Pip i Życzliwe Myszki na Zimę

Rudzik Pip obudziła się z ostrym bólem w skrzydle. Niebo nad jej krzewem wypełniały trzepoczące skrzydła – jej przyjaciele lecieli na zimę na południe. Pip wyskoczyła, trzepocząc obydwoma skrzydłami, ale lewe opadało, a ból kłuł. Obserwowała, jak jej stado stawało się coraz mniejsze, a ich głosy zanikały do cichych pisków. Nie chciała, żeby widzieli, jak płacze, więc Pip schowała się w krzewie. Złote liście wirowały wokół jej stóp, a wiatr szczypał ją w piórka. Każdej nocy drżała i śniła o ciepłym słońcu i jagodach. Kiedy dni stawały się krótsze, powietrze było rześkie i zimne. Pewnego ranka płatki śniegu połaskotały dziób Pip. Burczało jej w brzuchu. Zamknęła oczy, życząc sobie czegoś – czegokolwiek – ciepłego i bezpiecznego.

Spotkanie z myszkami

„Czy ktoś tam jest?” – zapiszczał cichutki głosik. Pip zamrugała i zobaczyła trzy myszki wyglądające na nią spod paproci. Mama Myszka miała miękkie szare futerko, Benny nosił czerwoną czapeczkę z żołędzia, a mała Lila mrugała szerokimi, ciekawskimi oczkami.

„Witajcie” – szepnęła Pip. Odwróciła wzrok, czując się nieśmiało i trochę bojąc się, że myszki będą się śmiać z jej opadającego skrzydła. Ale Mama Myszka tylko się uśmiechnęła. „Wyglądasz na zmarzniętą. Chciałabyś wejść do środka? Mamy nasiona słonecznika i ciepłą norkę.”

W brzuchu Pip zaburczało jeszcze głośniej. Chciała powiedzieć „tak”, ale słowa uwięzły jej w gardle. W końcu po prostu skinęła głową. Myszki pognały naprzód, a Pip podążyła za nimi, skacząc po jednym kroku.

W środku norki miękki mech wypełniał malutkie gniazdko w sam raz dla Pip. Były tam okruszki chleba, błyszczące czerwone jagody i imbryk pachnący ciepłym owsem. Benny owinął Pip w kocyk z liści, a Lila pokazała jej najprzytulniejsze miejsce.

Wspólna Zima

Na początku Pip czuła się nieswojo. Nie chciała nikomu przeszkadzać, więc próbowała wszystko robić sama – nawet gdy bolało. Ale Mama Myszka delikatnie dotknęła skrzydła Pip. „Pozwól nam pomóc” – powiedziała. „Tutaj dbamy o siebie nawzajem.”

Myszki karmiły Pip nasionami i uczyły ją delikatnych ćwiczeń, aby pomóc skrzydłu się zagoić. W burzowe dni Pip śpiewała pieśni rudzików, by rozweselić wszystkich, gdy wiatr wył. Kiedy myszki potrzebowały znaleźć jagody, Pip wypatrywała najlepsze miejsca, skacząc obok nich. W nocy pomagała opowiadać historie przy świetle świetlików.

Pewnego śnieżnego ranka Pip chciała zrobić myszkom niespodziankę. Wyścieliła tunel norki suchymi liśćmi, aby utrzymać ciepło w łapkach wszystkich. Myszki klaskały i tańczyły z radości. Serce Pip również zrobiło się ciepłe.

Wiosenne Słońce

Powoli skrzydło Pip stawało się silniejsze. Każdego dnia próbowała coraz mocniej trzepotać. Czasami jeszcze bolało, ale Benny i Lila dodawali jej otuchy.

Pewnego jasnego ranka Pip wyszła na zewnątrz ze swoimi przyjaciółmi. Słońce było ciepłe, a zielone pączki wystawały spod śniegu. Pip mocno trzepotała – w górę, w górę, w górę! Na chwilę oderwała się od ziemi. Myszki piszczały z radości. Pip roześmiała się, oszołomiona szczęściem. Wylądowała obok nich, z rozpostartymi skrzydłami.

Tym razem nie bała się prosić o pomoc. Wiedziała teraz: pomaganie i bycie wspomaganym wzmocniło ich przyjaźń.

Tej wiosny, gdy ptaki śpiewały na drzewach przy farmie, Pip i myszki bawiły się w miękkiej trawie. Ich mała norka wypełniła się śmiechem, śpiewem i obietnicą nowych wspólnych przygód.