Kolorowy pędzel i serce Mai

Maja zanurzyła pędzel i westchnęła. Jej obrazek nie wyglądał jak obrazek Ady. Cały ranek w wesołej klasie dzieci malowały. Papier Ady błyszczał starannymi zielonymi drzewkami i niebem w idealnym odcieniu błękitu. Każdy listek był idealnym małym owalem. Obrazek Mai? Miał pomarańczowe zawijasy, różowe drzewo i słonecznożółte plamy, które rozlewały się jak ciepłe uściski. Kolory zderzały się i wirowały po całej stronie. Myślała, że wygląda wesoło, ale teraz... zerknęła na pracę Ady i poczuła, jak jej ramiona opadają. Ada posłała jej jasny uśmiech. 'Podobają mi się twoje kolory, Maju!' Ale Maja tylko zacisnęła usta. Jej serce mocno się ścisnęło. 'Mój jest nieporządny.' Po szkole mama Mai spotkała ją przy bramie ogrodu. 'Jak poszło dziś malowanie?' Maja wpatrywała się w swoje buty. 'Było w porządku.' W domu stół kuchenny był przygotowany na czas sztuki. Słońce wpadało do środka, łaskocząc Maję w policzek. Mieszała fiolet i zieleń, tak jak zawsze lubiła. Ale jej pędzel tworzył duże, kręcone kształty, których po prostu nie mogła powstrzymać. Próbowała narysować prostą linię drzewa, ale – sruu! – skręciła się w dziką falę. Łzy prawie napłynęły jej do oczu. Maja zsunęła się z krzesła. Skuliła się na kanapie, z małym kubkiem kakao w dłoniach. Tego wieczoru mama miała pomysł. 'Zróbmy galerię sztuki!' Oczy Mai zrobiły się duże. Mama przykleiła obrazki wzdłuż ściany w salonie. Były tam pomarańczowe zawijasy Mai i staranne drzewka Ady. Były bazgroły kredą Jacka i kwiatowe odciski palców Priyi. Błyszczał też pomarszczony odcisk liścia. Mama wskazała na każde dzieło. 'Co czujesz, patrząc na to?' Maja przyglądała się drzewkom Ady. 'Spokój. Te drzewa są bardzo ładne.' 'A twój?' Maja zmrużyła oczy na swoje różowe drzewo i słonecznożółte plamy. Przypomniała sobie, jak włosie pędzla łaskotało ją w palec. 'Eee... czuję się, jak słońce na mojej twarzy. Chcę tańczyć!' Mama uśmiechnęła się. 'Ja też! A co z tymi zygzakowatymi liniami kredy?' Maja zachichotała. 'Wyglądają jak ktoś jadący na gibkim robaku.' Spacerowały wzdłuż 'galerii'. Maja znowu zerknęła na swoje własne dzieło. Zawijasy były dzikie, owszem, ale też jasne, zabawne i radosne. Mama podała jej nowy, ostro zakończony pędzel. 'Chcesz spróbować tego?' Maja zanurzyła go w błękicie. Machnęła malutką, staranną linią, potem wesołym zygzakiem. A potem zawijasem. Wkrótce cała kartka tańczyła – trochę starannie, trochę dziko, tak jak ona.

Malowanie w Parku

W sobotę Maja spotkała Adę w parku. Rozłożyły kartki na trawie. Maja próbowała namalować małe zielone drzewko jak Ada, ale jej niesforna rączka sprawiła, że wyszło kręcone. Ada zachichotała i narysowała tęczę. Każda z nich zerkała na pracę drugiej. 'To świetna zabawa!' uśmiechnęła się Ada. 'Zróbmy razem jeden wielki obraz.' Zmieniały się – Ada malowała staranne linie, Maja wplatała odważne pętle. Zawijasy pędziły wokół malutkich drzewek. Ich sztuka sprawiała, że przechodnie zatrzymywali się i uśmiechali. Wkrótce wszyscy chcieli dołączyć. Małe paluszki odciskały malowane kropki. Ktoś dodał srebrne gwiazdki kredą. Policzki Mai zrobiły się ciepłe, ale nie od słońca. Jej malowanie było inne – ale uszczęśliwiało ludzi. Zobaczyła, że zawijasy czy proste linie, każdy obraz dodawał coś wyjątkowego. Tego wieczoru Maja powiesiła ich gigantyczny obraz nad swoim łóżkiem. Zasypiając, wyobrażała sobie wirujące kolory i unoszące się chichoty, serce pełne jak tęczowe słońce. Jej pędzel nadal tworzył zawijasy, nadal był jasny – dokładnie tak, jak lubiła.