Dwa Szlaki, Jedna Wygrana

W Dniu Wyzwania gwizdek zabrzmiał, zanim Arjun skończył czytać pierwszą wskazówkę.

Avi wystrzelił do przodu jak rakieta. Jego trampki klaskały o ścieżkę. Arjun wsunął połówkę mapy do kieszeni i mruknął: "Jeszcze nie skończyłem", po czym potruchtał za swoim bliźniakiem.

Przez cały ranek komentarze czepiały się ich jak rzepy.

• Założę się, że Avi będzie pierwszy - zawołał kolega z klasy.

• Arjun ma do tego głowę - dodał z uśmiechem trener Diaz.

Teraz miejski park tętnił okrzykami i gwizdami. Powiewały kolorowe flagi. Przy stołach piknikowych rozgrzewała się orkiestra dęta. Letnie powietrze pachniało lodami cytrynowymi i trawą. Rodziny stały wzdłuż ścieżek z krowimi dzwonkami. Wolontariusze trzymali tabliczki oznaczające stacje ze wskazówkami i strefy z przeszkodami.

Arjun i Avi zapisali się do rywalizujących drużyn - tylko ten jeden raz, jak powiedzieli. Udowodnić coś w pojedynkę. Koniec z porównywaniem.

Sprint na Starcie

Avi pomknął do pierwszej stacji, gdzie pod cienistym dębem stała tablica z zagadką. Przeczytał ją dwa razy i zmarszczył brwi. "Kręcę się w kółko, lecz nie jestem zmęczony. Od punktu do punktu, zawsze jestem wytężony. Czym jestem?"

Jego kolega z drużyny podskoczył. - To koło!

Avi zawahał się. W rogu tablicy z zagadką widniał mały rysunek kompasu. Potarł kark. - Koło? - Napisał to mimo wszystko i ruszył dalej. Wolontariuszka z życzliwością pokręciła głową. - Spróbuj jeszcze raz.

Avi tupał nogami w ziemię. Nienawidził stać w miejscu. Podniósł wzrok i zobaczył nadchodzącego Arjuna, który oddychał miarowo, z błyskiem w oku.

Arjun przyjrzał się zagadce, a potem symbolowi w rogu. Wyjął swoją połówkę mapy z rejestracji. Przecinały ją blade znaki, niczym widmowe linie. Przesunął palcem po małej literze N. - Kompas - szepnął.

Avi nachylił się. - Skąd wiesz?

• Symbol pasuje do mojej mapy - powiedział Arjun, zaskoczony, że odzywa się w środku wyścigu. Napisał KOMPAS. Wolontariuszka zadzwoniła małym dzwonkiem. - Dalej!

Avi wypalił: - Dzięki! - po czym znów wystrzelił do przodu, machając ramionami.

Arjun patrzył, jak brat się oddala, i pośpieszył za nim, czując w ustach smak kurzu, ale w piersi rozgrzewała go mała iskierka.

Następny był most linowy nad płytkim, kamienistym strumieniem. Podskakiwał pod stopami Arjuna. Chwycił się bocznych lin, aż zbielały mu kłykcie. Dzieci z hałasem przebiegały po równoległym moście, krzycząc radośnie. Avi był już w połowie swojej trasy, z ugiętymi kolanami, lekki na palcach.

Arjun zrobił jeden krok. Potem drugi. Most się zakołysał. Zamarł.

• Patrz przed siebie, a nie pod nogi! - zawołał Avi z drugiej strony. Pokazał mu, stawiając kroki w szybkim, równym rytmie - stuk, stuk, stuk - jak piosenka.

Arjun przełknął ślinę. Naśladował rytm, wpatrując się w słupek na końcu. Stuk, stuk, stuk. Udało mu się, nogi mu się trzęsły, ale na twarzy miał szeroki uśmiech.

Nie rozmawiali więcej. Nie mieli być drużyną. Mimo to Arjun, biegnąc, czuł ten rytm w kościach.

Skrzyżowane Ścieżki

Trasa wiła się obok boisk piłkarskich, ogrodu kwiatowego brzęczącego pszczołami i kłody do balansowania otoczonej kolorowymi makaronami basenowymi. Arjun poruszał się powoli i pewnie, rozwiązując zaszyfrowane paski i obrazkowe łamigłówki. Dostrzegał wzory w znakach ze strzałkami i zauważył na swojej połówce mapy małe, wyblakłe kropki, które pasowały do symboli ze wskazówek.

Avi pędził przez tor z opon i drabinki, przeskakując co drugi szczebel. Uśmiechał się, czując słony smak na ustach i wiatr na twarzy. Ale stacje z zagadkami sprawiały, że jego stopy zdawały się przyklejone do ziemi.

Na stacji ze wskazówką z kompasem duży plakat przedstawiał okrąg z literami dookoła: N, E, S, W. Podpowiedź brzmiała: "Obróć się tam, gdzie słońce mówi dzień dobry, a potem zrób trzy kroki w stronę lodowatych wiatrów".

Avi podrapał się po głowie. - Wschód? Trzy w stronę... północy? Czy południa? Ech. - Jego kolega z drużyny rzucał losowe odpowiedzi. Wszystkie brzmiały jednocześnie dobrze i źle.

Arjun podbiegł, z zarumienionymi policzkami. Zauważył szybkie, zmartwione spojrzenie Aviego. Chciał pomóc. Ale pomyślał o punktach. Numer startowy jego rywalizującej drużyny przylegał do jego koszulki jak regulamin.

Zacisnął szczękę. Potem przypomniał sobie most linowy - stuk, stuk, stuk - i to, jak jego kolana się uspokoiły. Podsunął swoją połówkę mapy pod plakat, nisko, tak by wolontariusz nie uznał tego za podpowiadanie. Blade znaki zrównały się z rysunkiem kompasu. E do N. - Wschód, potem północ - powiedział cicho, jakby mówił do siebie.

Oczy Aviego rozbłysły. Obrócił małą strzałkę na tarczy stacji. Zaskoczyła, a wolontariusz uśmiechnął się. - Prawidłowo.

Avi ruszył, rzucając przez ramię: - Jesteś najlepszy.

Arjun roześmiał się, łapiąc lżej oddech.

Przy rzece z kamieniami do przejścia płaskie głazy leżały tuż pod powierzchnią wody. Avi przykucnął i stuknął palcami w trzy kamienie. - Słyszysz? Bum-bum-BUM. Duży, mały, duży. Taki rytm lubią te kamienie. Zaufaj mu.

Arjun skinął głową. Stąpał: duży, mały, duży. Woda chlapnęła go w kostki, chłodna i zaskakująca, ale nie zachwiał się. Na drugim brzegu on i Avi wylądowali niemal w tym samym momencie. Spojrzeli na siebie, nie do końca uśmiechnięci, nie do końca rywalizujący.

Ruszyli dalej.

Dwie Części, Jedna Odpowiedź

Ostatni odcinek prowadził przez sosnowy zagajnik, gdzie powietrze pachniało ostro i zielono. Ścieżka rozwidlała się na dwa wąskie szlaki oddzielone pomarańczowymi pachołkami: jeden oznaczony błyskawicą, drugi lupą.

Avi uśmiechnął się na widok błyskawicy i pobiegł tą drogą. Arjun wybrał szlak z lupą, z sercem walącym w piersi. Drzewa szeptały nad nimi. Biegli niemal ramię w ramię, w odległości kilku metrów, widząc się nawzajem przez gałęzie.

Dotarli na szeroką polanę w tym samym czasie. Między dwoma słupkami wisiał transparent: JESTEŚCIE BLIŻEJ, NIŻ MYŚLICIE. Na środku stała drewniana skrzynia z zamkiem szyfrowym. Na tablicy napisano: "Ostatnia zagadka: Bliźniacze ścieżki, bliźniacze części. W pojedynkę będziecie krążyć w kółko. Razem - zaczniecie".

Wolontariusze stali z tyłu z przyjaznymi uśmiechami. Nikt nie wykrzykiwał czasów. Nikt jeszcze nie klaskał. Orkiestra umilkła.

Avi otarł czoło. - Bliźniacze części?

Arjun wyciągnął swoją połówkę mapy. Blade znaki, które śledził przez cały dzień, zdawały się teraz lśnić. Spojrzał na kieszeń Aviego. - Masz jeszcze swoją połówkę?

Avi rozłożył ją, z pomiętymi brzegami. Położyli obie połówki na skrzyni. Na początku linie się nie stykały. Avi odwrócił swoją połówkę, a potem ją obrócił. Arjun obrócił swoją, dopasowując rysunek fontanny w parku. Widmowe linie zsunęły się, aż utworzyły jeden okrąg z małymi strzałkami i kreskami.

Avi parsknął śmiechem. - Nie wierzę.

Palce Arjuna drżały. Czytał kreski jak kod, poruszając ustami. - Trzy na wschód... jeden na północ... dwa na zachód...

Na zmianę przekręcali tarcze zamka, odczytując kod z połączonej mapy. Avi liczył, pewnie i spokojnie. Arjun sprawdzał każdy znak. Klik. Klik.

Zamek otworzył się z głośnym, satysfakcjonującym trzaskiem.

Podnieśli wieko razem. W środku leżała jaskrawa flaga z napisem drukowanymi literami: RAZEM SILNIEJSI. Poniżej mała tabliczka głosiła: "Nieoficjalne drużyny mile widziane. Oficjalne uśmiechy gwarantowane".

Przez chwilę tylko oddychali, a ich uśmiechy rosły jak wschód słońca. Potem Avi krzyknął tak głośno, że poderwał się cały gołębnik. Arjun roześmiał się i zamachał flagą w wielkim łuku, który poruszył powietrze.

Przenieśli skrzynię na linię mety, idąc ramię w ramię. Orkiestra zagrała wesołą melodię. Koledzy z klasy otoczyli ich.

• Kto wygrał? - zawołał ktoś.

Avi wbił flagę w ziemię jak obozowy przywódca. - My - powiedział, wskazując głową na Arjuna.

Arjun poprawił okulary jedną ręką, a drugą uniósł połączoną mapę. - Razem.

Trener Diaz przepchnął się przez tłum, z zaróżowionymi policzkami. - Jestem wam obu winien przeprosiny - powiedział, z życzliwością i lekkim wzruszeniem w oczach. - Zrobiłem z tego wyścig między wami. Wy zrobiliście z tego coś lepszego.

Przypiął do ich koszulek wstążkę z napisem MISTRZ PRACY ZESPOŁOWEJ, a materiał był chłodny na ich skórze. Bliźniacy spojrzeli na siebie i roześmiali się w tym samym momencie.

Koledzy z klasy zasypali ich pytaniami.

• Kto rozpracował kompas?

• Arjun pokazał mi sztuczkę - powiedział Avi.

• Kto poradził sobie z rzeką?

• Avi nauczył mnie rytmu - powiedział Arjun.

Odwrócili się do wolontariuszy. - Dziękujemy za wskazówki! - zawołał Arjun.

• I za chwiejny most! - dodał Avi, prężąc się jak głupek i rozśmieszając małe dziecko.

Słońce zniżało się, miękkie i złote. Park pachniał teraz popcornem. Wiatr chłodził im twarze. Usiedli na trawie ramię w ramię, a końce wstążek łaskotały ich po brodach.

Avi stuknął palcem w mapę. - Następnym razem jedna drużyna. Zgoda?

Arjun szturchnął go ramieniem. - Oficjalny duet. Szybkość i spryt.

Avi wyciągnął rękę, jakby uścisk dłoni był świętą obietnicą.

Arjun ujął ją, a potem pociągnął bliźniaka w górę. - Zaplanujmy naszą następną przygodę - powiedział.

Avi uśmiechnął się. - I tym razem naprawdę przeczytam pierwszą wskazówkę.

Arjun śmiał się tak bardzo, że prawie wylał swoje lody cytrynowe. Wokół nich park wciąż tętnił życiem, a przesłanie na fladze powiewało, jasne jak popołudnie: razem silniejsi.