Traktat Pokojowy w Wielkim Forcie z Koców

Gdy tylko walizki huknęły w przytulnym pokoju babci, Maja i Lina znowu zaczęły się kłócić. 'Górne łóżko jest moje!' powiedziała Maja, rzucając walizkę na drabinkę. 'Ależ skąd! Ja chcę miejsce przy oknie!' odparła Lina, ściskając poduszkę błyszczącą drobnymi gwiazdkami. Pokój był przytulny i pachniał cynamonem oraz świeżym praniem. Deszcz delikatnie stukał w zasłonięte okno. Dwa drewniane łóżka piętrowe stały ściśnięte obok dużej, starej skrzyni. Spod łóżka wystawały niebieskie kapcie babci, a na krześle czekała góra koców.

Maja lubiła, gdy wszystko było poukładane. Ułożyła swoje książki w schludny rządek i postawiła buty równo obok siebie. Lina lubiła niespodzianki. Podrzucała swoje skarpetki, zwinięte w tęczową kulkę, i rozrzucała pluszaki wszędzie. 'Dlaczego twoje rzeczy są wszędzie?' burknęła Maja, wyciągając brokatowego jednorożca ze stosu swoich poduszek. 'Dlaczego kradniesz wszystkie miękkie poduszki?' odparła Lina, ściągając swój ulubiony szalik ze stosu Mai. Nawet kubek na szczoteczki i książeczki do czytania wywołały burzę mamrotania i tupania.

Babcia zajrzała przez drzwi. 'Może znalazłybyście sposób, żeby się podzielić, skarby?' powiedziała ze zmęczonym, lekkim uśmiechem. Ale żadna nie miała zamiaru ustąpić. Każda siostra odfuknęła i poszła do swojego kąta, z oczami zwężonymi jak u dwóch małych kotków w deszczowy dzień.

Maja zaczęła budować schludny fort po jednej stronie pokoju. Przypięła prześcieradła w prostą linię przez łóżko piętrowe, ułożyła poduszki parami i stos książek, żeby podtrzymać fort. Lina złapała skrzynię przy oknie i zbudowała dziką jaskinię ze wszystkich znalezionych szalików, a pluszaki wyglądały z każdego zakątka. Przywiązała skarpetki do lampy i zarzuciła na górę jaskrawy koc. Deszcz padał coraz głośniej, jak sto małych bębnów.

Każda dziewczynka wyjrzała ponad swoją ściankę. Dach Mai był schludny, ale za każdym razem, gdy się poruszyła, poduszka wypadała. Drzwi ciągle się otwierały. Przytulna jaskinia Liny ciągle opadała. Dach z szalików zwisał, a wszystkie pluszaki spadały na podłogę. Nie było tak zabawnie być królem własnego, pustego fortu.

Ze swojej fortecy Maja usłyszała westchnienie Liny. Poczuła też własne westchnienie. Forty zawaliły się w tej samej chwili. Lina zachichotała. Maja próbowała się nie śmiać, ale nie udało jej się. 'Twój też się zawalił?' zapytała Lina z uśmiechem. 'Tak,' powiedziała Maja, zerkając na swój krzywy stos. 'Może forty są lepsze, jeśli zbudujemy jeden duży.' 'Mooże,' powiedziała Lina, stukając się w podbródek.

Zaczęły razem. Maja mocno przypięła prześcieradła klamerkami babci, ostrożnie układając książki, żeby nic się nie zsunęło. Lina zadbała o to, żeby w środku było pełno wszystkich miękkich pluszaków, jakie miała, i powiesiła błyszczące wstążki przy wejściu. Kiedy otworzyły starą skrzynię, Maja znalazła pudełko oznaczone 'Na deszczowe forty'. W środku migotały złote światełka choinkowe. 'Patrz!' zawołała z zachwytem.

Razem nawlekły światełka choinkowe wokół swojego nowego, szerokiego fortu. Wstążki Liny tańczyły na ścianie, poduszkowe wieże Mai podtrzymywały dach wysoko, a blask tworzył cienie jak małe gwiazdki. Gdy tylko się wtuliły, babcia otworzyła drzwi i zajrzała na chwiejny fort, unosząc brwi. 'Czy ja widzę tam traktat pokojowy?' zapytała, niosąc dwie filiżanki kakao.

W środku fortu Maja i Lina sporządziły zabawny zwój. Na kawałku papieru narysowały uśmiechnięte buźki, serduszka i duży, błyszczący fort z ich obydwoma imionami. Razem zakończyły chwiejnym uściskiem dłoni. Deszcz nadal padał, ale w środku fort świecił. Maja i Lina popijały kakao i słuchały delikatnej burzy, nie kłócąc się. Ani trochę. Bo dzielenie się kakao, światełkami i chichotem było o wiele lepsze niż kłótnie w pojedynkę.