Sekrety w Blasku Reflektorów i Drugie Szanse

Przesłuchania

Światła w auli brzęczały jak małe słońca, gdy Sofia ściskała scenariusz, próbując uspokoić pędzące serce. Scena pachniała farbą i kurzem, a jej trampki skrzypiały na drewnianej podłodze.

• Następna Sofia Rodriguez - zawołała pani Lee.

Sofia weszła w krąg światła. Jej kwestie do "Rzecznych Jeźdźców" brzmiały w jej ustach jasno i odważnie. Uniosła podbródek, zamachnęła się niewidzialnym wiosłem i krzyknęła: - Nurt jest silny, ale my jesteśmy silniejsi! - Jej głos poniósł się aż do ostatniego rzędu.

Kiedy skończyła, kilkoro dzieci zaklaskało. Sofii zrobiło się ciepło na sercu. Zerknęła na swojego najlepszego przyjaciela, Amira, czekającego w kulisach. Pokazał jej dwa kciuki w górę i uśmiechnął się tak, że zmrużył oczy.

Amir był następny. Nie krzyczał. Mówił równo i wyraźnie, jak prawdziwy rzeczny przewodnik. Kiedy robił pauzę, słychać było brzęczenie świateł i cichy szum wentylacji. To sprawiło, że wszyscy nachylili się do przodu.

W drodze do sali plastycznej Sofia minęła dwoje kolegów z klasy, szepczących przy gablocie z pucharami.

• Amir byłby idealny do głównej roli - powiedziała Jada. - Pomagał nawet budować wiosła i w ogóle.

Theo skinął głową. - Tak. Po prostu... pasuje do niej.

Kroki Sofii zwolniły. Ciepłe uczucie zniknęło. Wyobraziła sobie kostium głównego bohatera. Niebieską szarfę. Błyszczący rekwizyt kompasu. Ciasny, kłujący niepokój wspiął się po jej karku.

Plotki i spóźnione wejścia

W porze lunchu sala plastyczna była pełna zapachu farb i brzęku pędzli w słoikach. Elementy scenografii opierały się o ścianę - tekturowe drzewa i wielki, chwiejny most.

Theo rozmawiał przy zlewie. - Wciąż potrzebujemy pomocy przy panelach rzeki - powiedział.

Niepokój w piersi Sofii ścisnął mocno. Zanim zdążyła się powstrzymać, wypaliła: - Amir wczoraj nie pomagał. Wyszedł wcześniej. - Jej głos był cichy, jak sekret wymykający się między zębami.

Theo zamrugał. - Och. Naprawdę?

Sofia żałowała, że nie może cofnąć tych słów. Ale on już odwracał się, by powiedzieć Jadzie. Plotka zaczęła biec, szybka jak woda w dół wzgórza.

Podczas kolejnych przesłuchań szepty unosiły się na skraju sceny. "Wyszedł wcześniej". "Nie pomagał". Muskały Amira jak komary. Uśmiechał się dalej, ale jego kwestie brzmiały słabo.

Podczas jednej ze scen Sofia przegapiła swoje wejście. Stała jak zamrożona, gdy Amir czekał z uniesionym wiosłem.

• Tekst? - zapytał cicho.

Sofia mocniej zacisnęła dłoń na scenariuszu. - Przepraszam - mruknęła i weszła spóźniona. Chwila straciła impet.

Próby straciły swój blask. Śmiech przerzedził się do uprzejmych chichotów. Za kulisami taśma klejąca przyczepiała się wszystkim do skarpet. Tekturowy most skrzypiał. Sofia czuła, jakby w jej żołądku leżał ciężki kamień.

Pewnego popołudnia pani Lee przypięła na tablicy ogłoszeń wykres. - Dzienniki wolontariuszy - powiedziała. - Zaczęłam w tym tygodniu zapisywać godziny, żeby ekipa techniczna też dostała punkty.

Stronę wypełniały rzędy imion. Obok AMIR PATEL kratki były pełne starannych, niebieskich haczyków.

• Został do późna w poniedziałek... i we wtorek... i w środę - przeczytała Jada. Podniosła szeroko otwarte oczy. - Ojej.

Ciężki kamień w brzuchu Sofii opadł niżej. Spojrzała na drugą stronę sceny.

Amir stał z boku, ćwicząc monolog do pustych krzeseł. Trzymał wiosło, jakby było z prawdziwego drewna. Kiedy Theo potknął się na trudnej kwestii, Amir przerwał i zawołał: - Dasz radę! Spróbuj zrobić pauzę przed "klifem". To pomaga.

Nadal kibicował wszystkim.

Policzki Sofii zapłonęły gorącem. Jej język zdawał się zamienić w kredę.

Prawda i drugie szanse

Zanim wywieszono listy obsady, w auli panował nerwowy gwar. Pani Lee siedziała na skraju sceny, przeglądając papiery. Światło słoneczne z wysokich okien sprawiało, że kurz unosił się w powietrzu jak drobny śnieg.

Sofia znalazła Amira przy stole z rekwizytami. Leżał tam kompas, gładki i chłodny w świetle. Przełknęła ślinę.

• Muszę ci coś powiedzieć - powiedziała drżącym głosem. - Ta plotka o tym, że wyszedłeś wcześniej... to ja. Ja to powiedziałam. Bałam się.

Uśmiech Amira zniknął. Odłożył wiosło. Nie skrzyżował ramion ani nie podniósł głosu. Po prostu na nią patrzył, a w jego oczach cicho siedział ból.

• Dlaczego? - zapytał.

Sofia szybko zamrugała. - Tak bardzo chciałam tej głównej roli. Nie myślałam. Przepraszam. - Jej dłonie nerwowo skręcały rąbek koszulki.

Stali w bańce ciszy. Ze sceny ktoś ćwiczył nutę piosenki, która zadrżała.

• Powiedz pani Lee - powiedział w końcu Amir. - Proszę. - Jego głos był stanowczy, ale cichszy niż wcześniej.

Tramki Sofii zaskrzypiały, gdy podeszła do pani Lee. Wyjaśniła wszystko, każde słowo smakowało jak sól. Serce waliło jej jak młotem. Czekała, aż ziemia się pod nią otworzy.

Twarz pani Lee nie stała się groźna. Po prostu znieruchomiała. - Dziękuję, że mi o tym powiedziałaś - rzekła. - Jestem zawiedziona. Naprawimy to, będąc szczerymi z grupą i sprawiając, by przedstawienie było lepsze dzięki wspólnej pracy. Masz jakieś pomysły?

Pomysły. To słowo włączyło coś w głowie Sofii. Wyobraziła sobie scenę nad rzeką. Przewodnika na śliskim kamieniu. Głównego bohatera wyciągającego rękę.

• A co, jeśli - powiedziała bez tchu - będziemy grać główną rolę na zmianę? Dwa przedstawienia, dwóch przewodników. I dodamy moment, w którym główny bohater nie może przejść bez pomocy przewodnika. Jakby podtrzymywali się nawzajem na rzecznych kamieniach. Żeby historia pokazała, że obie role są ważne.

Pani Lee postukała w scenariusz, myśląc. - To mogłoby zadziałać. Pasuje do tematu. Jeśli klasa się zgodzi, spróbujemy. - Spojrzała na Sofię. - A ty będziesz wspierać ekipę?

• Tak - powiedziała Sofia. - Będę pomagać. Codziennie. Obiecuję.

Kiedy pani Lee podzieliła się planem, rozległy się szmery, a potem kiwnięcia głową. Jada podniosła rękę. - Podoba mi się - powiedziała. - Scena na moście będzie fajniejsza, jeśli będzie współpraca.

Amir spojrzał na Sofię przez całą salę. Lekko skinął głową - jeszcze nie uśmiech, ale już nie nic.

W tym tygodniu Sofia zostawała do późna. Przyklejała klejem na gorąco rzeczne cekiny na niebieski materiał, aż jej palce stały się lepkie. Trzymała chwiejny most, podczas gdy Theo dokręcał śruby. Ćwiczyła kwestie z Amirem, licząc rytm na palcach.

• Dobrze - powiedział Amir po jednej z prób. - Twoja pauza przed "burzą" teraz dobrze wypada.

Sofia odetchnęła. - Dzięki. Twoje "słyszę jej ryk" przyprawiło mnie o dreszcze.

Ich głosy znów zaczęły do siebie pasować, jak wiosła zanurzające się w wodzie w tym samym rytmie.

Premiera

W wieczór premiery w auli pachniało programami i popcornem. Rodzice wypełnili fotele. Kurtyny wydawały się ciężkie, gdy Sofia przez nie zerkała.

Na pierwszym przedstawieniu Amir nosił niebieską szarfę. Sofia zawiązała sobie na głowie chustę przewodniczki. Stali nad sztuczną rzeką, a światła jasno wirowały na panelach wody.

Nadszedł nowy moment. Amir, jako główny bohater, poślizgnął się na pomalowanym kamieniu. Sofia wyciągnęła rękę.

• Uważaj - powiedziała cicho, ale mocno.

Ich palce się zacisnęły. Publiczność pochyliła się do przodu. Razem przeszli na drugą stronę.

Za kulisami, gdy kurtyna opadła, oklaski wzniosły się jak fala. Amir odwrócił się do Sofii. Jego uśmiech powrócił, pełny i swobodny.

• Gotowa na swoją kolej jutro? - zapytał.

Sofia poczuła się lekko, jakby scena była powietrzem pod jej stopami. - Tak - powiedziała. - Z tobą jako moim przewodnikiem.

Drugie przedstawienie również błyszczało. Sofia nosiła szarfę. Amir podtrzymywał ją na kamieniach. Ich kwestie splatały się ze sobą, rzeka ryczała z głośników, a tekturowy most ani razu nie skrzypnął.

Po ukłonach pani Lee zebrała obsadę. - Stworzyliście coś wyjątkowego - powiedziała. - Wszyscy.

Sofia ścisnęła ramię Amira. - Dziękuję - powiedziała. To znaczyło więcej, niż jakakolwiek rola mogłaby znaczyć.

Amir stuknął ją pięścią. - Widzimy się przy demontażu?

• Nie przegapiłabym tego - odpowiedziała.

Gdy światła stygły, a brzęczenie cichło, Sofia układała programy i zwijała kable. Niebieski brokat wciąż przylegał do jej palców. Spojrzała na scenę - wielką, jasną i wystarczająco szeroką dla każdego rodzaju blasku - i poczuła, jak coś osiada w jej piersi.

Nie ciężki kamień.

Coś lżejszego.