Kapitan z Listą Zadań Ratuje Dzień Sportu

Jordan podniósł rękę, zanim zdążył pomyśleć: "Ja poprowadzę Dzień Sportu!".

Krzesła zasurały po podłodze. Kilkoro dzieci klasnęło. Pan Cole uniósł brwi zza okularów.

• Odważny ochotnik - powiedział z uśmiechem. - Porozmawiamy po matematyce.

Policzki Jordana zapłonęły, ale uśmiech nie schodził mu z twarzy. Uwielbiał wielkie pomysły. Plany? Listy? Blee. Wyobrażał sobie wiwatujące tłumy, gwizdek na fajnej smyczy i siebie, stojącego dumnie jak kapitan statku.

Wielka Obietnica

Do piątku sala gimnastyczna pachniała świeżą gumą i cytrynowym płynem do mycia. Słońce wpadało przez wysokie okna. Jordan podskakiwał na palcach, stukając w srebrny gwizdek, który dostał od pana Cole'a.

• Masz wszystko? - zapytała Amara, poprawiając kucyk.

• Zdecydowanie! - Jordan machnął ręką jak magik. - Jakoś to będzie.

Priya stała blisko trybun, cicha jak zwykle. Przytulała do piersi mały notatnik na spirali. Jordan pokazał jej kciuk w górę. Odpowiedziała lekkim uśmiechem.

Rodzice zaczęli się schodzić, machając od drzwi. Pani dyrektor Gomez stała przy scenie z podkładką z klipsem. Jej obcasy stukały jak metronom. Jordan czuł to fajne, ekscytujące napięcie. Piąte klasy weszły do środka, brzęcząc jak pszczoły.

Zagwizdał. Ostry dźwięk odbił się od ścian.

• Witajcie na Dniu Sportu! - zawołał. Jego głos rozszedł się po całej sali. - Mamy sztafety, rzuty do celu i wodną sztafetę na zewnątrz. Zaczynamy!

Dzieci ruszyły w stronę koszy ze sprzętem.

Niespodzianka z Listą

Pierwszy problem pojawił się błyskawicznie. Brakowało pomarańczowych pachołków na tory do sztafety. Jordan pobiegł do kosza i przetrząsnął skakanki oraz woreczki z grochem.

• Eee... gdzie są pachołki? - zapytał Liam, drapiąc się po głowie.

• Wczoraj tu były - powiedział Jordan. Zajrzał pod materac. Kurz wleciał mu do nosa. Kichnął. Pachołków ani śladu.

• Zróbmy tory na oko - powiedział, machając ręką. - Biegnijcie w miarę prosto!

Nie było w miarę prosto. Biegacze znosili na boki jak sklepowe wózki. Dwie drużyny zderzyły się i wpadły w poślizg. Pałeczka do sztafety z hukiem upadła na podłogę.

• Gdzie są pałeczki?! - krzyknęła Tori.

Jordan gapił się na puste pudełko z napisem "Sztafeta". - Ktoś musiał je... pożyczyć? - spróbował.

• Kto? - zapytała Amara.

Jordan pobiegł w stronę stacji z wodą, żeby zebrać myśli. Wielki termos stał na stole, z otwartą pokrywą, suchy jak wiór. Kubki piętrzyły się jak mała biała wieża.

Przełknął ślinę. - Okej. Ja go napełnię. - Złapał termos za lepką rączkę i pociągnął go w stronę fontanny z wodą na korytarzu. Za nim utworzyła się kolejka.

• Ktoś przewrócił tarczę do rzutów! - zawołał jakiś głos z sali.

• Drużyny kłócą się o zasady! - krzyknął ktoś inny z drzwi na plac zabaw. - Zmieniamy się po jednym okrążeniu czy po dwóch?

Jordan odstawił pusty termos, potem znowu go podniósł i znowu odstawił. Ścisnęło go w żołądku. Biegł tam i z powrotem, a jego trampki piszczały. Próbował być wszędzie. Nie naprawił niczego.

Rodzice patrzyli z trybun, a ich uśmiechy rzedły. Brwi pani Gomez spotkały się na środku czoła.

• Jordan, co robimy? - zapytał Liam, trzymając dwie skakanki, które zwisały jak ugotowany makaron.

• Eee... czekajcie - powiedział Jordan. Rzucił się w stronę schowka. Był zamknięty. Zapomniał poprosić o klucz.

Zatrzymał się z poślizgiem obok Priyi. Stała na skraju tego chaosu z otwartym notatnikiem. Jej ołówek cicho stukał o kartkę.

• Co piszesz? - zapytał zdyszany.

Spojrzała na niego spokojnymi oczami. - Listę zadań. Na wszelki wypadek. - Odwróciła notatnik tak, żeby mógł zobaczyć.

Sprzęt: pachołki, pałeczki, tarcza, taśma, termos, kubki.

Pomocnicy: stół ze sprzętem (2), woda (1), mierzenie czasu (1), sędzia od zasad (1).

Czas: zmiana stacji co 10 minut; gwizdek to sygnał.

Plan awaryjny: skakanki zamiast pałeczek; linie z kredy, jeśli brakuje pachołków; przykleić tarczę do ściany.

Jordan zamrugał. Pismo było równe. Pomysły były proste. To było wszystko to, czego nie zrobił.

• Ja... nie miałem planu - powiedział. Te słowa smakowały jak kreda. - Mogę tego użyć?

Priya kiwnęła głową. - Możemy tego użyć wspólnie - powiedziała.

Zmiana na Lepsze

Jordan podniósł gwizdek, ale jeszcze nie zagwizdał. Wspiął się na najniższy stopień trybun, żeby wszyscy go widzieli. Kolana mu drżały, ale stał prosto.

• Przerwa! - krzyknął głośno i wyraźnie. Na sali robiło się coraz ciszej, jakby przestawał padać deszcz. Odczekał chwilę, po czym zagwizdał raz: krótko i ostro.

• Słuchajcie - powiedział. Spojrzał w oczy Amary, Liama, Tori, a nawet pani Gomez. - Powinienem był to zaplanować. To moja wina. Ale możemy to naprawić razem. - Uniósł notatnik Priyi. - Będziemy jedną drużyną.

Złapał flamaster suchościeralny i podbiegł do białej tablicy przy scenie. Zdjął skuwkę z kliknięciem. Priya stanęła obok niego, stabilna jak latarnia morska.

• Zmiana stacji co dziesięć minut - napisał Jordan, a flamaster piszczał. - Gwizdek oznacza zmianę.

Wskazał palcem. - Liam i Amara - kapitanowie od sprzętu. Utrzymujcie porządek w koszach, przyklejcie tarczę do ściany. Użyjcie niebieskiej taśmy z wózka plastycznego.

• Robi się! - powiedziała Amara i od razu pobiegła.

• Tori - poprowadź sztafetę z wodą. Napełnij termos z pomocą pani Gomez. Kubki po prawej, śmieci po lewej.

Tori zasalutowała. - Tak jest, panie kapitanie, to znaczy, tak jest, Jordan.

• Ja będę komentatorem i sędzią mierzącym czas - powiedział, pukając w gwizdek. - Dwa gwizdki na start, jeden na koniec.

Przejrzał tablicę. Jeszcze jedno zadanie. - Priya - sędzia od zasad. Przed każdą rundą powiesz zasady. Jasno i prosto.

Priya kiwnęła głową. - Zrobię to.

• Pałeczki - powiedział Liam, podnosząc puste pudełko.

• Skakanki - wskazała Priya. - Złóżcie je na pół i zawiążcie końce.

Szybko związali osiem "pałeczek", które były miękkie, ale wygodne do łapania. Kosz ze sprzętem wyglądał już mniej jak gniazdo pełne makaronu, a bardziej jak czysta szuflada.

Jordan pobiegł do szkolnego schowka. - Klucz? - zapytał pewnym głosem.

Pani Gomez podała mu go, z uśmiechem w kącikach ust. - Pokaż mi swój plan - powiedziała.

Pokazał na tablicę i wyjaśnił zasady rotacji. Kiwnęła raz głową - prawie jakby złożyła ukłon - i poszła za Tori do poidełka na korytarzu.

Jordan uchylił drzwi. Pachołki. Wspaniałe, jaskrawe pachołki. Złożył je w stos w ramionach, plastik przyjemnie klikał, i ustawił równe tory przypominające pomarańczowe zęby na podłodze. Na asfalcie boiska nakleił linie z kredy, by biegacze mieli punkt odniesienia w razie, gdyby pachołki się przesunęły.

• Zasady - powiedziała Priya do drużyn startujących w sztafecie, a jej głos niósł się donośnie. - Biegniemy jedno okrążenie. Podajemy pałeczkę za linią. Bez popychania. Zmiana na gwizdek.

• Jasne - powiedział chłopiec z innej klasy. Podskoczył na palcach i się uśmiechnął.

• Gotowi? - krzyknął Jordan. Serce biło mu mocno w ten fajny sposób. Zagwizdał dwa razy. Biegacze ruszyli przed siebie, stopy uderzały o podłogę, a powietrze świszczało mu w uszach.

Tym razem tory zostały na swoim miejscu. Dłonie chwytały miękką linę, podanie za podaniem. Przy stacji rzutów do celu woreczki uderzały w tarczę, a dzieci nawzajem sobie kibicowały. Przy wodnej stacji panowała radość. Kubki znikały ze stosu. Tori dbała, by termos był zawsze w połowie pełen, a jej warkocz podskakiwał, gdy się ruszała.

Rodzice znowu się wychylili z trybun, trzymając telefony, szeroko się uśmiechając. Pan Cole klaskał w równym rytmie. Pani Gomez nalewała wodę do kubków i zaśmiała się, gdy kilka kropel spadło jej na buta.

Jordan zerknął na zegar i podniósł gwizdek. Jeden krótki sygnał. Dziesięć minut minęło jak z bicza strzelił.

• Zmiana! - krzyknął. - Kapitanowie sprzętu, poprawić stanowiska!

Liam i Amara ruszyli się jak zawodowcy, zbierając liny i prostując pachołki. Priya znowu powtórzyła zasady, bez zamieszania, po prostu jasne słowa i krótkie skinienie głową.

Jordan już nie biegał w panice. Stał tam, gdzie wszyscy mogli go widzieć. Obserwował twarze, nasłuchiwał pytań i szybko odpowiadał. Napisał na tablicy krótką uwagę: wiązać buty przy każdej zmianie. Jedna z dziewczynek potknęła się tylko raz, a potem już ani razu.

Druga połowa Dnia Sportu działała jak dobrze naoliwiony rower. Gładko. Radośnie. Fajnie.

Kiedy skończyła się ostatnia sztafeta, słońce wzniosło się wyżej na niebie. Na boisku pachniało ciepłą trawą i kremem z filtrem. Pot sprawiał, że koszulki kleiły się do pleców, ale uśmiechy nie schodziły z twarzy. Jordan zagwizdał jeszcze raz, głośno i długo, a ten dźwięk brzmiał teraz bardzo radośnie.

Wspiął się na trybunę i spojrzał na swoich rówieśników. Przyjaciele obejmowali się ramionami. Kilku z nich dyszało. Ktoś krzyknął: - Najlepszy Dzień Sportu! - a te słowa poszybowały w górę jak latawiec.

Jordan uniósł notatnik. - Dziękuję wam - powiedział, a jego głos był teraz pewny. - Za to, że uratowaliście ten dzień razem ze mną. Rano zawaliłem. W przyszłym roku będziemy gotowi, zanim zabrzmi gwizdek. - Spojrzał na Priyę. - Chcesz mi pomóc założyć Segregator Dnia Sportu? Możemy w nim umieścić listy zadań i wskazówki.

Priya założyła lok za ucho. - Bardzo chętnie - powiedziała.

• Kapitanowie drużyn - zawołała pani Gomez. - Chodźcie się ukłonić.

Jordan nie ukłonił się sam. Skinął na Liama i Amarę, by dołączyli do niego. Zawołał Tori. Potem spojrzał na Priyę.

Zahała się, a potem weszła na stopień. Jordan cofnął się, by mogła stanąć przy białej tablicy. Brawa były ciepłe i niezbyt głośne - przypominały ciche mruczenie silnika statku, na którym wszyscy byli bezpieczni.

Kiedy dzieci poszły na lody wodne, Jordan starł palcami pył z flamastra i wsunął mały notatnik do czystej, plastikowej koszulki. Napisał "Segregator Dnia Sportu" na nowej okładce i włożył tam pierwszą stronę.

Ściągnął gwizdek z szyi i położył go na segregatorze. Już nie tylko sterował statkiem. Wiedział, dokąd płyną, i wszyscy inni też to wiedzieli.

Na placu zabaw ktoś zaśmiał się tak głośno, że aż dostał czkawki. Wiatr delikatnie zatrzepotał flagami na torze linowym. Jordan znowu poczuł w brzuchu to lekkie, radosne napięcie, ale tym razem było inne - lżejsze, jak dotrzymana obietnica.