Sam i spragniona roślina w klasie

W poniedziałek rano Sam zauważył klasową roślinę, która opadała i pomyślał: 'Ojej!' Liście wyglądały na zwiędłe, a ziemia była sucha jak ciastko zostawione na słońcu. Światło słoneczne wpadało przez duże okna, a na zewnątrz dzieci biegały po jasnym placu zabaw. Ale w Sali Czwartej roślina na parapecie wyglądała bardziej jak chrupiąca sałatka. Sam pośpieszył, żeby powiesić swój plecak. Zerknął na kartkę przyklejoną obok rośliny. Pisało na niej: 'Sam: Podlej roślinę, piątek!' Jego serce wykonało fikołka. To było jego zadanie w zeszłym tygodniu. Ale w piątek tak bardzo pochłonęło go klejenie błyszczącego papieru do jego gigantycznego projektu plastycznego. Zapomniał podlać roślinę! Teraz jej liście zwisały jak smutne małe rączki. Sam odwrócił wzrok, włożywszy ręce do kieszeni. Może nikt nie zauważy? Ale podczas porannego kręgu Maja wskazała na roślinę, z szeroko otwartymi oczami. 'Czy roślina się skurczyła?' zapytała. Tomek powiedział: 'Wygląda na bardzo spragnioną.' Wkrótce wszyscy szeptali o biednej roślinie. Policzki Sama płonęły. Czuł się nieswojo.

Na przerwie próbował grać w berka, ale zmartwienia goniły go niczym wiatr. Wróciwszy do środka, pani Rivera zapytała: 'Czy ktoś wie, dlaczego nasza roślina jest tak zwiędła?' Sam wpatrywał się w swoje trampki. Nagle podniósł rękę, jego głos był cichy. 'Zapomniałem ją podlać w piątek,' powiedział. 'Przepraszam.' Pani Rivera uśmiechnęła się ciepło. 'Dziękuję ci za szczerość, Sam. Czasami wszyscy o czymś zapominamy. Pomóżmy naszej roślinie razem.' Pani Rivera przyniosła małą konewkę. Woda bulgotała, wlewając się do spragnionej ziemi. Wszyscy zebrali się blisko. 'Sam, czy chciałbyś przyciąć brązowe liście?' zapytała. Sam skinął głową. Ciach, ciach – delikatnie obciął suche krawędzie. Jego ręce trochę drżały, ale kiedy skończył, roślina wyglądała schludniej.

Pani Rivera rozdała karteczki samoprzylepne. 'Zacznijmy nową rutynę podlewania,' powiedziała. 'Każdy może wziąć w tym udział!' Sam napisał swoje imię obok wtorku. Tomek, Maja i inni uzupełnili resztę. Maja narysowała uśmiechnięte słońce obok miejsca na piątek. Przez cały tydzień Sam zatrzymywał się, żeby sprawdzić roślinę. Liście każdego dnia wyglądały na mniej zwiędłe. Kiedy nadeszła jego kolej, powoli wlewał wodę, obserwując, jak znika w ziemi. Zauważył, że wyglądają małe zielone końcówki. Każdego ranka roślina wydawała się trochę wyższa, wyciągając się ku światłu tuż za oknem. Kiedy Sam zobaczył, że roślina stoi prościej, poczuł w piersi iskrę radości. On i jego przyjaciele liczyli nowe liście i wiwatowali, gdy pierwszy kwiat zakwitł żółty i jasny jak mniszek lekarski.

W piątek pani Rivera powiesiła na ścianie zdjęcie. Przedstawiało ono roślinę stojącą dumnie z dużą, uśmiechniętą naklejką na doniczce. 'Praca zespołowa przywróciła naszą roślinę do życia!' powiedziała. Sam uśmiechnął się i obrysował krawędzie zdjęcia. Nadal uwielbiał projekty plastyczne, ale teraz zawsze najpierw kończył swoje zadania. Czuł dumę – nie tylko dlatego, że roślina była zdrowa, ale dlatego, że był wystarczająco odważny, by powiedzieć prawdę i pomóc naprawić swój błąd. Co najważniejsze, wiedział, że jego przyjaciele zawsze podadzą mu pomocną dłoń, tak jak on im.