Zepsuta zabawka Hassana i przebaczenie

Hassan ćwiczył przez cały tydzień, żeby jego wirujący robot zabłysnął na występie 'Pokaż i Opowiedz', ale jeden szybki stukot sprawił, że pojawiło się małe pęknięcie – i jego uśmiech zniknął. Hassan mocno ściskał swojego robota, czekając w kolejce przy klasowym dywaniku. Światło słońca tańczyło na błyszczących, guzikowych oczach robota. Uśmiechnął się szeroko i podskakiwał na palcach, myśląc o tym, jak wszyscy będą klaskać, gdy zobaczą, jak jego robot wiruje.

Kiedy nadeszła kolej Hassana, pomaszerował na przód. Postawił robota na stole i ostrożnie przekręcił jego wysoką, czerwoną czapkę. Robot zaczął wirować, a jego małe ramiona kręciły się w jasnym rozmazaniu. Kilkoro dzieci zachichotało. Niektórzy już klaskali. Nagle kolega z klasy o imieniu Marcus sięgnął do swojego plecaka za stołem. Łokieć Marcusa uderzył w róg stołu. Był to mały stuknięcie, ale wystarczyło. Robot przewrócił się i uderzył w twarde biurko z trzaskiem! Maleńkie ramię odłamało się całkowicie. Serce Hassana mocno łomotało w jego piersi. Jego twarz zrobiła się czerwona i gorąca. Patrzył na zepsutego robota, z szeroko otwartymi oczami, które wypełniały się łzami. Ręce Hassana drżały. Nikt się nie odezwał. Było tak cicho, że Hassan słyszał swój własny, ciężki oddech. Nawet pani Li, zaskoczona, przyłożyła dłoń do ust. Marcus szepnął: 'Przepraszam, Hassan. Ja nie chciałem...', ale Hassan odwrócił wzrok. Chwycił swojego robota i pośpieszył z powrotem na swoje miejsce. Pochylił głowę, żeby nikt nie widział jego łez. Jego dumne uczucie pękło jak bańka.

Tamtego wieczoru Hassan siedział przy kuchennym stole, podczas gdy zapach cynamonowego chleba unosił się z piekarnika. Obok niego leżał jego zabawkowy robot, z wiszącym złamanym ramieniem. Hassan próbował na niego nie patrzeć, ale nie mógł się powstrzymać. Dłubał w zepsutym kawałku, czując ścisk w gardle i szczypanie w oczach. Po drugiej stronie stołu siedział jego tata, silnymi, brązowymi rękami składał starą serwetkę. 'Boli, prawda?' zapytał tata łagodnie. Hassan skinął głową i wytarł nos rękawem. 'Czasami' – powiedział tata – 'rzeczy psują się, nawet gdy nikt tego nie chce. Wypadki zdarzają się każdemu.' 'Ale Marcus go zepsuł. Powinien był uważać' – mruknął Hassan. 'Tak' – powiedział tata – 'ale jeśli będziesz trzymał się tego zranienia na zawsze, to tylko zasmuci twoje serce. Przebaczenie nie sprawi, że pęknięcie zniknie. Ale pomoże nam naprawić to, co możemy, i poczuć się lepiej w środku.' Uśmiechnął się i delikatnie stuknął w robota. 'Może jeśli jutro przebaczysz Marcusowi, poczujesz się trochę lżej.'

Hassan myślał o tym przez całą noc. Przytulał swojego robota, gdy spał. Następnego dnia w szkole Hassan zobaczył Marcusa przy jego szafce. Marcus wyglądał na zmartwionego i wiercił się, bawiąc rękawami. Hassan znów poczuł, jak jego serce łomocze. Podszedł i wziął głęboki oddech. 'Hej, Marcus?' – powiedział Hassan, cichym, ale pewnym głosem. 'Ja... byłem bardzo zły. Ale wiem, że nie chciałeś tego zrobić. Spróbujmy to naprawić razem?' Cała twarz Marcusa rozjaśniła się. 'Naprawdę? Przepraszam, Hassan. Chcę pomóc!'

Na przerwie zanieśli robota do pani Li. Wkrótce Kira przyniosła srebrną taśmę, a Diego znalazł pasujący guzik. Wszyscy po kolei pomagali, trzymając kawałki i owijając taśmą. Pani Li wiwatowała, gdy ramię robota znów znalazło się na swoim miejscu. Hassan nawet narysował robotowi duży uśmiech markerem. Kiedy patrzyli, jak robot znowu wiruje – może trochę chwiejnie, ale dzielnie – Hassan poczuł coś ciepłego w środku klatki piersiowej. Czuł się lepiej niż będąc złym. Uśmiechnął się do Marcusa, a Marcus odwzajemnił uśmiech. Cała klasa wiwatowała.

Tego popołudnia Hassan szedł do domu, mocno przytulając swojego naprawionego robota. Błyszczący, nowy guzik na ramieniu sprawił, że się uśmiechnął. Jego pierś była lekka, jakby szczęśliwe słońce świeciło dokładnie tam, gdzie wcześniej był jego ból. Zrozumiał, że czasami bycie odważnym oznaczało odpuszczenie czegoś – i że przebaczenie sprawiło, że zarówno on, jak i jego robot poczuli się zupełnie nowi.