Lis Finley uczy się cierpliwości

Lis Finley zawsze stał na samym początku każdej kolejki, nadymając policzki i stukając łapką. Wyglądał jak mała pomarańczowa smuga, pędząc z miejsca na miejsce, mając nadzieję, że dotrze tam przed wszystkimi innymi.

Dziś słońce świeciło nad leśną wioską. W szkole Finley pośpieszył do drzwi, wyciągając nos do przodu, by być pierwszym w środku. Kiedy nadszedł czas na plac zabaw, przemknął obok wszystkich, a jego puszysty ogon powiewał za nim niczym flaga. Inne zwierzęta obserwowały Finley'a z szeroko otwartymi oczami. Królik Timmy poruszył noskiem i cofnął się, gdy Finley przemknął obok. Żółwiczka Tara była ostrożna, ale Finley i tak musnął jej skorupkę. Podczas podwieczorku Panna Klon, ich łagodna nauczycielka, powiedziała: 'Finley, pamiętaj, żeby inni też mieli swoją kolej.'

Finley próbował czekać, ale jego łapki mrowiły, a wąsy drżały. Bycie pierwszym po prostu wydawało się właściwe.

Pewnej słonecznej soboty cała leśna wioska zebrała się na Łąkowym Jarmarku. Były tam gry, balony i największa, najbardziej pokręcona zjeżdżalnia, jaką kiedykolwiek widziały zwierzęta. Zwierzęta ustawiły się w kolejce, gawędząc, gdy czekały. Finley pomknął naprzód, wciskając się na początek. Nagle nad tłumem uniosło się cichutkie westchnienie. Odwrócił się i zobaczył malutką Wiewiórkę Hazel, wyglądającą na bardzo małą. Potarła oczy. 'Ciągle czekam, ale zawsze ląduję na końcu,' zasmarkała.

Brzuszek Finley'a ścisnął się lekko. Patrzył na Hazel, potem zerknął na Królika Timmy'ego i Żółwiczkę Tarę. Oni też nie wyglądali na szczęśliwych. Panna Klon uklękła obok Finley'a. 'Może dziś spróbujemy Kolejki Płynącej?' zasugerowała z uśmiechem. 'Tym razem każde zwierzę ma za sobą pomocnika, który będzie mu kibicował, gdy nadejdzie jego kolej!'

Uszy Finley'a nastawiły się. Lubił kibicować – ale pozwolić komuś innemu iść pierwszemu? To było coś nowego. Panna Klon klasnęła w łapki. 'Zaczynajmy!' Wskazała na kolejkę. Finley znalazł się za Królikiem Timmym. Jego serce biło szybko. Ale przypomniał sobie ciepłe oczy Panny Klon i ścisnął łapki.

Timmy był następny do zjeżdżalni. Finley wziął głęboki oddech i zawołał: 'Jedź, Timmy, jedź!' Timmy promieniał i zjechał w dół zjeżdżalni, jego uszy furkotały z radości. Potem nadeszła kolej Hazel. Zerknęła na Finley'a. On pokazał jej wielki kciuk w górę swoją łapką. Oczy Hazel zaświeciły, gdy zjeżdżała, chichocząc przez całą drogę.

Finley poczuł, jak w jego piersi rośnie mały, ciepły promień słońca. Kibicowanie było zabawne! Zauważył, jak wszyscy wyglądali na szczęśliwych, gdy klaskał i cierpliwie czekał. Kiedy wreszcie nadeszła jego kolej na zjeżdżalnię, zobaczył wszystkich swoich przyjaciół kibicujących mu. Ich okrzyki i śmiech sprawiły, że poczuł się lekki w środku – jakby mógł unosić się w powietrzu!

Potem Finley wypróbował Kolejkę Płynącą przy każdej grze. Pomógł nawet Żółwiczce Tarze dotrzeć na szczyt dmuchanego zamku i pokazał Hazel, jak zadzwonić dzwonkiem w zbiorniku z wodą. Gdy jarmark dobiegał końca, Finley siedział na trawie, uśmiechając się szeroko. Łąka tętniła radosnym gwarem. Tym razem nie ścigał się tylko po to, by być pierwszym – tworzył nowe, wspaniałe wspomnienia ze swoimi przyjaciółmi.

Finley delikatnie stukał łapką, ale nie dlatego, że nie mógł się doczekać. Był podekscytowany tym, co wydarzy się dalej, teraz, gdy wiedział, że czekanie może przynieść o wiele więcej niż tylko bycie pierwszym.