Dzień, w którym zgubiliśmy Misia Guziczka

Mia bujała się na huśtawce tak wysoko, że nie zauważyła, jak Miś Guziczek wyślizgnął się z jej plecaka.

Jej trampki kopały błękitne niebo. Łańcuchy huśtawki śpiewały cichutko: dzyń-dzyń. Wiatr pędził koło jej uszu jak szepcząca rzeka. Fruwała w przód i w tył, śmiejąc się, a jej plecak podskakiwał za nią.

W parku Maple Grove

Kiedy Mia zeskoczyła, jej plecak wydał się lekki. Zbyt lekki. Szybko go rozpięła.

"Miś Guziczek?" zawołała. Pusta kieszeń. Coś ścisnęło ją w piersi, jakby złapała ją czyjaś pięść.

Mama uklękła obok niej. "Znajdziemy go," powiedziała. Tata zasłonił oczy dłonią. Mały Leo podniósł swojego zabawkowego dinozaura. "Grrr," warknął, jak odważny pomocnik.

Szukali pod zjeżdżalnią. Kurz łaskotał Mię w nos. Zajrzała za drabinki. Na chłodnym drążku siedziała biedronka, lśniąc jak iskierka ognia.

"Widzieliście małego, brązowego misia?" zapytała Mia bliźniaków puszczających latawce. Ich żółty latawiec trzepotał na wietrze.

"Nie, misia nie," powiedział jeden z bliźniaków, "ale popatrzymy." Przeszukiwali wzrokiem trawę, a latawce szarpały ich jak rozbrykane szczeniaki.

Sprawdzili wysoką trawę przy stawie. Trawa muskała nogi Mii, szepcząc cicho i miękko. Żaba chlupnęła do wody, robiąc mały plusk.

"Przepraszam pana," zapytał tata dziadka spacerującego z puszystym, białym psem. "Czy widział pan może misia z noskiem z guzika?"

Dziadek zaśmiał się. "Dziś nie," odpowiedział. "Ale to jest dobry park. Zgubione rzeczy wracają." Jego piesek węszył, machając ogonem jak metronom.

Mia i mama poszły do stoiska z lemoniadą. W powietrzu pachniało cytrynami i cukrem. "Widziała pani małego misia?" zapytała Mia.

"Przykro mi, kochanie," powiedziała nastolatka za ladą. Podała jej mały kubeczek. "Łyczek może pomoże w poszukiwaniach." Lemoniada była lodowata i kwaśna. Ochłodziła gorące gardło Mii.

Mia szybko narysowała Misia Guziczka w swoim notesie. Okrągłe uszy. Wyszywany uśmiech. Czerwone filcowe serduszko przywiązane do wstążki na szyi. Mama pomogła przykleić rysunek taśmą do słupka w parku. "Zaginął Miś," napisała Mia starannymi literami. "Miły i do tulenia."

Poszli do skrzynki z rzeczami znalezionymi przy boisku. Stare rękawiczki, jedna skarpetka, fioletowa kokarda do włosów. Ani śladu Misia Guziczka.

"Wróćmy po naszych śladach," powiedział tata. Szli ścieżką. Mijali ławki. Mijali kredowe gwiazdy, które dziewczynka rysowała na chodniku.

"Widziałaś pluszowego misia?" zapytała Mia dziewczynkę rysującą kredą.

Podniosła wzrok, z niebieską kredą na palcach. "Narysuję gwiazdkę na szczęście," powiedziała i naszkicowała jasną gwiazdkę z uśmiechem pośrodku.

Patrzyli, jak słońce chyli się ku zachodowi. Trawa zrobiła się złota. Długie cienie wyciągały się po ziemi jak senne koty. Powietrze na ramionach Mii stało się chłodniejsze.

Mama spojrzała na zegarek. "Możemy wrócić jutro."

Mia kiwnęła głową, ale oczy ją piekły. Trzymała Leo za rękę przez całą drogę do samochodu. Jego mała dłoń była ciepła i lepka od lemoniady.

W przytulnej kuchni

W domu światła w kuchni były miękkie i żółte. Tata nalał ciepłego kakao. Para unosiła się jak delikatne wstążki. Mama przyniosła puchaty koc, który pachniał mydłem i słońcem.

Mia objęła kubek dłońmi. Ciepło było miłe dla jej palców. Nic nie mówiła. Tylko zaciskała usta i często mrugała.

Leo przesunął swojego dinozaura po stole. "Możesz pożyczyć," powiedział, delikatnie popychając go w jej stronę.

"Dzięki," szepnęła Mia. Sprawiła, że dinozaur kiwnął głową, żeby pokazać, że rozumie.

"Zróbmy Mapę Wspomnień," zaproponował tata. Wyjął markery i duży papier.

Mia narysowała ich biwak w forcie z koców. Miś Guziczek w blasku latarki. Dodała noc z burzą. Miś Guziczek siedział odważnie na jej poduszce. Narysowała wizytę u dentysty. Guziczkowy nos Misia wyglądał z jej plecaka, dodając jej odwagi.

Mama przykleiła kopię plakatu z parku na lodówce. Kiedy wygładzała taśmę, Mia zauważyła coś na podłodze. Maleńkie czerwone filcowe serduszko. To było to, które kiedyś było przywiązane do wstążki Misia Guziczka.

Mia podniosła je. Filc był miękki jak płatek kwiatu. Na krawędzi wciąż wisiała nitka.

"Wróciło do domu," wyszeptała.

Mama uśmiechnęła się. "Zróbmy coś wyjątkowego."

Wycięły mały kwadrat ze starej flanelowej koszuli. Była niebieska w cienkie białe paski. Razem uszyły małą poduszeczkę z kieszonką. Mama pokazała, jak prowadzić igłę w górę i w dół. Szwy Mii były trochę krzywe, jak małe fale.

Mia włożyła czerwone serduszko do kieszonki. Przycisnęła je kciukiem. Ciepło rozlało się po jej piersi, delikatne jak kakao.

Tej nocy Mia mocno przytuliła poduszeczkę. Dom mruczał cichymi dźwiękami - brzęczeniem lodówki, tykaniem zegara. Szepnęła w ciemność: "Miś Guziczek jest odważny, i ja też."

Poranek nadszedł jasny i pogodny. Tosty wyskoczyły z tostera. Masło roztopiło się w lśniące jeziorka. Mia wsunęła małą poduszeczkę do plecaka.

Wrócili do parku Maple Grove. Bliźniacy od latawców pomachali im. Dziadek uchylił czapki. Dziewczynka od kredy narysowała misia z serduszkiem, tuż obok szczęśliwej gwiazdki.

Sprawdzili zjeżdżalnię, trawę, stoisko z lemoniadą. Misia nie było.

Mia stanęła przy huśtawkach i spojrzała w niebo. Łańcuchy wciąż śpiewały swoją piosenkę: dzyń-dzyń. Ścisnęła w dłoni poduszeczkę z kieszonką. Czerwone serduszko grzało jej dłoń.

"Gotowa do zabawy?" zapytał tata.

Mia kiwnęła głową. "Gotowa." Pchnęła Leo na małej huśtawce. Chłopiec chichotał i kopał nóżkami w powietrzu. Mama klaskała w równym rytmie. Tata naśladował śmieszne głosy dinozaura, który też huśtał się obok.

W miarę jak dzień stawał się jaśniejszy, Mia znowu poczuła się lekko. Misia Guziczka nie było, ale miłość, którą niósł, pozostała. Czuła ją w maleńkim serduszku. Widziała ją w rysunkach na chodniku. Słyszała ją w śmiechu swojej rodziny, radosnym jak śpiew ptaków.

W drodze do domu Mia przycisnęła policzek do plecaka. "Do zobaczenia następnym razem, parku," powiedziała. Wyobraziła sobie Misia Guziczka przeżywającego jakąś małą przygodę, może opiekującego się przez chwilę nowym przyjacielem.

A kiedy samochód skręcił w ich ulicę, Mia uśmiechnęła się. Jej poduszeczka z kieszonką była bezpiecznie wtulona w jej bok, a jej własne odważne serce biło równym, szczęśliwym rytmem.