Przygoda z pierwszą tróją

Zaczyna się Dzień Przygód w Terenie

Pierwsza trója Leili patrzyła na nią z kartkówki jak znak stopu.

Wpatrywała się w czerwoną cyfrę, aż linie zaczęły jej falować przed oczami. Jej schludna lista - naostrzyć ołówki, podpisać butelkę, poprowadzić drużynę do zwycięstwa - nagle wydała się niepewna. Wsunęła kartkówkę pod okładkę segregatora i zamknęła kółka. Papier zaszeleścił jak suche liście.

• Drużyny, zbiórka przy bieżni! - zawołała pani Patel. Szkolne podwórko tętniło okrzykami radości i piskiem trampek. Kolorowe flagi łopotały na wietrze. Rozległ się dźwięk gwizdka, ostry i czysty.

Podbiegł Theo z ołówkiem za uchem i narysowanym na dłoni robotem z kreskówki. - Kapitan Leila melduje gotowość do zabawy. - Zasalutował, po czym upuścił plecak. Huknął o trawę.

Ji-won poprawił czapkę i zmrużył oczy, patrząc na mapę. - Powinniśmy zaplanować naszą trasę. Najpierw stacja Trójkąt, potem stacja Most, a na końcu szyfr.

Maya podskakiwała w miejscu. - Albo po prostu biegnijmy! Wymyślimy coś po drodze. - Jej warkoczyki podskakiwały jak sprężynki.

Leila przytaknęła z wymuszonym uśmiechem. Zaznaczyła pierwszy punkt na swojej liście. Prowadzić z jasnym planem. - Zrobimy Trójkąt, Most, a potem Narożnik z Zagadką. Trzymajmy się razem. Żadnych pomyłek. - Ścisnęło ją w żołądku. Czuła, jak ukryta kartkówka wbija się w jej segregator niczym tajemnica.

Pobiegli sprintem do pierwszej stacji. Znak głosił: Kąty Cienia. Z wiadra z piaskiem wystawał patyk. Linie narysowane kredą krzyżowały się na chodniku jak gwiazda.

• Zmierzcie kąt cienia o 10:10 - przeczytał Ji-won. Przykucnęli, kolanem dotykając kredy. - Cień wskazuje na najmniejszy znak. To kąt ostry.

Theo narysował małe słońce w okularach przeciwsłonecznych w rogu kartki. - Ostry jest spoko. Zrozumiałem.

Leila trzymała kątomierz stabilnie. Mimo to trzęsły jej się ręce. Liczba rozmazywała się przed oczami. Zamrugała mocno. - Czterdzieści... pięć? Nie, czterdzieści. - Jej głos był cichy.

Ji-won sprawdził. - Czterdzieści dwa.

Maya uśmiechnęła się szeroko. - Uznajmy, że czterdzieści dwa. Dalej!

Leila zapisała to, mocno dociskając ołówek. Grafit wyrył w papierze rowek.

Zagubione i odnalezione pomysły

Stacja Most znajdowała się pod wielkim klonem. Pojemnik był pełen patyczków po lodach i gumek recepturek. Na desce czekała zabawkowa ciężarówka, jakby rzucając im wyzwanie.

• Zbudujcie most, który utrzyma ciężarówkę przez pięć sekund - głosił napis.

Leila chwyciła instrukcję. Czytała szybko. - Zróbcie kratownicę. Równe długości. Tutaj na zakładkę. - Ścisnęła kartkę tak mocno, że się pogniotła.

Theo nucił pod nosem i zaczął krzyżować patyczki. - Jak gofr!

• To nie jest kratownica - powiedziała Leila zbyt szybko. - Powinniśmy...

Maya podniosła ptasie gniazdo, które spadło obok pnia. Było puste, miękkie od mchu. - Spójrzcie na to. Jest zakrzywione i splecione. Może możemy skopiować ten splot.

Ji-won kiwnął głową. - Trójkąty są mocne. Możemy splatać trójkąty.

Leila zacisnęła szczękę. Chciała, żeby było idealnie. Jej ręce poruszały się szybko, ale gumki pękały i strzelały. Pierwsza próba zawiodła. Ciężarówka stoczyła się z hukiem. Drużyna obok krzyknęła z radości, gdy ich most wytrzymał. Leili zrobiło się gorąco w uszy.

• Spróbujcie mojego gofra - powiedział Theo. Poruszył brwiami. - Poważnego gofra.

Maya ustabilizowała podstawę skrzyżowanymi patyczkami, jak w gnieździe. Ji-won ustawił pod kątem dwie podpory, które spotykały się w jednym punkcie. Leila zatrzymała się, wstrzymując oddech. Potem skopiowała ich splot, tym razem delikatniej, pozwalając gumkom się rozciągać, a nie z nimi walczyć.

Postawili ciężarówkę na górze. Raz... dwa... mostek zadrżał... trzy... cztery... pięć.

• Czas! - krzyknęła Maya. Przybiła wszystkim piątkę, a dźwięk uderzeń dłoni był rześki.

Mięśnie na policzkach Leili rozluźniły się. Ciężarówka zostawiła na patyczkach małe wgniecenia od kół. Wyglądały jak dowód.

Następna wskazówka wysłała ich na odległe pole. - Odmierzcie dwadzieścia dużych kroków na wschód, a potem dziesięć małych kroków na północ, aby znaleźć skrzynkę z objazdem - przeczytał Ji-won.

Leila przejęła dowodzenie. - Ja policzę. Duże kroki. - Wymachiwała nogami szeroko. Raz, dwa, trzy... Dotarła do bramki piłkarskiej i odwróciła się. Dziesięć małych kroczków. Wskazała palcem. - Tam.

Szukali. Żadnej skrzynki. Wiatr marszczył trawę. Okrzyki innych drużyn dobiegały z drugiej strony parku. Klatka piersiowa Leili zacisnęła się. Sprawdziła wskazówkę jeszcze raz.

• Eee... - mruknął Theo. Osłonił oczy dłonią. - Jesteśmy sami. Albo jesteśmy geniuszami, albo się zgubiliśmy.

Leila czytała, a potem czytała znowu. Wschód. Skręciła w stronę drogi. Czy to był wschód? Zaschnęło jej w ustach. Na krawędzi kartki, spod zapięcia segregatora, prześwitywał czerwony pasek. Kartkówka. Drżącymi palcami wyciągnęła ją.

Wyraźna trója rzucała się w oczy. Ale obok niej, drobnym pismem, było coś, czego wcześniej nie zauważyła: Zgłoś się do mnie po lekcjach.

Zatkało ją. Ta cyfra nie była tylko znakiem stopu. To była wiadomość.

• Ja... źle przeczytałam - powiedziała łamiącym się głosem. - Chyba skręciłam w złą stronę. Tak jak na kartkówce. - Przełknęła ślinę i spojrzała na swoją drużynę. - Jak byście to naprawili?

Nikt nie przewrócił oczami. Theo uśmiechnął się z ulgą. - Moglibyśmy i tak spróbować objazdu. Wskazówka mówi, że słońce wschodzi na wschodzie. Więc wschód jest w tamtą stronę. - Wskazał na jasny skrawek nieba nad drzewami.

Ji-won położył mapę na ziemi i użył patyka z pierwszej stacji. Ustawił go w linii z cieniem słońca. - Jeśli to jest wschód, to północ jest dziewięćdziesiąt stopni od niego. Mniej więcej tutaj. - Odmierzył ostrożne kroki.

Maya przykucnęła przy kępie wysokiej trawy. - Ptaki chowają gniazda tam, gdzie nikt ich nie zobaczy. Gdybym ja chowała skrzynkę, też użyłabym trawy. - Rozsunęła kępę.

Zamrugało do nich drewniane wieczko.

Theo krzyknął z radości. - Geniusze, którzy się zgubili!

W środku znajdowało się małe pudełko z szyfrem i przesuwanymi literami. Na górze widniał napis: Otworzyć tylko dzięki pracy zespołowej.

Serce Leili waliło, ale ucisk zelżał. - Połączmy to, co zrobiliśmy. Kąty, splatanie, zgadywanie i... proszenie o pomoc. - Uśmiechnęła się, tym razem szczerze. - Odczytacie symbole z boku?

Dopasowali rysunki z wcześniejszych stacji - słońce, most, mapa. Każdy symbol ukrywał liczbę, którą zebrali. Ji-won wstawił liczby w miejsca na litery, używając klucza. Theo spróbował najpierw jakiegoś głupiego słowa. Nie udało się. Zaśmiał się i nie przejął.

• Spróbujcie G-N-I-A-Z-D-O - powiedziała Maya, stukając w rysunek ptaka.

Klik. Wieczko odsunęło się. W środku była flaga i notatka: Skrót do mety - podążajcie za niebieskimi wstążkami.

Niebieskie paski powiewały wzdłuż zacienionej ścieżki, której nikt inny nie znalazł. Pędzili nią, nogi pracowały, płuca płonęły, a trawa szeleściła o ich skarpetki.

Wpadli na główne boisko przy scenie. Pani Patel podniosła flagę, gdy przekraczali linię. Zazgrzytał dzwonek. Za nimi, bez tchu, wpadały kolejne drużyny.

Leila pochyliła się, opierając ręce na kolanach. Pot spływał jej po czole. Jej lista zadań była rozmazana. Nie przejmowała się tym.

Po przekroczeniu mety

• Niezwykle kreatywne odnalezienie drogi - powiedziała później pani Patel, wręczając im jaskrawą wstążkę. - Użyliście objazdu?

Theo wskazał na Leilę. - Nasza kapitan poprosiła o pomysły. Wróciliśmy wszystko do jednego worka.

Leila poczuła w kieszeni kartkówkę, pogniecioną od biegu. Wyciągnęła ją. - Zobaczyłam pani notatkę - powiedziała cicho. - Tę obok trójki.

Pani Patel uśmiechnęła się ciepło. - Przyjdź po sprzątaniu.

Klasa znów była cicha, pachniała wyschniętymi mazakami i płynem do podłóg. Popołudniowe słońce przesuwało się po tablicy. Pani Patel skinęła na Leilę w stronę tylnej ściany pokrytej kartkami. Tytuł, napisany brokatowymi literami, głosił: Ściana Najlepszych Pomyłek.

Leila podeszła bliżej. Jedna kartka pokazywała, jak pani Patel przez cały tydzień pisała złą datę. Inna pochodziła od ucznia, który pomylił mililitry z litrami i zalał roślinkę, a potem wyhodował lepszą, używając odpowiedniej ilości wody. Marginesy były pełne rysunków i notatek. Ze sklejonych taśmą rogów zdawał się dobiegać cichy śmiech.

Pani Patel stuknęła w kartkówkę Leili. - Pominęłaś jeden krok w swoim rozumowaniu. Ale twoje pomysły były dobre. To jest tylko migawka. Mówi mi, co jesteś gotowa poćwiczyć jako następne.

Leila przejechała palcem po gwieździstej naklejce na ścianie. Była wyboista. - Więc to nie... ja. - Jej głos był cichy, ale lżejszy.

• To drogowskaz - powiedziała pani Patel. - Ty decydujesz, co z nim zrobisz.

W drodze do domu powietrze pachniało świeżo skoszoną trawą. Jej kolana były poplamione na zielono i dumne. Wstążka wystawała z jej plecaka jak jaskrawy język. Wyjęła swoją listę i chwyciła długopis.

Zamiast odhaczać punkty, zakreśliła w kółko dwa zagadnienia z przyrody, których do końca nie rozumiała. Kółka wyglądały jak otwarte drzwi.

Wyobraziła sobie uśmiech Theo, ostrożny cień Ji-won, gniazdo Mayi. Przypomniała sobie małą notatkę obok trójki.

Leila uśmiechnęła się, szerzej niż na jakimkolwiek świadectwie. - Okej - powiedziała do chodnika, do nieba, do samej siebie. - Zgłaszam się.