Deszczowy biwak w salonie

Padało i padało, ale Leo i tak spakował swoją latarkę.

Włączył ją. Jasne kółko zatańczyło na ścianie. Leo miał na sobie czapkę kempingową i ulubione skarpetki. Przez cały tydzień odliczał dni do wyjazdu. Dziś miały być namioty, drzewa i gwiazdy.

Ale niebo otworzyło się jak wielkie wiadro. Deszcz bębnił o dach. W radiu powiedzieli, że park jest zamknięty. Ramiona Leona opadły. Opadł ciężko na kanapę i przytulił swój plecak.

Mama uklękła przy nim i podała mu suchy ręcznik.

"- Burze bywają głośne - powiedziała cicho."

Tata wyjrzał z kuchni i mrugnął do niego.

"- A co, jeśli zrobimy kemping u nas? - zapytał."

Nia, młodsza siostra Leona, zaklaskała w dłonie.

"- Kemping tutaj? Kemping tutaj! - zaśpiewała, skacząc na jednej nodze."

Leo rozejrzał się po salonie. Żadnych drzew. Żadnego miejsca na ognisko. Tylko krzesła, kanapa i stolik kawowy z plamami po wczorajszym kakao.

"- To nie będzie na serio - mruknął, kopiąc czubkiem buta w dywan."

Tata poruszył brwiami. "- Spróbujmy."

Urządzamy obóz

Zsunęli dwa krzesła razem, jakby były górami. Niebieskie prześcieradło stało się dachem namiotu. Mama wcisnęła rogi pod ciężkie książki.

"- Test na wiatr - powiedział Leo. Nabrał powietrza w policzki i dmuchnął. Prześcieradło uniosło się, a potem opadło."

"- Stabilny - zdecydował, pokazując kciuk w górę."

Rozwinęli śpiwory na miękkim dywanie. Był w dotyku jak mech. Nia postawiła swojego pluszowego królika przy wejściu do namiotu, jakby był strażnikiem.

"- Kapitan Kicaj - szepnęła."

Leo narysował mapę szlaku na kartce papieru. Użył zielonej kredki dla lasu w salonie, pomarańczowej dla kanionu w kuchni i niebieskiej dla rzeki w korytarzu.

"- Jezioro z przekąskami jest tutaj - powiedział, otaczając lodówkę drżącą linią."

Mama zawiesiła papierowe gwiazdy na włóczce. Kołysały się, gdy włączał się grzejnik. Deszcz stukał w okna jak małe paluszki. W domu pachniało tostami.

"- Witajcie w Obozie Przytulnym - ogłosił tata. Rozdał świecące pałeczki jak obozowe odznaki."

Leo złamał swoją pałeczkę i potrząsnął nią. Rozbłysła jasnozielonym światłem. Przytrzymał ją pod brodą.

"- Strasznie - powiedział niskim głosem. Nia pisnęła i schowała się za Kapitana Kicaja."

Testowali latarki w ciemności.

"- Czołganie się po jaskini - powiedział Leo."

Prowadził drogę pod stołem przykrytym kocem. Materiał muskał jego włosy. Kurz łaskotał go w nos. Wił się jak robak i świecił latarką na nogę krzesła.

"- Stalagmit - szepnął. W jego wyobraźni wydawał się skalisty. Nia podążała za nim, chichocząc. Ich strumienie światła krzyżowały się jak miecze."

Z powrotem w namiocie mama uniosła ręce do prześcieradła. Zrobiła cień królika, który skubał cieniową marchewkę. Tata zrobił wilka, ale ten machał ogonem i miał na głowie skarpetkową czapkę. Leo parsknął śmiechem.

"- Moja kolej - powiedział."

Spróbował zrobić ptaka. Wyglądał jak krab, ale i tak dzielnie machał skrzydłami.

Zrobili s'moresy w mikrofalówce. Leo liczył powoli, jak prawdziwy obozowy kucharz.

"- Raz Mississippi... dwa Mississippi... trzy..."

Pianka napęczniała jak chmurka. Czekolada wtopiła się w herbatnik. Leo delikatnie docisnął wierzch. Lepkie, słodkie i ciepłe.

"- Jest idealny - powiedział, zlizując plamkę z wargi. Nia ubrudziła sobie nos czekoladą. Zezowała, żeby na nią spojrzeć. Wszyscy się roześmiali."

Nocna wędrówka po domu

Światła zamigotały. Raz. Dwa razy. Pokój zamrugał jak sowa.

Leo poczuł, jak żołądek podskoczył mu do gardła. Mocno przytulił latarkę.

Mama włączyła sznur świecących pałeczek. Powiesiła je na masztach namiotu. Zielone, niebieskie, różowe. Pokój lśnił jak wata cukrowa.

"- Właśnie znaleźliśmy świetliki - szepnęła."

Leo odetchnął. Uśmiechnął się i podniósł swoją latarkę.

"- Dobrze, obozowicze - powiedział. - Czas na nocną wędrówkę."

Sprawdził mapę szlaku. Poprowadził drogę przez dywan. Przechodzili nad śpiącymi niedźwiedziami - stosami poduszek - i na palcach mijali głęboki kanion kanapy. Deszcz syczał za oknami jak daleka rzeka.

"- Zgubiona skarpetka! - zawołała Nia, skacząc na jednej nodze. - Alarm!"

Leo przykucnął i omiótł wszystko strumieniem światła. Poruszał się powoli i ostrożnie. Zajrzał pod stolik do kawy. Były tam tylko kłębki kurzu.

"- Nie ma jej tutaj - powiedział."

Nasłuchiwał. Dom szumiał. Świecące pałeczki błyszczały. Zobaczył mały niebieski pasek wystający zza zasłony.

"- Znalazłem - powiedział, sięgając. Skarpetka była chłodna i trochę wilgotna od okna."

"- Misja ratunkowa zakończona - zameldował, podając ją Nii jak skarb."

Nia przytuliła go, a potem Kapitana Kicaja.

Z powrotem w obozie tata grał cichy leśny rytm na pokrywce od garnka. Mama potrząsała ryżem w słoiku, naśladując deszcz. Leo zamknął oczy i usłyszał liście na wietrze, chociaż były to tylko szeleszczące zasłony.

Otworzył je i zobaczył papierowe gwiazdy i świecące pałeczki. Zobaczył swoją rodzinę, siedzącą po turecku i uśmiechającą się do niego w miękkim świetle.

"- Teraz czuję się, jakby to było na serio - powiedział, zaskoczony, że powiedział to na głos."

Mama podwinęła róg jego śpiwora.

"- Dobrzy obozowicze sami wytyczają swoje ścieżki - powiedziała."

Leo ziewnął i wsunął latarkę pod poduszkę. Stukot o szybę był delikatny, jak kołysanka. Oddech Nii był powolny i posapujący. Palec taty wystawał ze skarpetki. Włosy mamy tworzyły na ścianie namiotu cień góry.

Leo poczuł ciepło i pełnię w piersi. Uśmiechnął się w ciemności i pozwolił, by deszcz ukołysał go do snu.

Nadszedł jasny i czysty poranek. Na zewnątrz błyszczały kałuże. Namiot wyglądał na trochę krzywy, a gwiazdy były splątane, ale Leo się tym nie przejmował.

Narysował złotą kredką odznakę Obozu Przytulnego. Dodał małą świecącą pałeczkę i odważnego ptaszka, który wciąż wyglądał jak krab. Przykleił odznakę do lodówki z głośnym plaśnięciem.

"- Wkrótce odwiedzimy prawdziwy las - powiedział tata, podając Leonowi kromkę tosta."

Leo kiwnął głową. Dotknął swojej czapki kempingowej i spojrzał na namiot. Gdy się postarał, wciąż słyszał wczorajszy deszcz.

"- Przygoda mieszka też tutaj - powiedział cicho, a jego uśmiech stał się szeroki i pewny."