Zoe i parada cieniowych zwierząt

Zoe wstrzymała oddech, gdy zgasło światło.

Deszcz stukał w okno szybkimi, drobnymi uderzeniami. Gdzieś daleko dudnił grzmot, przypominając burczenie w brzuchu. Jej plakaty z gwiazdami i piłką nożną wyglądały inaczej w ciemności. Wielkie kształty rozciągały się na ścianie.

Zoe naciągnęła koc aż po brodę. Starała się leżeć nieruchomo. Jej lampka nocna była wyłączona. Tylko mała wtyczkowa lampka świeciła jak blady księżyc.

Drzwi uchyliły się lekko. Do środka wślizgnęło się ciepłe światło z korytarza. Tata zajrzał do pokoju.

• Hej, Zeberko - szepnął. - Dziś wieczorem burza śpiewa swoje piosenki. Potrzebujesz towarzysza?

Zoe skinęła głową, szeroko otwierając oczy.

Tata usiadł na dywanie. Położył na kolanie malutką latarkę. - Chcesz zobaczyć pewien sekret?

Włączył latarkę i skierował ją na ścianę. Jego dłonie poruszyły się przed światłem. Długouchy kształt kicnął po tapecie.

Zoe westchnęła z zachwytu. - Króliczek!

Cieniowy królik poruszył noskiem. Tata poruszał kciukami, żeby królik podskoczył. Królik ukłonił się, a potem opadł na bok.

Zoe zachichotała. Jej ramiona się rozluźniły. Grzmot znów zaburczał, ale tym razem ciszej.

Pierwsze cienie

• Mogę spróbować? - zapytała Zoe.

• Pani reżyser, proszę przejąć światło - powiedział tata.

Wzięła latarkę. Była gładka i ciepła od dłoni taty. Zbliżyła ją do ściany. Królik zrobił się malutki.

Odsunęła światło do tyłu. Królik urósł tak bardzo, że mógłby pocałować sufit.

• Ojej - szepnęła Zoe. - Bliżej znaczy mniejsze. Dalej znaczy większe.

• Zgadza się - powiedział tata. Zrobił nowy kształt. Kaczka zaczęła dreptać zabawnymi kroczkami.

Zoe zakwakała. Kaczka odpowiedziała kwaknięciem. Zoe spróbowała zrobić własny kształt. Dwa palce i kciuk zmieniły się w szczekającego psa.

• Niezły piesek - powiedział tata. - Myślę, że potrzebuje przyjaciela.

Rozłożył szeroko dłonie, splatając kciuki. Ścianę wypełnił łoś z dumnym porożem. Łoś powoli i dostojnie skinął głową.

Zoe zaklasnęła. Pokój wcale nie wydawał się już pusty. Przypominał teraz małą scenę.

Próbowali dalej. Ryba przepłynęła nad regałem. Wąż przemknął obok plakatu. Cienie przeszły po komodzie i pomachały do pluszowego misia.

Kiedy tata wyłączył latarkę, ściana znów stała się pusta. Ale uśmiech na twarzy Zoe pozostał. Ciemność nuciła jak cicha piosenka.

• Jutro - powiedziała - zróbmy przedstawienie. Prawdziwe przedstawienie. Paradę Cieniowych Zwierząt.

Tata skłonił się, siedząc na dywanie. - Ja przyniosę bilety - odpowiedział.

Parada

Następnej nocy Zoe przygotowała swoją scenę. Przykleiła papierowe wycinanki do patyczków. Lwa, żółwia, motyla i śmiesznego ptaka z wielkimi stopami. Jej lampka nocna świeciła delikatnie i ciepło. Latarka czekała w jej dłoni jak magiczna różdżka.

• Witajcie, goście - szepnęła do swoich pluszaków. - Proszę klaskać. I żadnego gryzienia.

Deszcz przestał padać. Na zewnątrz cykały świerszcze. W pokoju pachniało czystą pościelą i kredkami.

• Parada się zaczyna! - ogłosiła Zoe. Zbliżyła wycinankę lwa do lampki. Cieniowy lew szedł spokojnym krokiem. Nucił kołysankę, cicho i głęboko.

Poprowadziła żółwia po ścianie. - Dlaczego żółw przeszedł przez pokój? - zapytała.

Zrobiła przerwę, a potem odpowiedziała cieniutkim głosikiem: - Żeby dostać się na drugi dywan!

Zoe parsknęła śmiechem z własnego żartu. Nawet tata, oglądający wszystko z progu drzwi, uśmiechnął się pod nosem.

Motyl przefrunął obok okna. Jego skrzydła otwierały się i zamykały jak powolne oddechy. Pozwoliła mu wylądować na gwiazdce z plakatu.

Wtem na ścianę wpełzł nowy kształt. Był wysoki i koślawy. Pochylał się jak jakiś wielkolud.

Serce Zoe zabiło mocniej. Jej dłonie znieruchomiały. Przez chwilę pokój wydał się bardzo ciasny.

Wzięła głęboki oddech, napełniając płuca. Podniosła latarkę, pewnie i z odwagą osoby, która dopiero się uczy być odważną. Światło omiotło tajemniczy kształt.

• Och - powiedziała i się zaśmiała. - To tylko mój plecak.

Obróciła plecak bokiem. Jego kieszenie tworzyły zabawne pagórki. - Zmiana planu - powiedziała do parady. - Idziemy dookoła Góry Plecak.

Lew ukłonił się górze. Żółw wspiął się po jednym ramiączku i powoli, szczęśliwie zjechał w dół. Motyl usiadł na suwaku i pomachał.

Zoe wyprostowała się z dumą. Przysuwała latarkę blisko, a potem ją oddalała. Duża góra. Mała góra. Mogła sprawić, że wszystko się zmieniało.

Pod koniec tygodnia Zoe była już prawdziwą reżyserką. Zrobiła wieloryba, który tryskał kropkami z dziurkacza. Zrobiła pociąg z pudełka po butach i taśmy. Nauczyła swoją małą kuzynkę Mayę robić szczekającego psa z dwóch palców i kciuka.

• Hau! Hau! - zaszczekała Maya. Obie wybuchnęły śmiechem i upadły na dywan.

Pewnego ostatniego wieczoru niebo było spokojne. Żadnych grzmotów. Tylko cichy szum wentylatora. Plakaty lśniły w delikatnym świetle małej lampki.

Zoe weszła do łóżka. Sama wyłączyła duże światło. Zostawiła zapaloną tylko małą lampkę nocną, niczym świeczkę na przedstawieniu.

Spojrzała na ścianę. Była pusta i spokojna, jakby czekała. Jej palce sprawiły, że mały ptaszek machnął skrzydłami jeden raz.

• Dobranoc, sceno - szepnęła.

Wtuliła się w swój koc. Ciemność pozostała, delikatna i pełna pomysłów. Wiedziała, że gdyby tylko zechciała, w każdej chwili mogłaby rozpocząć nową paradę.