Cicha piosenka małej króliczki

About This Book

Króliczka Basia od zawsze uwielbiała ciche dźwięki – delikatne nucenie, szeptane wierszyki i chichoty pod nosem. Kiedy szkoła ogłosiła pokaz talentów, Basia zamarzyła o występie, ale na samą myśl o śpiewaniu na głos nogi robiły jej się jak z waty, a w brzuszku czuła motyle. Martwiła się, że nikt nie zauważy jej cichego głosu. Wiewiórka Szymek, kolega z klasy zawsze chętny do pomocy, zauważył Basię chowającą się za drzewami i zapytał, czy nie chciałaby spróbować. Basia przytaknęła, ale była zbyt zdenerwowana, by pójść na przesłuchanie. Szymek zachęcił Basię do ćwiczenia małymi, odważnymi kroczkami. Spotykali się na placu zabaw, gdzie Basia uczyła się powoli oddychać, znajdować słowa płynące prosto z jej serca i robić przerwy, dzięki którym każdy cichy dźwięk nabierał znaczenia. Szymek wpadł na wyjątkowy pomysł – Basia zaprezentuje „szeptany wierszyk”, podczas którego publiczność będzie musiała słuchać w skupieniu. Podczas pokazu talentów, gdy Basia wyszła na scenę i zaczęła szeptać swój wiersz, na sali zapadła absolutna cisza. Wszyscy nachylili się do przodu, a każda szeptana sylaba brzmiała donośnie i wyraźnie. Basia zrozumiała, że delikatność potrafi przyciągnąć uwagę. Zakończyła występ z nieśmiałym uśmiechem i usłyszała gromkie brawa. Odkryła, że jej cichy głos to prawdziwy dar, a Szymek nauczył się, jak ważna jest cierpliwość i życzliwość. Opowieść kończy się, gdy Basia, dumna z siebie, jest gotowa na nowe wyzwania, wiedząc, że odwaga wcale nie musi być głośna.