Nora i lśniący niebieski rower

Oczy Nory zrobiły się wielkie, gdy jej kuzyn przemknął obok na nowiutkim, niebieskim rowerze z dzwonkiem, który dzwonił: dzyń-dzyń!

Mateo krążył po parkowej alejce jak jasnoniebieski ptak. Słońce sprawiało, że jego rower lśnił. Dzwonek dzwonił, gdy machał ręką. Hulajnoga Nory zaskrzypiała, kiedy się odepchnęła.

Wujek Jamal przykucnął obok Nory na chodniku. Narysował szybki zawijas w kredowym pyle. "Widzę tę minę" - powiedział miło i łagodnie. "Może mała przejażdżka z przygodami?"

"A co to takiego?" - zapytała Nora, lekko kopiąc kółko. W jej brzuszku zrobił się supełek. Pasek od kasku łaskotał ją w brodę.

"To znaczy, że będziemy podążać za strzałkami narysowanymi kredą" - powiedział wujek Jamal. Wyjął z kieszeni grubą, żółtą kredę. "Będą też śmieszne wyzwania. Gotowi, drużyno?"

Mateo zadzwonił dzwonkiem dwa razy. Dzyń-dzyń! "Gotowy!" - zaśmiał się. Nora wzruszyła ramionami, a potem kiwnęła głową. "Chyba tak" - powiedziała.

Przejażdżka z Przygodami

Wujek Jamal narysował na chodniku dużą strzałkę. Na jej końcu dodał gwiazdkę. "Pierwszy przystanek, Gwiazdka Numer Jeden!" - zawołał. Kreda wyglądała jak słońce na szarej ścieżce.

Nora odepchnęła się na swojej hulajnodze. Pisk-pisk. Mateo pedałował z przodu, a jego opony szumiały. Ciepły wietrzyk potargał warkocze Nory.

Przy pierwszej gwiazdce z małego krzaczka powiewała wstążka. Na wstążce wisiała metalowa łyżeczka, niczym mała flaga. Mrugała w słońcu.

"To do wyzwania 'zadzwoń dzwonkiem'" - powiedział wujek Jamal. "Dzwonki mogą być różne". Przywiązał wstążkę do kierownicy hulajnogi Nory.

Nora stuknęła w łyżeczkę kciukiem. Dzyń! Dźwięk był jasny i srebrzysty. Spróbowała jeszcze raz, trochę szybciej. Dzyń-dzyń! Jej usta wykrzywiły się w uśmiechu.

Mateo uśmiechnął się szeroko. "Fajny dzwonek, Nora!" - powiedział. Poczekał, aż wystukała małą melodyjkę. Supełek w jej brzuszku trochę się poluzował.

Podążali za kolejnymi strzałkami obok huśtawek i wielkiego dębu. Kredowy odcisk buta wskazywał na zakręt ścieżki. Przy Gwiazdce Numer Dwa z chodnika na trawę potoczyła się czerwona piłka.

Mały piesek zaszczekał i podskoczył za nią. Jego smycz się napięła. Chłopiec w zielonej czapce podbiegł i zatrzymał się. "O nie, Bąbelek!" - krzyknął.

"Ja ją złapię!" - zawołała Nora. Pojechała szybko i ostrożnie się pochyliła. Jej tenisówka musnęła chłodną trawę. Dosięgła piłki i podniosła ją.

Ogonek pieska merdał jak mała miotełka. Chłopiec uśmiechnął się szeroko. "Dzięki!" - powiedział. Nora potoczyła mu piłkę. Bąbelek polizał jej rękawiczkę.

Nora stuknęła w swój łyżeczkowy dzwonek. Dzyń! Dźwięk był jak przybicie piątki. Jej hulajnoga nie wydawała się już taka skrzypiąca.

Dotarli do małego wzgórza w pobliżu wodnego placu zabaw. Strzałka z kredy wskazywała w górę. Mateo zaczął pedałować, ale potem zwolnił. Jego przednie koło się zachwiało.

"Trudny odcinek" - szepnął wujek Jamal. "Bądźmy jego drużyną kibiców". Złożył dłonie w trąbkę. Serce Nory podskoczyło jak bębenek.

Nora zadzwoniła swoim łyżeczkowym dzwonkiem i krzyknęła: "Dasz radę, Mateo!". Tupała jedną nogą w ziemię. "Mocniej, mocniej, mocniej!"

Mateo stanął na pedałach i pochylił się do przodu. Jego policzki nadymały się jak żagle. Wjechał na szczyt i uniósł obie ręce do góry.

"Udało się!" - krzyknął, śmiejąc się. Odwrócił się i wskazał w dół wzgórza. "Nora, jesteś najlepszą kibicką!"

Skrzywiona mina Nory odpłynęła jak zagubiona chmurka. Na sercu zrobiło jej się lekko. Zadzwoniła swoim łyżeczkowym dzwonkiem dla zabawy. Dzyń-dzyń-dzyń!

Furtka do Ogrodu

Ostatnia kredowa gwiazdka czekała przy ogrodzie społecznym. Pędy pomidorów wspinały się po zielonych płotkach. Pszczoły bzyczały jak małe silniczki.

Pani Patel pomachała z furtki. Dwa kosze czerwonych pomidorów stały u jej stóp. "Moje ręce są za małe na to wszystko" - powiedziała, mrugając okiem.

"Ja mogę pomóc!" - Nora od razu zeskoczyła z hulajnogi. Podniosła koszyk obiema rękami. Pomidory pachniały słodko i były ciepłe od słońca.

Podeszli ostrożnie do zacienionego stolika. Mateo niósł drugi koszyk. Jeden pomidorek koktajlowy wyślizgnął się. Nora złapała go, zanim upadł.

Pani Patel złożyła dłonie. "Jesteś pomocnicą na kółkach!" - powiedziała. "Dziękuję wam, kochani". Policzki Nory zarumieniły się.

Odpoczywali przy furtce do ogrodu. Wietrzyk łaskotał liście pomidorów. Nora nasłuchiwała, jak pszczoła przelatuje zygzakiem.

Kibicowanie i pomaganie było jak małe iskierki w środku. Ciasny supełek w jej brzuszku zniknął. W jego miejscu pojawiła się miękka, słoneczna przestrzeń.

Pani Patel wskazała na płot. Opierał się o niego lekko używany, fioletowy rower, czysty i lśniący. Białe wstążki zwisały z kierownicy.

"Zachowałam go dla dziecka dokładnie twojego wzrostu" - powiedziała. "Dla kogoś z dobrymi rączkami i ostrożnymi nóżkami".

Nora spojrzała na wujka Jamala. Kiwnął głową, uśmiechając się. "Dobre rzeczy przytrafiają się w odpowiednim czasie" - powiedział. "Dziś byłaś na to gotowa - z wielkim sercem".

Nora włożyła kask i sprawdziła pasek. Poprowadziła fioletowy rower na ścieżkę. Siodełko pasowało idealnie.

Odepchnęła się. Opony szumiały tak jak u Mateo. Zachwiała się raz, a potem złapała równowagę. Z jej ust wydobył się perlisty śmiech.

Mateo jechał obok niej i zadzwonił dzwonkiem. Dzyń-dzyń! Nora w odpowiedzi stuknęła swoim łyżeczkowym dzwonkiem. Dzyń!

Krążyli po parku razem, ramię w ramię. Dzwonki dzwoniły w przyjaznym chórze. Hulajnoga Nory czekała przy ławce, ale na niej też będzie jeszcze jeździć.

Gdy słońce chyliło się ku zachodowi, kredowe strzałki wyglądały jak złote szlaki. Nora pomachała do Bąbelka i chłopca w zielonej czapce. Pomachała też do pani Patel przy furtce.

Jej koła toczyły się gładko. A jej serce czuło się jeszcze lżej. Zadzwoniła swoim łyżeczkowym dzwonkiem jeszcze raz, po prostu dlatego, że brzmiało to jak radość.