Małe kroki w dół drzewa

Kotek miauczał z wysoka, zbyt przestraszony, by zejść.

Lina Rivera szybko spojrzała w górę. Z niskiej gałęzi wychylał się puszysty, rudy pyszczek. Wąsy kotka drżały. Malutkie pazurki wczepiały się w korę.

Jamal pociągnął Linę za rękaw. - Lino, spójrz! Utknął.

Ciepły wietrzyk musnął liście. Plac zabaw piszczał i śpiewał. Skrzypiały huśtawki. Odbijała się piłka. Ale pod wielkim, liściastym drzewem czas jakby się zatrzymał.

Dźwięki słonecznego parku

Lina osłoniła oczy dłonią. - Cześć, mały kotku - zawołała łagodnie. - Jesteśmy tutaj.

Kotka, która na identyfikatorze miała napisane Nib, przywarła mocniej do pnia. Jej uszy złożyły się jak miękki papier. Wydała z siebie ciche "miau", cienkie jak gwizdek.

Szybka wiewiórka zbiegła po pniu, a potem zaraz wróciła na górę. Jej ogon migotał jak flaga. - Po prostu skacz! - pisnęła. - To łatwe jak upuszczanie orzecha!

Oczy Nib rozszerzyły się ze strachu. Jeszcze mocniej przytuliła się do gałęzi.

Kiwająca się gęś przydreptała znad stawu. Zatrąbiła i zamachała skrzydłami. - Machaj, machaj! - zawołała. Woda spływała z jej piór jak krople deszczu.

Nib podkuliła łapki pod klatkę piersiową. Ani drgnęła.

Przyjazny szczeniak podskakiwał przy korzeniach. Język mu zwisał. Jego ogon uderzał o ziemię. - Zjeżdżaj szybko! - zaszczekał, wiercąc się radośnie. - Juhuu!

Wąsy Nib opadły. Kotka mocno zacisnęła oczy.

Lina spróbowała nowego sposobu. Klasnęła raz, delikatnie i cicho. - Nib, wszystko w porządku - powiedziała. - Możesz spróbować chociaż odrobinę.

Wyciągnęła ramiona. Jamal również wyciągnął swoje małe rączki. Ale Nib tylko mocniej przylgnęła do drzewa, a jej futerko drżało jak maleńki silniczek.

Pomysł Sowy

Słońce zeszło niżej, miękkie i złociste. Wtedy jakiś kształt spłynął w dół bez najmniejszego dźwięku. Mądra stara sowa wylądowała na sąsiedniej gałęzi. Jej pióra wyglądały jak złożone liście.

Sowa powoli mrugnęła. - Dzień dobry - pohukiwała. Jej głos był spokojny jak woda w cichym stawie. - Słyszę, że mamy tu problem z krawędziami.

Lina pokiwała głową. - Nib boi się zejść.

Sowa odwróciła swoją okrągłą głowę w stronę Nib. - Czasami pójście naprzód jest łatwiejsze niż cofanie się - powiedziała.

Jamal lekko zmarszczył brwi. - Ale w dół to do tyłu - zauważył.

Oczy sowy błysnęły. - Nie, jeśli staniesz przodem do pnia - odpowiedziała. - Odwróć ciało. Poszukaj kolejnego bezpiecznego miejsca. Potraktuj to jak nową ścieżkę. Jedna łapka, potem druga. Patrz tam, dokąd zmierzasz, a nie tam, gdzie byłaś.

Nib zerknęła na nią. Jej uszy lekko się podniosły.

W głowie Liny wszystko ułożyło się jak w puzzlach. - Mam plan - powiedziała. Zdjęła kurtkę i rozłożyła ją pod drzewem. - Miękkie lądowanie, tak na wszelki wypadek.

Jamal złapał za brzegi, żeby ją rozciągnąć. - Trzymam z tej strony - powiedział.

Lina stanęła tam, gdzie Nib mogła ją zobaczyć. - Będziemy iść powoli - powiedziała do Nib. - Będziemy liczyć. Wdech i wydech. - Wzięła głęboki wdech z cichym świstem, a potem wypuściła powietrze, jakby puszczała bańki.

Sowa przysunęła się bliżej Nib. - Odwróć się przodem do pnia - powiedziała ciepło i pewnie. - Znajdź wzrokiem następną gałąź.

Nib oblizała nosek. Przesunęła się. Odwróciła się. Jej pazurki cicho stukały o korę. Spojrzała na gałąź tuż poniżej, bliską jak schodek.

• Gotowa - powiedziała Lina. - Jeden. - Podniosła w górę jeden palec.

Nib wyciągnęła przednią łapkę do przodu, nie do tyłu. Jej łapka znalazła bliższą gałąź. Sprawdziła ją. Wytrzymała.

• Dwa - powiedziała Lina z uśmiechem. - Spokojnie i powoli.

Nib postawiła drugą przednią łapkę. Odetchnęła cichutko. Jej ogon drgnął jak mała flaga.

• Trzy - powiedziała Lina. - Zbliżasz się do nas.

Nib wyciągnęła tylną łapkę do przodu, badając teren paluszkami. Sowa pokiwała głową. - Dobrze. Patrz na kolejne miejsce.

Wiewiórka pisnęła, teraz już ciszej. - Dasz radę!

Gęś złożyła skrzydła i obserwowała. Szczeniak usiadł, zamiatając ogonem ziemię i powstrzymując szczekanie.

Nib szła dalej, łapka za łapką. Lina liczyła każdy krok. - Cztery... pięć... sześć. - Jamal liczył razem z nią, a jego głos brzmiał jak bębenek. - Siedem... osiem.

Liście muskały boki Nib. Światło słoneczne tworzyło ciepłe plamy na korze. Ziemia była coraz bliżej, jak przyjaciel idący ścieżką.

• Dziewięć - szepnęła Lina. - Prawie na miejscu.

Nib dotarła do najniższej gałęzi. Przykucnęła, a jej oczy błyszczały. Sowa skinęła głową. - Jeszcze jeden krok w przód - powiedziała.

• Dziesięć - powiedziała Lina, przygotowując ramiona.

Nib zebrała się w sobie i zrobiła mały skok. Wylądowała w ramionach Liny, lekka i ciepła. Lina roześmiała się, a Jamal wiwatował tak głośno, że aż spłoszył gołębia.

Nib przytuliła pyszczek do brody Liny. Mruczała głęboko i dumnie. Szczeniak zaszczekał radośnie. Gęś zatrąbiła trzy razy. Wiewiórka zawirowała w małym tańcu.

Sowa nastroszyła pióra. - Dobra robota, drużyno - pohukiwała. - Kroki do przodu, małe i pewne. - Wzniosła się w powietrze i odleciała cicho jak spadający liść.

Lina postawiła Nib na trawie. Kotka trąciła noskiem kolano Liny, a potem but Jamala, jakby chciała podziękować. Jej ogon układał się w wysoki znak zapytania, ale łapki miała już pewne.

Park wydawał się jaśniejszy. Huśtawki znów śpiewały. Chmura przepłynęła po niebie jak wielka owca.

W drodze do domu Lina i Jamal bawili się w grę. Patrzyli przed siebie i stawali na pęknięciach w chodniku. - Jeden - powiedziała Lina. Krok. - Dwa - powiedział Jamal. Krok. Robili wdechy i wydechy, i uśmiechali się do siebie.

Mruczenie Nib wciąż brzmiało w pamięci Liny. Ścisnęła dłoń Jamala. - Następny krok - powiedziała.

• Następny krok - odpowiedział, i poszli dalej.