Mapa, prawda i my

Starszy brat Raviego wsunął mu w dłoń pogniecioną mapę i szepnął: - Kryj mnie, proszę.

Opony roweru Deva szumiały na chodniku. Słońce odbijało się od sklepowych witryn. Sobota pachniała cynamonowymi bułeczkami i świeżą korą z parku. Palce Raviego czuły miękki, zniszczony papier. Jego serce waliło szybko, jak werble przed rozpoczęciem meczu.

• Powiesz im po prostu, że poszedłem do biblioteki - powiedział Dev. - Prościzna.

Ravi spojrzał na mapę. Wzdłuż jej krawędzi tańczyły małe rysunki - parasole, fontanna, maleńki kompas. Kochał mapy. Kochał też swojego brata. Ale kłamstwo ciążyło mu w kieszeni jak kamień.

Wybór

Pojechali rowerami na róg koło placu. Z gitary ulicznego grajka dobiegała muzyka. Nad placem powiewał baner z napisem "Miejskie Podchody". Przy linii startu tłoczyły się nastoletnie drużyny. Kolano Deva podskakiwało nerwowo, gdy zwalniał.

• Na pewno się nie zgodzą przez tę akcję z kaskiem - mruknął Dev. - Nie mogę tego przegapić. Nie znowu.

Ravi przypomniał sobie zeszłotygodniowe zdarte łokcie i długą rozmowę z mamą. Pamiętał też, jak Dev ćwiczył zagadki przy kolacji z uśmiechem szerokim jak światła reflektorów. Ravi wziął wdech, a potem wydech. Zatrzymał rower.

• Nie mogę skłamać - powiedział cichym, ale pewnym głosem.

Oczy Deva błysnęły. - Rav, proszę. Dam sobie radę.

Palce Raviego lekko drżały. Wyjął telefon. - Dzwonię do nich - powiedział.

Dev wpatrywał się w niego z zaciśniętą szczęką. Obok przejechał z sykiem samochód, a w powietrzu uniósł się zapach ciepłych precli. Ravi nacisnął przycisk "zadzwoń".

• Cześć, synku? - odebrał tata. Ravi wyjaśnił wszystko jednym tchem - mapę, wymykanie się, linię startu. Czekał na burzę.

Cisza... a potem: - Już jedziemy - powiedziała mama. - Zostańcie tam, gdzie jesteście.

Dev potarł czoło. - Dadzą mi szlaban.

Ravi przełknął ślinę. - Może. A może... spróbujemy zrobić to tak, jak należy.

Ich rodzice podbiegli kilka minut później, trochę zdyszani. Brwi mamy były uniesione wysoko. Usta taty tworzyły cienką linię, ale jego oczy były ciepłe.

• Powiedziałeś nam prawdę - mama zwróciła się do Raviego. - Dziękuję ci. - Potem spojrzała na Deva. - Martwimy się. Ale widzimy też, jak bardzo ci na tym zależy.

Tata uniósł długopis. - Zasady. Kaski zostają na głowach. Słuchacie się nawzajem. Zapiszemy cię, Dev, a my weźmiemy udział w kategorii rodzinnej z Ravim jako pomocnikiem.

Dev zamrugał. - Czekaj... naprawdę?

• Naprawdę - powiedział tata. - Na zaufanie pracuje się, okazując je.

Ravi poczuł ulgę. Dev wsunął ręce do kieszeni, a potem uśmiechnął się szeroko. - Okej. Dobra! Zróbmy to.

Poszukiwania

Sędzia zagwizdał. Plac zaszumiał. Ich pierwsza wskazówka brzmiała: Policz niebo na patykach tam, gdzie siedzą ludzie.

• Parasole! - zawołał Ravi, wskazując na niebieskie parasole dające cień stolikom w kawiarni. Przeciskali się między chichoczącymi dziećmi i szczekającymi psami. Dev liczył szybko, stukając w każdy maszt. - Dziewięć - powiedział.

Ravi sprawdził jeszcze raz, poruszając bezgłośnie ustami i wskazując palcem. - Dziewięć - zgodził się. Zapisali to na karcie.

Następna wskazówka zaprowadziła ich do piekarni. Ciepłe, cukrowe powietrze otuliło ich w drzwiach. Zagadka na tablicy kredowej brzmiała: Mam twarz i wskazówki, lecz nigdy nie jem. Znajdź mnie tam, gdzie spotykają się poranki.

• Zegar - powiedział Dev. - Zegar kuchenny?

Wzrok Raviego powędrował na ścianę pomalowaną jak wschód słońca. Wisiał na niej mały, mosiężny zegar z cyframi w kształcie pączków. - Tam. - Sięgnął w górę. Na zegarze schowana była maleńka koperta.

Na zewnątrz słońce malowało w kałużach iskierki. Mapa mówiła: Szukaj kompasu tam, gdzie śpiewa woda. Przy fontannie, w cieniu drzew, przeszukiwali kamienne półki. Dev krążył szybko, a jego buty lekko ślizgały się po podłożu.

• Wolniej - powiedział Ravi. Przykucnął. Woda ochlapała jego policzki chłodną mgiełką. Spod paproci wyjrzał błysk: maleńki mosiężny kompas przykręcony do podstawy.

• Dobre oko - powiedział Dev z uśmiechem. Wyciągnął następną wskazówkę.

Podążali za strzałkami narysowanymi ołówkiem, a potem za dziwnym ciągiem liczb. Ravi zmarszczył brwi, patrząc na sekwencję. - 2, 5, 8... rośnie o trzy. - Spojrzał na znaki z nazwami ulic. - Piąta... Ósma... Jedenasta!

Dev pstryknął palcami. - Czyli następna jest Jedenasta ulica.

Po drodze minęli mural przedstawiający wieloryba skaczącego pod gwiazdami. Namalowana w rogu róża wiatrów rzucała na chodnik długi, prawdziwy cień. Ravi zatrzymał się.

• Spójrz - powiedział. - Cień wskazuje na tę alejkę.

Dev przyjrzał się. - Ty i te twoje cienie - zażartował, ale poszedł za nim. I rzeczywiście, kolejna wskazówka była przyklejona za metalową donicą.

Kilka drużyn utknęło przy starej kładce dla pieszych. Jasnopomarańczowy znak głosił: Zamknięte z powodu remontu. Dev tupał nogą. - Moglibyśmy się przekraść - tylko na chwilkę.

Mama uniosła butelkę z wodą. - A co mówią zasady?

Ravi wpatrywał się w mapę. Wskazówka brzmiała: Spotkaj rzekę pośrodku, gdzie krzyżują się echa. Zmrużył oczy, patrząc na znak objazdu i zakola rzeki.

• Jeśli środek jest tutaj - powiedział, wskazując na mapę - a objazd prowadzi na drugi brzeg, możemy odmierzyć taką samą odległość od tamtej latarni.

Oczy Deva rozbłysły. - Zrobimy triangulację?

Ravi kiwnął głową. Odliczyli kroki wzdłuż barierki po swojej stronie, a potem powtórzyli to samo od drugiego końca objazdu. Pod bliźniaczą latarnią, schowana w bluszczu, czekała mała niebieska wstążka.

Dev krzyknął z radości. - Nie trzeba było łamać zasad. - Trącił Raviego w ramię, delikatnie i z dumą.

Prawda wskazuje drogę

W południe słońce grzało ich w plecy jak ciepła dłoń. Została tylko wskazówka przy wieży zegarowej. Stara wieża stała jak brązowy, kamienny olbrzym, a jej dzwony milczały z powodu remontu. Podstawa była owinięta niską barierką w paski, która skrzypiała tam, gdzie powiewała taśma.

Przeszukali ławki, donice, tablicę ogłoszeń. Nic. Dev spojrzał na barierkę, unosząc już jedną nogę.

• Mógłbym wskoczyć na sekundę - powiedział.

Palce Raviego znów znalazły krawędź mapy. Na samej górze, nabazgrane przez Deva, pierwsze zdanie brzmiało: Prawda wskazuje najprostszą drogę.

Przypomniał sobie znak drogowy z dużą literą N oznaczającą północ, który minęli. Odwrócił się i zrównał strzałkę na mapie z tą prawdziwą. Papier zawirował mu w dłoniach. Gdy się uspokoił, zobaczył to - mała narysowana strzałka koło szkicu wieży wskazywała teraz za ławkę, a nie w stronę barierki.

• Trzymaliśmy ją do góry nogami - powiedział Ravi, a z jego ust wydobył się śmiech. - Wskazówka jest tutaj.

Schylili się za ławką. Szybki i prosty znak narysowany kredą mrugał do nich. Pod deską przyklejona była ostatnia koperta i fioletowa wstążka drużyny z napisem: Sprytna Ekipa.

Dev wpatrywał się, a potem wybuchnął śmiechem. - Nie wierzę. Oczywiście, że to ty i twoja strzałka północy.

Przyciągnął Raviego do siebie w szybkim, trochę spoconym, ale bardzo radosnym uścisku. - Poprosiłem cię, żebyś skłamał, bo bałem się, że się nie zgodzą - powiedział Dev, teraz już cichszym głosem. - Nie chciałem znowu tego słyszeć.

Ravi spojrzał na wstążkę w swoich dłoniach. - A ja bałem się, że będziesz zły, jeśli powiem prawdę. Nie chciałem cię zawieść.

• Nie zawiodłeś - powiedział Dev. - Zrobiłeś coś wręcz przeciwnego.

Wrócili razem na plac, a za nimi szli rodzice z dumnymi minami i pustymi butelkami po wodzie. Nie byli pierwsi. Zabrzęczał brzęczyk i rozległy się okrzyki na cześć zwycięzców. Ale kiedy wolontariusz przypiął do ich koszulek odznakę "Sprytnej Ekipy", czuli, że wszystko jest dokładnie tak, jak powinno.

W drodze do domu chodnik pachniał świeżo skoszoną trawą i pizzą. Tata wyciągnął z kieszeni złożony formularz i podał go Devowi.

• Zapisy na przyszły rok - powiedział. - Zasłużyliście dziś na nasze zaufanie.

Dev spojrzał na Raviego, a jego oczy uśmiechnęły się. - Drużyna?

Ravi uśmiechnął się szeroko. - Zawsze. Ale ja trzymam mapę.

Dev roześmiał się. - Umowa stoi. A ja będę słuchał strzałki północy.

Pchali rowery obok siebie, opony cicho szeptały, a na słonecznej ulicy kładły się długie cienie. Mapa, teraz wygładzona od używania, spoczywała w kieszeni Raviego - lekka jak obietnica.