Pierwsza nocowanka Leo

Dziś wieczorem miała się odbyć pierwsza w życiu nocowanka Leo, a jego brzuch robił małe fikołki.

Stał przy swoim łóżku i patrzył na plecak. Wydawał się ogromny, jak niebieska góra. Nadchodząca noc też wydawała się wielka. Leo potarł miękką łapkę Roary'ego i wziął głęboki oddech.

Przygotowania

Mama uklęknęła obok niego na dywanie. Uśmiechnęła się i dotknęła puszystej grzywy Roary'ego.

• Spakujmy się mądrze - powiedziała. - Jedna książka. Jedna mała latarka. I twój odważny kumpel.

Leo położył książkę o kosmosie na piżamie. Włączył malutką latarkę. Na ścianie zatańczyło jasne koło. Roary wszedł na końcu. Leo ułożył lwa tak, by jego grzywa wystawała z plecaka.

• Odważni ludzie też lubią wygodę - powiedziała mama. - Mały kawałek domu zawsze pomaga.

Leo pokiwał głową. Nie mówił wiele, ale ścisnął dłoń mamy. Fikołki w jego brzuchu zamieniły się w małe podskoki.

Na zewnątrz letnie powietrze było ciepłe i słodkie. Dwa podwórka dalej stukał zraszacz. Niebo miało delikatny niebieski kolor, przechodzący w złoto. Mama i Leo podeszli do wesołego domu Amira na rogu. Na papierowym banerze na ganku widniał napis: "Misja Nocowanka!" zrobiony dużymi, okrągłymi literami.

Amir wybiegł w neonowych skarpetkach. - Udało ci się! Narysowałem mapę gwiazd! - Zamachał kartką z błyszczącymi naklejkami.

Leo uśmiechnął się szeroko. - Cześć, Kapitanie Amirze. - Poklepał swój plecak. - Załoga zwarta i gotowa.

Tata Amira przytrzymał drzwi. - Przekąski czekają, odkrywcy - powiedział. Korytarz pachniał popcornem i cynamonem.

Misja: Nocowanka

W salonie poduszki leżały w wielkim kole. Amir zsunął ze sobą dwa krzesła. - Statek kosmiczny - powiedział. Przerzucili przez nie koce. Światełka choinkowe świeciły pod materiałem jak małe księżyce. Leo wczołgał się do środka i poczuł pod kolanami miękką podłogę.

• Popcornowe asteroidy - powiedział Amir, podając miskę. Ziarenka były ciepłe i maślane. Chrupały jak małe komety.

Amir rozłożył między nimi mapę gwiazd. - Pierwsza wskazówka: Znajdź najjaśniejszy kąt. Policz do pięciu. A potem zajrzyj pod spód.

Przysunęli się do słonecznego okna i policzyli głośno. - Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć! - Leo zajrzał pod roślinkę. Za doniczką ukryta była mała karteczka. Przeczytał ją swoim uważnym głosem. - Następnie: Szukaj miejsca, w którym gubią się skarpetki.

Zachichotali i pobiegli do pralni. Kolejna karteczka leżała na suszarce. - Ostatnia wskazówka: Podążaj za śpiewem świerszczy.

Chłopcy wymknęli się na podwórko. Trawa chłodziła kostki Leo. Zbliżał się fioletowy wieczór. Świerszcze grały miarową piosenkę. Szklany słoik czekał pod ławką w ogrodzie.

• Skarb! - powiedział Amir, podnosząc pokrywkę. Świecące pałeczki! Przełamali je i mocno potrząsnęli. Zielone i niebieskie światło wypełniło ich dłonie.

Z powrotem w domu, złączyli pałeczki w małe kółka. Zrobili bransoletki, a jedną z nich także dla Roary'ego. Leo założył ją na grzywę lwa. Roary wyglądał na gotowego do lotu w kosmos.

Później niebo stało się ciemne i ciche. Dom buczał cicho, jak śpiąca pszczoła. Uśmiech Leo powoli zgasł. Pomyślał o swojej lampce nocnej w domu. Ciemne kąty wydawały się tutaj inne.

Przytulił mocno Roary'ego i zaczął powoli oddychać. Wdech... wydech. Wdech... wydech. Mama pokazała mu, jak to robić. Oddechy przypominały łagodne fale.

Amir raz po raz pociągał za swój koc. Nie patrzył na Leo.

Leo szepnął: - Czy ty też czujesz się czasem... nieswojo w nocy?

Amir skinął głową. - Czasami tęsknię za domem. Nawet tutaj. Kiedy ktoś tu nocuje, wszystko wydaje się nowe. Cieszę się, że tu jesteś, ale mój brzuch też robi fikołki.

Leo zamrugał. Pokój nie wydawał się już taki duży. Przełamał jeszcze jedną świecącą pałeczkę i położył ją obok ich poduszek.

• Latarnia - powiedział. - Dla kosmicznych obozowiczów.

Oddech Amira zwolnił. - Dzięki - powiedział. - A co z twoją lampką nocną?

• Mam Roary'ego - powiedział Leo. Poklepał miękką głowę lwa. - I odważne oddechy. - Pokazał Amirowi. Wdech... wydech. Wdech... wydech. Amir powtórzył to po nim. Ich ramiona opadły z ulgą.

Leo włączył małą latarkę i otworzył książkę o kosmosie. Przeczytał stronę odważnym, cichym głosem. - Odkrywcy rozbili namiot na księżycu - przeczytał. Światełka choinkowe mrugały jak odległe gwiazdy.

• Udawajmy, że wiatrak to nasz silnik rakietowy - powiedział Leo. Wiatrak buczał niskim, stałym dźwiękiem. Przynosił poczucie bezpieczeństwa, niczym przyjaciel czuwający tuż obok.

W korytarzu rozległ się tupot małych stóp. Mała siostra Amira, Raya, zajrzała do środka. Trzymała pluszowego żółwia za jedną płetwę.

• Na korytarzu jest ciemno - szepnęła Raya.

Leo podniósł krawędź koca. - Posłuchaj naszego silnika rakietowego - powiedział. - Jest spokojny i miarowy. - Podał jej fioletowe świecące kółko. - Światło dokujące - dodał, uśmiechając się.

Raya uśmiechnęła się i zwinęła w kłębek obok nich na minutę. Jej powieki opadały. - Dobranoc, księżycowa drużyno - powiedziała i potruchtała z powrotem do swojego pokoju.

Leo przyglądał się blaskowi przy swojej dłoni. Czuł się ciepło i spokojnie. Uczucie odwagi wcale nie było zamknięte w Roarym. Było w jego klatce piersiowej, miarowe jak wiatrak. Roary tylko pomógł mu je odnaleźć.

• Kapitanie - wymamrotał Amir, na wpół śpiący. - Najlepsza misja.

Leo odszepnął: - Zrozumiałem. Jego oczy zamknęły się jak powoli opadające drzwi.

Poranne słońce wpadło przez zasłony. Ptaki ćwierkały radosną piosenkę. Leo przeciągnął się i poczuł, że urósł w środku. Zrobił to. Nocował poza domem i odnalazł w sobie odwagę.

W kuchni naleśniki parowały na talerzach. Syrop pachniał jak ciepłe drzewa klonowe.

Amir szturchnął go w ramię z uśmiechem. - Ten sam plan w przyszłym tygodniu?

Leo zaśmiał się i skinął głową. Wziął Roary'ego pod ramię.

• Załoga zwarta i gotowa - powiedział. I jego brzuch znowu zrobił fikołki, ale tym razem szczęśliwe, lekkie jak bańki mydlane.