Maja staje się czułą starszą siostrą

Kiedy księżyc wysoko wspiął się nad cichymi domami, Maja wtuliła się w swoje łóżko i zamknęła oczy. Ale delikatna ciemność nie była spokojna. Ła! Ła! Ła! Mały Oskar znowu płakał, tuż za ścianą. Maja jęknęła i przewróciła się na bok, mocniej naciągając kołdrę. Próbowała przyłożyć poduszkę do głowy, ale płacz Oskara przedarł się przez nią. Jego cichutki głos przypominał piszczący balonik, który nie przestawał piszczeć. Próbowała liczyć barany: Jeden... dwa... Oskar płakał. Trzy... cztery... kolejny szloch. To nic nie dawało! Maja zrzuciła z siebie kołdrę i potuptała do kuchni. 'Mamo,' mruknęła Maja, pocierając oczy, 'Nienawidzę tego całego hałasu. Czy Oskar nie może być cicho, tak jak ja?'

Mama nie wyglądała na złą. Przyklęknęła, dokładnie na wysokości Mai. Jej uścisk był ciepły, a sweter pachniał delikatnie, jak świeże pranie. 'Trudno to słuchać, prawda?' powiedziała Mama łagodnie. 'Ale czy wiesz, ty też kiedyś płakałaś w nocy?' Maja zamrugała. 'Ja? Naprawdę?' Mama uśmiechnęła się i wyciągnęła małe zdjęcie schowane na lodówce. Miało pogniecione rogi. Na nim, malutkie niemowlę o czerwonej buzi było skulone w żółtym kocyku, z szeroko otwartymi ustami. 'To ty, Maju! Potrzebowałaś mnóstwa przytulania i piosenek przed snem.'

Maja wpatrywała się w swoją niemowlęcą wersję. Jej serce biło wolno i ciepło. 'Chcę pomóc Oskarowi poczuć się bezpiecznie, tak jak ja pomagałam tobie,' powiedziała Mama. 'Jest pewna sztuczka. Chcesz się nauczyć?' Maja skinęła głową. Poczuła się teraz ciekawa. Mama zaprowadziła ją do pokoju Oskara. Pokój dziecięcy delikatnie świecił od gwiazdkowej lampki nocnej na półce. Buzia Oskara była pomarszczona i różowa. Jego rączki otwierały się i zamykały jak małe rozgwiazdy.

Mama szepnęła: 'Spróbuj zaśpiewać delikatną kołysankę. To zawsze tobie pomagało.' Maja zajrzała do łóżeczka i zobaczyła ulubionego misia Oskara pod kocykiem. Podniosła go i wsunęła w jego ramiona. Potem wzięła głęboki wdech. Jej głos był drżący, ale zaczęła nucić kołysankę, którą śpiewała jej mama: 'Śpij, maluszku, bezpiecznie w swoim łóżeczku, księżyc już świeci, sny w twojej główeczce.'

Oskar wydał cichy czkawkający dźwięk. Nie przestał płakać, ale trochę się uspokoił. Maja nuciła dalej, tylko trochę głośniej. Delikatnie pogładziła jego puszystą główkę i obserwowała, jak drżą jego malutkie powieki. Następnie, kołysała łóżeczkiem na boki, dokładnie tak, jak pokazała jej Mama, licząc powolne oddechy brzuszkiem. Jeden, dwa, trzy... Płacz Oskara zamienił się w ciche szlochy, potem w szepty. W końcu, wydał drżące westchnienie i ucichł. Pokój stał się wyciszony i spokojny, jak śnieg na zewnątrz.

Maja zamrugała. Poczuła dumę – i trochę zaskoczenia, że jej się udało. Skradła się z powrotem do swojego pokoju, wtulając się pod kołdrę. Następnego ranka Maja narysowała dużą gwiazdę na swojej ulubionej naklejce. Pokolorowała ją na jaskrawy żółty i napisała 'Pomocna Starsza Siostra' schludnymi, starannymi literami. Umieściła ją nad swoim łóżkiem, tuż obok swojego zdjęcia z dzieciństwa. Maja uśmiechnęła się, myśląc o tym, jak jej małe rączki mogły pocieszyć kogoś. Dziś wieczorem może znów będzie mogła pomóc – nie tylko Oskarowi, ale także sobie.