Łapki i Burzowa Baza

Niebo zaburczało jak wielki brzuch, a Buddy zamarł.

Jego oklapnięte uszy opadły. Łapki rozjechały się na dywanie. Kolejny huk zatrząsł oknem w salonie. Buddy pisnął i wsunął się pod kanapę, podwijając ogon jak kluseczkę.

Daisy podeszła cicho, jej złote futro było ciepłe i gładkie. Schyliła się i zajrzała w cień. Jej nos dotknął nosa Buddy'ego, delikatnie jak pocałunek.

• Hej, mały odkrywco - powiedziała Daisy. - Burze bywają głośne. Masz ochotę na jakiś plan?

Wąsy Buddy'ego drgnęły. - Plan? - pisnął. Jego brzuszek trząsł się jak mały bębenek.

Burza się zaczyna

Deszcz stukał w szybę jak miękkie łapki. Przez szare chmury w pokoju zrobiło się ciemnawo, ale przytulnie. Kanapa pachniała płynem do prania i psimi smakołykami. Kosz pełen koców czekał przy fotelu. Poduszki leżały jak małe białe góry.

Buddy wyczołgał się na centymetr. - Jaki plan? - zapytał.

Daisy machnęła ogonem raz, spokojnie i powoli. - Zbudujemy Burzową Bazę - powiedziała. - Przytulną i bezpieczną. Z gwiazdami.

Buddy zamrugał. - Gwiazdami? W środku?

Daisy wzięła do pyska latarkę i położyła ją na ziemi. - Migoczącymi gwiazdami z latarki - powiedziała. - Będą też mapy. I odznaki.

Błysk rozświetlił okno. Buddy pisnął i schował się z powrotem. Daisy dotknęła jego łapki.

• Możemy liczyć po każdym błysku - powiedziała. - Jeśli policzymy do więcej, to znaczy, że burza odchodzi. Gotowy?

Buddy oddychał szybko, po czym lekko kiwnął głową.

Przyszedł kolejny błysk, szybki i biały. Głos Daisy był łagodny: - Raz, dwa, trzy...

Przerwali. Huk nadszedł, tym razem wolniej. Ogon Buddy'ego lekko zamerdał spod kanapy.

• Trzy! - powiedziała Daisy. - Dobre liczenie. A teraz zbierzmy zapasy.

Burzowa Baza

Daisy popchnęła poduszkę nosem. Buddy wyskoczył i chwycił zębami róg koca. Razem ciągnęli, układali i poprawiali. Poduszki stały się ścianami. Koce stały się dachem. Latarka świeciła w górę, tworząc kropkowane niebo na niebieskim materiale.

Buddy wczłgał się do tunelu. Pachniało tam czystą bawełną i ciepłym psem. Jego ulubiona piszcząca kość dołączyła do nich z radosnym piskiem. Pisk zdawał się mówić: Wszyscy jesteśmy bezpieczni.

Daisy przykleiła łapką kartkę papieru do ściany, używając odrobiny taśmy. Falista linia pokazywała ulicę. Chmurka była narysowana z uśmiechem. W rogu błyszczała tęczowa naklejka.

• Nasza burzowa mapa - powiedziała Daisy. - Będziemy śledzić, gdzie może być deszcz. Nad drzewem? Nad parkiem?

Oczy Buddy'ego zrobiły się wielkie. - Jesteśmy odkrywcami - szepnął.

Huk przetoczył się po dachu. Brzmiał głośniej, jak ciężki bęben. Grzbiet Buddy'ego zesztywniał. Daisy znowu go szturchnęła.

• Nazwijmy to - powiedziała. - Ja nazywam to "werblem".

Buddy spróbował wypowiedzieć te słowa. - Werbel. - Jego głos drżał, ale się uśmiechnął.

Potem rozległ się szybki stukot, jakby worek kulek się rozsypał. Daisy wskazała nosem. - To "miękkie stukanie".

Wtedy nadszedł trzask, który rozdarł powietrze. Buddy podskoczył i uderzył głową w poduszkę.

• Au - pisnął. Jego łapki dygotały. Chciał się wymknąć.

Daisy wstała i otrzepała się od nosa aż po ogon. Jej futro napuszyło się, a potem opadło. - Otrzep się - powiedziała. - O tak.

Buddy ją naśladował. Zakołysał się mocno, od uszu po same palce u łap. Strach spłynął z niego jak woda.

• A teraz oddechy odwagi - powiedziała Daisy. - Powąchaj ciastka na niby.

Buddy wciągnął powietrze, powoli i głęboko. Wyobraził sobie ciepłe ciasteczka, słodkie i miękkie.

• Zdmuchnij świeczki na niby - powiedziała Daisy.

Buddy wypuścił powietrze, powoli i długo. W klatce piersiowej poczuł ulgę. Zrobił to jeszcze dwa razy. Gwiazdy z latarki zadrżały na dachu, a potem się uspokoiły.

Po kolejnym błysku zaczęli liczyć. - Raz, dwa, trzy, cztery... - Huk nadszedł, słaby i daleki.

Uszy Buddy'ego się podniosły. - Daleko! - powiedział.

Daisy uśmiechnęła się oczami. - Czas na odznaki - powiedziała. Przykleiła naklejkę w kształcie gwiazdki na papierowej obroży Buddy'ego. - "Spokojny Słuchacz".

Buddy wypiął pierś. - A co z kolejną odznaką?

• Za "Oddech Odwagi" - powiedziała Daisy i dorysowała malutkie ciasteczko.

Wyjrzeli z bazy. - Poszukaj bezpiecznych rzeczy - powiedziała Daisy. - Znajdź trzy.

Buddy spojrzał na okno. Krople deszczu tworzyły małe ścieżki. - Raz - powiedział. - Deszczowe kropki.

Zobaczył tęczową naklejkę na mapie, jasną i lśniącą. - Dwa - powiedział.

Zegar na półce robił tik, tik, tik, równo jak bicie serca. - Trzy - powiedział Buddy, a jego ogon uderzył w koc.

W pokoju zrobiło się cieplej. Warczenie burzy zamieniło się w ziewanie. Buddy zachichotał, kiedy latarka sprawiła, że łapa Daisy wyglądała jak kaczka. Daisy zrobiła uszami króliczka. Buddy piszczał zabawką w rytm miękkiego stukania.

Daisy złożyła arkusz starej gazety. Jej łapy poruszały się szybko, zginając i odwracając. Włożyła czapkę na głowę Buddy'ego, lekką jak piórko.

• Burzowy Odkrywca - powiedziała.

Buddy usiadł prosto. Czapka opadła mu na jedno oko. Wyjrzał i się zaśmiał. Pojawił się nowy błysk, ale sam zaczął liczyć. - Raz, dwa, trzy, cztery, pięć... - Huku prawie nie było.

Daisy zaznaczyła na mapie. - Burza mija park - powiedziała.

Chmury przerzedziły się jak rozerwana szara wata. Światło słoneczne wpadło złotym paskiem na dywan. Powietrze pachniało świeżością, jak mokra trawa i czyste niebo.

Buddy wyczołgał się z bazy i otrzepał, po prostu dlatego, że to było przyjemne. Podbiegł do okna i dotknął nosem chłodnej szyby. Malutkie krople spływały w dół, ścigając się ze sobą.

Spojrzał na koce, gwiazdy, mapę i swoją czapkę. Zamerdał ogonem. Salon wyglądał tak samo, ale teraz wydawał się inny. Wyglądał jak miejsce, gdzie mogą dziać się odważne rzeczy.

Tydzień później niebo znów zaburczało. Buddy ożywił się, już nie zamarł. Pobiegł do kosza i chwycił zębami koc.

• Daisy! - szczeknął, wesoły i radosny. - Czas na bazę!

Daisy podbiegła, spokojna jak zawsze. - Znasz plan - powiedziała.

Łapki Buddy'ego tańczyły. Policzył po błysku. Wziął ciasteczkowy oddech i zdmuchnął świeczkę. Z troską nacisnął tęczową naklejkę. Założył czapkę idealnie prosto.

Zagrzmiało. Buddy w odpowiedzi zamerdał ogonem. Czas przygody się rozpoczął.