Luna poznaje nową grę

About This Book

Luna ma siedem lat i lubi to, co dobrze zna. Na każdej przerwie bawi się z tymi samymi koleżankami w klasy i w berka. Nowy kolega, Mateusz, porusza się na wózku i przygląda się wszystkiemu z daleka. Luna nie chce nikogo pomijać, po prostu lubi, kiedy jej zabawy toczą się utartym szlakiem. Pewnego deszczowego tygodnia Mateusz podjeżdża z małą tablicą i pyta, czy może nauczyć wszystkich gry w „Kolorową Zamianę”. Luna na początku kręci nosem, bo ta gra wygląda zupełnie inaczej niż skakanie w gumę czy berek. Mateusz pokazuje, jak rzucać kolorowe woreczki i wywoływać barwy, aby każdy, bez biegania, miał swoją kolej. Gra idealnie pasuje do chodnika, więc koła wózka też mogą dołączyć do kręgu. Gdy Luna próbuje, odkrywa, jak cudownie jest bawić się, gdy wszyscy są razem. Uświadamia sobie, że trzymając się starych zwyczajów, traciła okazję do poznania nowych przyjaciół. Luna przeprasza Mateusza i proponuje, by pokazał grę innym dzieciom w klasie. Pod koniec tygodnia to właśnie Luna pomaga wymyślać drobne zmiany w innych grach, aby więcej dzieci mogło się dołączyć. Uczy się, że próbowanie nowych rzeczy może być i odważne, i bardzo miłe. Opowieść kończy się radosną przerwą na placu zabaw, gdzie śmiech roznosi się po całym podwórku, a Luna jest dumna, że bawi się w kręgu, w którym jest miejsce dla każdego.