Dwoje Dzieci, Zagubiony Szczeniak

Maja znalazła małego brązowego szczeniaka drżącego pod klonem i trzymała go jak ciepłą tajemnicę. Jego nosek był chłodny, a uszy oklapnięte, ale kiedy Maja przytuliła go blisko, polizał ją w policzek miękkim, łaskoczącym języczkiem. Leo zauważył merdający ogonek szczeniaka i szybko podszedł. „Ojej! Szczeniak!” zawołał, upuszczając plecak. Uklęknął obok Mai i podrapał szczeniaka po brzuchu. Ogonek szczeniaka uderzał o chodnik. Maja mrugnęła swoimi łagodnymi oczami. „Wygląda na zagubionego. Widzisz? Trzęsie się.” Pogłaskała miękkie futerko za uszami szczeniaka, czując, jak maleńkie bicie serca trzepocze w jej dłoniach. Leo uśmiechnął się szeroko. „Może ma być moim nowym najlepszym przyjacielem! Może gonić piłki na moim podwórku.” Ale Maja przytuliła szczeniaka trochę mocniej. „Albo może drzemie ze mną przy moim oknie. Wygląda na śpiącego.” Szczeniak poruszył się, szczęśliwy w obu parach ramion. Z cichymi uśmiechami i radosnymi sercami włożyli go do pustego pudełka za przednimi krzewami Mai, robiąc gniazdo z kurtki Leo i szalika Mai. Przez minutę świat wydawał się wypełniony szczenięcymi chichotami. Wkrótce Maja zauważyła coś błyszczącego na szyi szczeniaka. „Ma adresówkę!” szepnęła. Leo pochylił się. Była tam srebrna adresówka z dziwnymi literami i niebieska wstążka, poszarpana na końcu. „On do kogoś należy,” powiedziała Maja cicho. Uśmiech Leo zbladł. „Może powinniśmy pomóc mu znaleźć dom.” Maja skinęła głową. Szczeniak ziewnął maleńkim ziewnięciem, jakby chciał powiedzieć: „Chodźmy!”

Wielkie Poszukiwania w Okolicy

Maja pobiegła do domu i znalazła jasne markery. Leo pędził do garażu po taśmę. Na dużym arkuszu papieru Maja narysowała szczeniaka z oklapniętymi uszami, a Leo wydrukował: „ZNALEZIONO: Brązowy Szczeniak, uwielbia przytulasy!” Przykleili plakaty na słupie na rogu, w pobliżu placu zabaw i przed sklepem, który sprzedawał gumy balonowe. Szczeniak, teraz owinięty w szalik Mai, obwąchiwał każdy krok po drodze. Ludzie wyglądali z samochodów, machali z ganków, a jeden sąsiad dał szczeniakowi smakołyk, który ten połknął z radosnym chrupnięciem. W parku szczeniak wyswobodził się i gonił wir klonowych liści. Leo pognał za nim, śmiejąc się, ale potknął się o trawę. Maja podniosła szczeniaka i nieśmiało uśmiechnęła się do Leo. „Twoja kolej, żeby go ponieść,” powiedziała, podając szczeniaka. Ale kiedy Leo niósł szczeniaka do następnego domu, warga Mai zadrżała. Już tęskniła za jego ciepłym pakunkiem. Leo zauważył to i delikatnie umieścił szczeniaka z powrotem w ramionach Mai. „Możemy się zmieniać,” uśmiechnął się. Przyjaciele zaczęli chichotać. Ich głosy mieszały się z figlarnymi szczeknięciami szczeniaka i delikatnym szelestem wiosennego wiatru.

Niespodzianka w Sklepie na Rogu

Przechodząc obok sklepu na rogu, Maja nagle się zatrzymała. Coś w oknie przykuło jej wzrok – wyblakła ulotka ze zdjęciem małego brązowego szczeniaka, niebieską wstążką i dużym słowem: „ZAGINĄŁ.” Leo przycisnął nos do szyby. „To on!” pisnął. Zanim zdążyli coś zaplanować, cichy głos zawołał z tyłu: „Przepraszam… czy to Barkley?” Dziewczynka w ich wieku stała w pobliżu, jej oczy były zmartwione, ale pełne nadziei. Nosiła okulary i niebieską spinkę do włosów, która pasowała do wstążki na obroży szczeniaka. Szczeniak ożywił się, wysuwając się z ramion Mai i podbiegając do dziewczynki. Dziewczynka uklękła i mocno go przytuliła, jej twarz wykrzywiła się w najszczęśliwszy uśmiech. „Barkley uciekł wczoraj,” szepnęła. „Szukaliśmy go wszędzie.” Serca Mai i Leo stały się lżejsze i cieplejsze. Szczeniak – Barkley – otarł się o dłoń Mai, a potem polizał Leo w policzek.

Wizyta, Którą Zapamiętają

Rodzina Barkleya przyszła do sklepu i podziękowała Mai i Leo, ich twarze promieniały z wdzięczności. Zaprosili dzieci do odwiedzenia Barkleya w każdej chwili. Maja uśmiechnęła się, wiedząc, że zawsze będzie pamiętać drzemki z Barkleyem na kolanach. Leo wyobraził sobie rzucanie piłek na podwórku, podczas gdy Barkley gonił za nimi. Przyjaciele pomachali na pożegnanie, ręce mrowiły od psich buziaków, a serca pękały z dumy. Kiedy szli do domu, ich cienie tańczyły obok siebie pod wiosennym słońcem, a ciepły śmiech unosił się za nimi, jasny i słodki jak nowe liście.