Luna poznaje nową grę na placu zabaw

Luna ustawiła kredy pod namalowanym muralem. Przerwa oznaczała grę w klasy i berka z jej najlepszymi przyjaciółmi – tak jak zawsze. Lubiła, gdy jej rutyna była miękka i bezpieczna, niczym ulubiony kocyk. Dziś słońce iskrzyło się w kałużach. Luna podskakiwała radośnie, chichocząc z przyjaciółmi. Pomachała do Amary i Jaydena, gdy do niej podbiegli. Tuż na skraju placu zabaw Luna zobaczyła Mateo. Jego błyszczący niebieski wózek inwalidzki ozdobiony był naklejkami rakiet i tęcz. Mateo obserwował zabawy, stukając palcami o kolana. Luna pomyślała: Może on lubi patrzeć. Zresztą, gra w klasy działała tylko wtedy, gdy wszyscy mogli skakać.

Nowa Gra w Deszczu

Następnego dnia deszcz stukał w okna klasy. Luna przycisnęła nos do szyby, tęskniąc za śmiechem dochodzącym z zewnątrz. Gdy w końcu wyjrzało słońce, cała klasa wybiegła na przerwę. Tym razem Luna zobaczyła Mateo, który wytaczał na chodnik małą tablicę, a do jego wózka zaczepiona była torba z woreczkami. 'Chcecie zagrać w nową grę?' zapytał Mateo, a jego oczy błyszczały. 'Nazywa się "Krąg Zmian". Wszyscy mogą dołączyć.' Luna przestąpiła z nogi na nogę, ciekawa, ale zmartwiona. Lubiła klasy i berka. Nowe gry czasem wydawały się dziwne. 'Jak się w to gra?' zapytała Luna cichym głosem. Mateo narysował duży krąg kredą. He handed out beanbags-red, blue, yellow, green. 'Siadamy lub stoimy w kręgu. Kiedy zawołam kolor, podajesz swój woreczek kolejnej osobie. Jeśli twój woreczek pasuje do koloru, który wywołałem, zamieniasz się miejscami!' Amara klasnęła w dłonie. Jayden podskakiwał na palcach. Luna przygryzła wargę, ale też usiadła w kręgu. Ciepłe słońce osuszyło ostatnie kałuże.

Luna Próbuje Czegoś Nowego

Mateo zawołał: 'Żółty!' Luna pośpieszyła, by podać swój woreczek Amarze. Wszyscy chichotali, gdy krąg wił się i rozrastał. Mateo zakręcił wózkiem, uśmiechając się szeroko, gdy złapał czerwony woreczek. Serce Luny zabiło szybciej ze zdziwienia – podobała jej się ta gra! Była nowa, ale zabawna i wesoła. W trakcie gry Luna zerknęła na Mateo. Był częścią kręgu, śmiał się i bawił ze wszystkimi. Nagle Luna poczuła ścisk w brzuchu. Przez cały ten czas nigdy nie zaprosiła Mateo do swoich gier. Trzymała swój krąg zbyt mały.

Po grze Luna znalazła Mateo przy muralu. Pociągnęła za rękaw i spojrzała na swoje buty. 'Przepraszam, że wcześniej cię nie zaprosiłam. Twoja gra jest niesamowita.' Mateo uśmiechnął się szeroko. 'Dzięki za grę! Chcesz pokazać innym?' Luna skinęła głową. 'Czy możemy sprawić, żeby klasy działały też dla kółek?' Oczy Mateo rozbłysły. 'Spróbujmy.'

Zmiany na Placu Zabaw

Przez cały tydzień Luna i Mateo dodawali nowe kwadraty z kredy, wystarczająco szerokie do toczenia się lub skakania. Wiwatowali, gdy Amara mknęła na hulajnodze. Do berka użyli kolorowych apaszek i nowych zasad, tak aby wszyscy mogli gonić i bawić się razem. Niektóre dzieci potrzebowały pomocy w nauce nowych gier. Luna pokazywała im, cierpliwa i życzliwa. Powietrze brzęczało od śmiechu. Coraz więcej dzieci dołączało, aż plac zabaw stał się wirującą plątaniną kolorów i radosnych okrzyków. W piątek Luna poprowadziła największą jak dotąd grę w Krąg Zmian. Cały krąg rozciągał się szeroko, z Mateo w jego wózku inwalidzkim po jednej stronie i Luną uśmiechającą się szeroko po drugiej. Czuła dumę. Jej krąg – i jej serce – stały się większe, niż kiedykolwiek przypuszczała. Plac zabaw pozostał jasny i pełen radości. A Luna wiedziała, że potrafi być jednocześnie odważna i życzliwa.