Misja Pożyczonego Plecaka

Tydzień Przed Rajdem

Amir zauważył, że jego szczęśliwy kompas znowu zniknął.

Siedział po turecku na dywanie w swoim pokoju, pakując plecak na Rajd Odkrywców Okolicy. Słońce malowało na podłodze jasne kwadraty. Jego sprzęt leżał w równych rządkach: notes terenowy, ołówek z obgryzioną gumką, mała latarka z czerwoną soczewką, linijka, batony energetyczne i zwinięta mapa. Kompas powinien leżeć na samej górze, lśniąc jak mały księżyc.

Amir sprawdził każdą kieszeń dwa razy. Zajrzał nawet pod łóżko, tam gdzie chowają się skarpetki. Kompasu nie było. W jego żołądku zacisnął się ciasny supeł.

Zabrzęczał mu telefon. Na ekranie pojawiła się wiadomość od Maxa: "Domek na drzewie za 10 min? Trzeba ustalić plan!"

Amir wpatrywał się w wykrzyknik. Max Rivera, jego najlepszy przyjaciel od przedszkola, uwielbiał wielkie plany. Uwielbiał też pożyczać narzędzia Amira bez pytania. Ten tydzień zamienił się w zabawę w chowanego ze sprzętem Amira. Najpierw zniknął notes, potem latarka. Za każdym razem Max zwracał je spóźniony, z uśmiechem i jakąś historyjką.

"W porządku" - zażartował Amir już niejeden raz. "Mój plecak chyba pojechał na wakacje". Miał nadzieję, że Max zrozumie aluzję i następnym razem zapyta.

W domku na drzewie na podwórku liście szeptały wokół drewnianych ścian. Podłoga pachniała latem i starą liną. Max wychylił głowę przez klapę w podłodze, z potarganymi włosami i na wpół zapiętą bluzą.

"Kapitanie Patel!" - zasalutował Max. "Gotowy na chwałę Rajdu?"

"Prawie" - odparł Amir, odstawiając plecak. "Widziałeś może, eee... mój kompas?"

Max poklepał się po kieszeniach, a potem chwycił stos ulotek z rogu. "Znajdzie się. A teraz zobacz, narysowałem mapę szlaku nad potokiem. Dodałem gwiazdki w trudniejszych miejscach".

Amir uśmiechnął się, widząc niechlujne, błyszczące gwiazdki. Max był samą energią. Amir był mistrzem planowania. Tworzyli zgrany zespół. Ale gdy wymieniali możliwe miejsca ukrycia wskazówek - dąb na szkolnym boisku, ogród motyli w parku, kładkę przy zakręcie - myśli Amira wciąż krążyły wokół pustych przegródek w plecaku.

Spróbował zażartować. "Myślisz, że jeśli mój sprzęt wygra nagrodę za 'najczęściej pożyczany', to wygłosi przemówienie?"

Max roześmiał się i uderzył dłonią w podłogę. "Podziękuje mi za przygodę!"

Amir odwzajemnił uśmiech, ale supeł w jego żołądku zacisnął się odrobinę mocniej.

Wyścig Się Zaczyna

Nadeszła sobota, a z nią chłodne powietrze i zapach mokrej trawy. Drużyny w kolorowych bandanach tłoczyły się na szkolnym boisku. Rodzice klaskali. Wolontariusze rozdawali pierwsze wskazówki.

Amir i Max przybili piątkę. "Odkrywcze Orły" - powiedział Max. "Szpony w gotowości".

Serce Amira waliło jak bęben. Zarzucił plecak na ramiona. Dzisiaj, powiedział sobie, będę wszystkiego pilnował.

Pierwsza wskazówka prowadziła do starego dębu przy huśtawkach. Biegli, a ich trampki uderzały o ścieżkę. Przy dębie do pnia przypięta była mała koperta. W środku znajdował się pasek papieru z czerwonymi zawijasami.

"Ukryta wiadomość" - stwierdził Amir. "Czas na czerwoną soczewkę".

Max rozejrzał się. "Eee... chyba ostatnio ty miałeś latarkę".

Policzki Amira zrobiły się gorące. "Spakowałem ją". Rozpiął górną kieszeń. Pusta. Dolna kieszeń. Okruchy z batona i spinacz. Sprawdził boczną kieszonkę i poczuł tylko powietrze.

"Czekaj" - powiedział Max, grzebiąc w kieszeni bluzy. Wyciągnął latarkę z czerwoną soczewką. "Znalazłem! Mój błąd".

Drużyny w pobliżu zerknęły w ich stronę. Amir poczuł, jak jego ramiona sztywnieją. Włączył latarkę i przesunął nią po papierze. Pojawiła się wiadomość: "Odmierz dwadzieścia kroków na północ do ogrodu skrzydeł".

Odmierzyli kroki wzdłuż ścieżki, licząc pod nosem. Ogród motyli brzęczał pszczołami i mienił się kolorowymi płatkami. Druga wskazówka czekała pod malowanym kamieniem: zagadka o "miejscu, gdzie woda śpiewa kamieniom".

"Potok" - powiedział Amir, wskazując kierunek. Pobiegli w stronę szlaku, a pod ich stopami chrzęściły suche liście. Przeleciała obok nich ważka, jej skrzydła klikały jak małe karty.

Na trzecim stanowisku pomachała do nich wolontariuszka w szerokim kapeluszu. "Czas na zakodowaną mapę" - powiedziała, podając im kartkę. "Znowu będzie wam potrzebna czerwona soczewka".

Amir sięgnął po latarkę w tej samej chwili, gdy Max poklepał swoje kieszenie. Latarka stuknęła w jego bluzie. Kilkoro dzieci za nimi zachichotało.

Gorąco podeszło Amirowi do szyi. Supeł w żołądku zacisnął się tak mocno, że miał wrażenie, jakby zaraz miał wywrócić go na lewą stronę. Wziął długi, spokojny oddech, czując, jak chłodne powietrze wślizguje się do płuc, a napięcie uchodzi. Spojrzał na Maxa, tak naprawdę spojrzał - na jego uśmiech, który stał się niepewny, na plamę z niebieskiego markera na jego dłoni.

"Max" - powiedział Amir czystym głosem. "Muszę ci coś powiedzieć".

Max zamarł, a potem kiwnął głową. "Okej".

"Zależy mi na nas" - zaczął Amir, a słowa układały się jak kamienie, po których można przejść przez rzekę. "I zależy mi na Rajdzie. Ale kiedy pożyczasz moje rzeczy bez pytania, czuję się niewidzialny. I nieprzygotowany. Nie mogę dobrze wykonać swojego zadania".

Przez chwilę słychać było tylko potok, którego woda szemrała na kamieniach. Ramiona Maxa opadły. Spojrzał na swoje buty.

"Chciałem ci zrobić niespodziankę" - powiedział Max cichym głosem. "Pożyczałem twoje ulubione narzędzia, żeby... żeby naprawić twój plecak. I zrobić ci specjalną kieszeń na mapę. Pomyślałem, że będzie super, jak dam ci go na mecie. Nie pomyślałem o tym, jak się z tym teraz czujesz".

Supeł w żołądku Amira poluzował się, ale nie zniknął całkowicie. Wyobraził sobie te wszystkie razy, kiedy tylko kiwał głową i żartował, zamiast powiedzieć, co naprawdę myśli.

"Dzięki, że mi powiedziałeś" - odparł Amir. "Ta niespodzianka brzmi super. Czy możemy ustalić jakiś plan, żebyśmy mogli dobrze kontynuować wyścig?"

Twarz Maxa rozjaśniła się z ulgą. "Tak. Mów, co robimy".

"Najpierw pytaj. Zwracaj od razu po użyciu" - powiedział Amir. Wyjął mały notes i pstryknął ołówkiem. "I Tablica Pożyczeń. Będę zapisywał, co jest pożyczone, i odhaczał, kiedy wróci".

Max podniósł rękę. "Zgoda". Przybili szybką piątkę, a potem Amir napisał: "Latarka - pożyczona przez Maxa. Zwrot po stanowisku nr 3".

Użyli czerwonej soczewki razem, z głowami blisko siebie, podczas gdy potok szeptał obok nich. Ukryte strzałki wskazywały na grupę rzecznych kamieni. Pod jednym z nich znaleźli patyczki do lodów i sznurek.

"Mały mostek" - powiedział Max z błyskiem w oku.

Uklękli w ziemi, palcami oczyszczając miejsca na kamieniach. Amir odmierzał rozpiętości linijką. Max wiązał szybkie, sprytne węzły. Ich mostek wytrzymał na tyle długo, by mogła się po nim przetoczyć szklana kulka. Wolontariuszka krzyknęła z radości. Amir odhaczył latarkę na Tablicy Pożyczeń, a Max schował ją do bocznej kieszeni i zapiął zamek.

Pospieszyli dalej. Znowu w ogrodzie motyli, odliczali kroki do ukrytej flagi. Chichoczące małe dzieci goniły się między pachnącymi słodko i zielono trojeściami. Niebo stało się szerokie i jasne, z jedną samotną chmurą w kształcie latawca.

Pod koniec czekało na nich najtrudniejsze zadanie: kręta ścieżka przez wysoką trawę, oznaczona tylko małymi kropkami farby. Wskazówka brzmiała: "Prawdziwa północ poprowadzi prawdziwych przyjaciół".

Amir sięgnął do górnej kieszeni. Jego palce zacisnęły się na chłodnym metalu. Kompas był tam - dokładnie tam, gdzie powinien być.

Uśmiechnął się do Maxa i otworzył etui. "Namiar trzydzieści stopni".

"Prowadź, kapitanie Patel" - powiedział Max.

Podążali za igłą, omijając kałuże i ocierając się o łodygi, które łaskotały ich w kostki. Nad ich głowami krążył myszołów rdzawosterny, ostry i cichy. Ścieżka zakręciła, a potem się wyprostowała, i spomiędzy drzew wyjrzał baner mety, niczym uśmiech.

Przekroczyli linię nie jako pierwsi, ani nie ostatni, ale lśniąc od potu i dumy. Wolontariusze przybili im na karcie srebrną gwiazdkę. Rodzice wiwatowali. Bandana na głowie Amira wydawała się lekka jak flaga na pomyślnym wietrze.

Meta i Domek na Drzewie

Po południu w domku na drzewie słońce malowało na podłodze złote pasy. Max wyciągnął zawiniątko zza drabiny.

"Czas na niespodziankę" - powiedział, mniej skocznie niż zwykle, bardziej ostrożnie.

Podał Amirowi jego plecak. Wyglądał znajomo, ale jednocześnie inaczej. Max naszył na przodzie staranne naszywki: mały liść dębu, różę wiatrów, niebieską falę potoku. Postrzępiony pasek miał nowe, mocne szwy. Z boku wisiała płaska, solidna kieszeń z przezroczystym okienkiem na mapy.

Amir przesunął dłonią po naszywkach, czując ich wypukłości. "Ty to wszystko zrobiłeś?"

Max wzruszył ramionami, a jego policzki poczerwieniały. "Babcia nauczyła mnie szyć. Użyłem twoich narzędzi do mierzenia i odrysowywania. Powinienem był zapytać".

Amir postawił plecak między nimi. Wziął notes, wpiął go do nowej kieszeni i przykleił za nim małą kopertę.

"Na co to?" - zapytał Max.

"Kieszeń na Tablicę Pożyczeń" - wyjaśnił Amir. "Łatwo ją znaleźć". Pstryknął ołówkiem i napisał: "Zasady: 1. Najpierw zapytaj. 2. Zwróć od razu po użyciu". Narysował małą gwiazdkę obok każdej linijki i wsunął ołówek w pętelkę, którą zawiązał ze sznurka.

Max kiwnął głową. "Zgoda do kwadratu".

Oparli się o poręcz i spojrzeli na podwórko. Wiatr poruszał liśćmi. Gdzieś na ulicy raz zaszczekał pies, a potem uznał, że wystarczy.

"Hej" - powiedział Max, stukając w kompas w dłoni Amira. "Myślisz, że w przyszłym roku urwiemy z pięć minut?"

Amir udał, że bardzo intensywnie myśli. "Może cztery. Jeśli będziemy liczyć kroki z robotyczną precyzją". Zrobił kilka przesadnie mechanicznych kroków. Max śmiał się tak głośno, że prawie upuścił kieszeń na mapę.

Amir schował kompas na swoje miejsce w plecaku. Kliknął cicho - dźwięk, który brzmiał jak coś, co jest na właściwym miejscu. Spojrzał na Maxa. "Cieszę się, że porozmawialiśmy".

"Ja też" - odparł Max. "Pytanie jest łatwe. Łatwiejsze niż zgadywanie".

Szturchnęli się ramionami i usiedli w ciepłej plamie słońca, aż cienie się wydłużyły. Wstążka z Rajdu leżała na podłodze, a srebrna gwiazdka mrugała do nich. Domek na drzewie zaskrzypiał przyjaźnie.

Amir wyobraził sobie potok, mały mostek, krętą ścieżkę. Wyobraził sobie Tablicę Pożyczeń, gotową na następną mapę, następną wskazówkę, następny plan. Jego plecak już nie był na wakacjach. Był gotowy.

Oni też.