Zabawki Roba i Nowy Szkicownik

Robo miał w klasie wszystkie możliwe gadżety, ale nigdy nikomu nie pozwalał dotknąć ani jednej zabawki. Jego biurko w jasnej, żółtej klasie wyglądało jak malutki sklepik. Były tam bączki, które wirowały, samochodziki, które mknęły, a nawet temperówka w kształcie rakiety. Każda zabawka leżała w schludnym pudełku, lśniąca i nietknięta. Robo polerował je miękką ściereczką, zanim zadzwonił dzwonek. Kiedy dzieci zaglądały, z szeroko otwartymi oczami, Robo potrząsał swoją metalową głową. 'Nie dziś' – mówił cicho, ostrożnie podnosząc ręce, by uporządkować swoje skarby. Dzieci obserwowały, szepcząc, ale nigdy nie zostawały długo.

Nowa koleżanka

Pewnego ranka do klasy weszła nowa uczennica. 'Cześć, jestem Lina!' – ogłosiła, a jej kręcone włosy podskakiwały. Miała ze sobą tylko pomięty szkicownik i jasnoniebieskie pudełko kredek. Pani Brewster wskazała jej wolne miejsce obok Roba. Lina położyła szkicownik i uśmiechnęła się do niego, ale Robo tylko przysunął bliżej swój bączek. W kąciku plastycznym, gdy inni budowali wieże z klocków, Lina otworzyła swój szkicownik. Narysowała psa na wrotkach, fort z chmur, a nawet robota z papierowymi skrzydłami. Każdy rysunek stawał się grą, którą widziała tylko ona. Podczas przerwy, Lina siedziała na słonecznych schodach, szkicując. Narysowała małego nakręcanego zajączka i wirujący bączek, dokładnie taki jak Robo miał. Potem, w jasnozielonej bańce, napisała: 'Kto chce zbudować plac zabaw dla tych nowych przyjaciół?'

Nowa gra się zaczyna

Robo ociągał się, udając, że naprawia swoją rakietową temperówkę, ale ciągle zerkał na szkicownik Liny. Plac zabaw tętnił hałasem, ale mały robot poczuł ukłucie ciekawości. Lina uśmiechnęła się i poklepała miejsce obok niej. 'Chcesz pomóc? Założę się, że twoje zabawki sprawiłyby, że byłoby super!' Końcówki palców Roba brzęczały. A co, jeśli ktoś upuści jego bączek? A co, jeśli zostanie porysowany? Ale sposób, w jaki rysunki Liny tańczyły na stronie, sprawił, że jego przewody zatrzęsły się z podekscytowania. Kiwnął powoli głową. 'Dobrze. Ale... proszę, bądź delikatna.' Lina uśmiechnęła się szeroko. 'Obiecuję! Proszę, zacznijmy od twojego bączka. Narysuję dla niego kręty labirynt... a może twój nakręcany szczeniak będzie strzegł końca!'

Robo położył swój ulubiony bączek na papierze. Lina narysowała szybką drogę w krętym fiolecie. Sprawiła, że bączek Roba stał się bohaterem, a koledzy z klasy wiwatowali w małych narysowanych bąbelkach. Dała mu nawet pelerynę. Lina nakręciła szczeniaczka, a on skakał po jej kredkowym moście. Robo zaśmiał się, wydając z siebie cichy pik.

Dzielenie się zabawą

Wkrótce zebrało się więcej dzieci. 'Czy my też możemy się pobawić?' – zapytał Rory, a jego okulary błyszczały w słońcu. Robo spojrzał na Linę. Skinęła głową, przysuwając się, by zrobić więcej miejsca. Otworzył kolejne schludne pudełko. Tym razem podał rakietową temperówkę Jasmime. Obróciła ją wzdłuż narysowanego toru wyścigowego. Wszyscy wiwatowali, gdy mknęła obok kredkowej wieży i zaparkowała obok szczeniaczka. W każdej rundzie Lina dodawała coś szalonego – papierową zjeżdżalnię, balonową trampolinę. Kolekcja Roba stała się częścią ogromnej, zwariowanej przygody. Dzieci chichotały, rysując zabawkom śmieszne kapelusze lub wymyślając nowe zasady. Ostrożne serce Roba biło szybciej – nie z zmartwienia, ale z ciepłego, promienistego uczucia. Nic się nie zgubiło ani nie zepsuło. Zamiast tego, każda zabawka wydawała się jaśniejsza, jakby podobał im się cały śmiech, który je otaczał. Gdy zadzwonił dzwonek, kącik Roba i Liny tętnił życiem dzieci, kolorowymi bazgrołami i gadżetami skaczącymi między szczęśliwymi rączkami.

Jaśniejszy dzień

Po lekcjach Robo spakował swoje zabawki. Ale tym razem zostawił pudełka otwarte i uporządkowane. Lina wsunęła mu karteczkę, złożoną jak tajny skarb: 'Rysujmy znowu jutro – przynieś swoją nakręcaną sowę!' Światełka Roba zamigotały. Dzielenie się jego zabawkami sprawiło, że wszystko stało się większe i lepsze. Nie mógł się doczekać, co Lina wymyśli następnym razem.