Mila i przygoda z bazą bez koców

Deszczowe plany

Mila miała najlepszy plan na bazę - dopóki nie zabrakło jej koców. Deszcz pukał w okna salonu. Mila rozłożyła dwa duże koce na krzesłach i kanapie. Pociągnęła za rogi i cofnęła się, by podziwiać swoje dzieło.

• Musi być ogromna - powiedziała.
• Większa niż nasza kanapa. Większa niż nasz kot.

Ich kotka, Pepper, machnęła ogonem i zamrugała. Koc zsunął się z cichym szelestem.

Nico, jej młodszy brat, wyjrzał znad puzzli na dywanie.

• Potrzebujesz pomocy? - zapytał.

Mila pokiwała głową. - Przytrzymaj tamtą stronę. Nico oburącz uniósł opadający brzeg.

Druga strona znów się zsunęła. Krzesło się przesunęło. Koc opadł na podłogę. Mila zacisnęła usta. Tego nie było w planie.

Zadzwonił dzwonek do drzwi. Do środka weszła Jada z sąsiedztwa, a na jej kurtce lśniły krople deszczu.

• Dzień budowania bazy? Przyniosłam swoje skarpetki - zażartowała.

Poruszyła palcami w jasnych, pasiastych skarpetkach i uśmiechnęła się szeroko.

• Potrzebujemy więcej koców - powiedziała Mila.

Sprawdziła kosz przy kanapie. Pusty. Sprawdziła szafę w przedpokoju. Tylko płaszcze.

• To wszystko. Więcej nie ma.

Nowy pomysł

Mila usiadła na dywanie i postukała się w brodę. Zmrużyła oczy, patrząc na kanapę, krzesła i dwa koce. Pepper trącała łapką róg koca, jakby to była zaspana mysz. Koc znów opadł, jakby się z nią zgadzał.

Nico wyszeptał: - Możemy je naciągnąć. Spróbowali mocno naciągnąć koce. Taśma z szuflady utrzymała jeden róg przez minutę. Potem noga krzesła się zachwiała i koc z westchnieniem opadł w dół.

Jada kucnęła i zajrzała pod stolik.

• A może by tak budować w górę, a nie wszerz? - zapytała.

Dotknęła palcem poduszki z kanapy.

• Są jak gigantyczne klocki.

Oczy Mili rozbłysły. Ściągnęła poduszki z kanapy i ułożyła je w stos. Utworzyły stabilną, miękką ścianę. Pepper wskoczyła na samą górę jak malutki strażnik. Jej uszy obracały się jak małe radary.

Nico wskazał na spiżarnię.

• Tam są kartony - powiedział.

Mamá zachowała je na makulaturę. Równy stosik leżał pod drzwiami.

Zanieśli puste pudła na dywan. Mila położyła jedno na boku i przeczołgała się przez nie. Jej głos trochę zadudnił.

• To tunel!

Jada złączyła dwa pudła i skleiła je taśmą.

• Teraz to długi tunel - powiedziała.

Przywiązała swoje kolorowe szaliki do linijki, tworząc flagę. Szaliki powiewały, gdy kaloryfer cicho szumiał.

Mila wyciągnęła prześcieradło z szuflady na pościel. Było cienkie i blade jak chmurka. Przypięła je do krzesła klamerkami. Prześcieradło ułożyło się jak delikatny dach.

• Potrzebujemy księżyca - powiedział cicho Nico.

Mila znalazła latarkę. Włączyła ją za prześcieradłem. Dach rozjaśniał srebrnym, spokojnym blaskiem.

Nico sapnął z zachwytu.

• To taki niby-księżyc!

Mila zrobiła w prześcieradle malutkie dziurki końcówką ołówka. Kropki światła rozsypały się po nim jak gwiazdy.

Pepper przechadzała się przy ścianie z poduszek.

• Posterunek - szepnęła Jada.

Postawiła tam mały stołek, by Pepper miała punkt obserwacyjny. Pepper usiadła, zgrabnie owijając się ogonem.

Nico chwycił kredki i papier. Narysował krętą ścieżkę z pudełkami i ścianami.

• To nasza mapa zamku - powiedział.

Dodał duże X w pobliżu posterunku kota.

Przykleili mapę przy wejściu do tunelu. W środku kartony były chłodne i gładkie. Poduszki pachniały praniem i popołudniowymi drzemkami. Prześcieradłowe niebo świeciło nad ich głowami.

Mila przeczołgała się przez tunel i wyskoczyła z drugiej strony.

• Ta część to nasza łódź podwodna - oznajmiła.

Zamieniła miskę w niby-kierownicę.

• Zanurzenie, zanurzenie! - zawołała Jada, chichocząc.

Wydawali z siebie dźwięki maszyn. Machali rękami, naśladując fale uderzające o kadłub. Potem przesunęli się do przytulnego kącika. Mila ułożyła poduszki, tworząc kącik do czytania.

• Czas na bajkę - powiedziała Jada, moszcząc się wygodnie.
• Ja zacznę. Dawno, dawno temu, trójka odważnych odkrywców wyruszyła w rejs.
• Przez sekretne morze - dodał Nico.
• Mijając kota, który strzeże księżyca.

Mila poczuła w środku ciepło i odwagę. Dotknęła ściany z poduszek. Nie chwiała się. Baza była wyższa niż jej ramiona.

Deszcz wciąż szeptał za oknem. Ale w bazie była noc, ocean i zamek. Flagi powiewały, gdy obok nich przechodzili. Tunel sprawiał, że ich głosy brzmiały niczym u prawdziwych poszukiwaczy przygód.

Mamá wyłączyła światło w salonie.

• Wszystko u was w porządku? - zapytała cicho.
• Idealnie - odparła Mila.

Księżyc z latarki rzucał srebrzyste cienie na ich twarze.

Mila zerknęła na dwa koce leżące na podłodze. Uśmiechnęła się i użyła ich jako drzwi do kryjówek. Stały się sekretnymi zasłonami cicho szeleszczącymi przy poruszaniu. Pepper wyraziła aprobatę powolnym mrugnięciem.

• Kapitan Milo - powiedziała Jada, salutując.
• Gdzie teraz?

Mila spojrzała na mapę i świecące niebo. Poczuła radosny dreszczyk emocji.

• Przez tunel - powiedziała.
• Mijamy posterunek.

Do oceanu w kąciku do czytania. A potem na wyspę przekąsek.

Czołgali się, przesuwali i śmiali. Ich kolana ocierały się o miękki dywan. Baza brzęczała od szeptów i cichych ech. Plan Mili przekształcił się w coś zupełnie nowego.

Wreszcie zwinęli się w kłębek w kąciku z bajkami. Kropki księżyca migotały, gdy prześcieradło się poruszało. Nico ziewnął i przytulił poduszkę. Jada wodziła palcem po mapie.

Mila słuchała deszczu i cichego mruczenia. Jej serce biło miarowo, jak ta stabilna ściana z poduszek. Nie brakowało jej już więcej koców. Podobało jej się to, co razem zbudowali.

Pepper stała na straży przy ukrytych drzwiach. Flagi odpoczywały jak śpiące ptaki. Tunel czekał na kolejną odważną przeprawę. Mila uśmiechnęła się do srebrzystego blasku i rozpoczęła nową opowieść.