Nia i niespodzianka z przedłużeniem książki w bibliotece

Nia wtuliła się w miękki dywan w swoim ulubionym kąciku bibliotecznym. Promienie słońca tworzyły wzory na podłodze, gdy przewracała kolejną stronę książki obrazkowej o odważnym małym lisku. Lisek przekradał się przez las, aby pomóc swoim przyjaciołom – a serduszko Nii biło mocniej z każdym zwrotem akcji. Kochała historie o odważnych zwierzętach. Ale gdy sprawdziła następną stronę, jej uśmiech zniknął. Z tylnej okładki wystawała jaskrawożółta karteczka. „Do zwrotu jutro” – głosił staranny napis. Dłonie Nii nagle stały się gorące. Nie było mowy, żeby skończyła ostatnie kilka rozdziałów przed jutrem! Gdyby ktoś inny wypożyczył książkę, być może nigdy by się nie dowiedziała, jak zakończyła się przygoda lisa.

Nia rozejrzała się po półkach. W bibliotece panował spokój i cisza. Inne dzieci szeptały, a zegar cicho tykał przy stole z puzzlami. Mama Nii wybierała w pobliżu książki kucharskie, ale Nia nie chciała jej przeszkadzać. Czy powinna prosić o pomoc? Ta myśl sprawiła, że poczuła mrowienie na policzkach. Przygryzła wargę i ruszyła dywanem w stronę głównego biurka, mocno ściskając książkę o lisku. Bibliotekarka, pani Vega, podniosła wzrok z miłym uśmiechem. Na jej szaliku widniały malutkie sowy czytające malutkie książki. „Witaj, Nio! Znalazłaś coś dla siebie?” – zapytała pani Vega łagodnie, niczym słoneczko ogrzewające zmarznięte paluszki.

Nia przestąpiła z nogi na nogę. „Uhm, tak, ale… jest do zwrotu jutro. Nie skończyłam jej czytać.” Pani Vega pochyliła się nieco. „Chciałabyś ją przedłużyć? To znaczy, że możesz ją zatrzymać dłużej.” Nia mrugnęła. „Przedłużyć?” Pani Vega zaprosiła ją za biurko. Jej krzesło cicho zaskrzypiało, gdy usiadła. „Używamy komputera, aby dać ci więcej dni. Tutaj, popatrz.” Pokazała Nii jasnoniebieski przycisk na ekranie. Pisało na nim: „Przedłuż”. Nia nacisnęła go. Z wesołym bing data przy jej książce się zmieniła. „Gotowe! Teraz masz dwa dodatkowe tygodnie” – powiedziała pani Vega. Ramiona Nii się rozluźniły. „Mogę skończyć historię lisa!” „Możesz – i być może spodoba ci się też jedna z naszych książek ‘Polecanych przez bibliotekarzy’” – powiedziała pani Vega. Wskazała na niską półkę przy oknie. Znak miał błyszczące litery i zabawną naklejkę z psem. Nia wcześniej tego nie zauważyła. Pani Vega podeszła z nią bliżej. Delikatnie wyciągnęła jaskrawą książkę z wiewiórką na okładce. „Ta opowiada o małej wiewiórce, która chce być bohaterem.” Oczy Nii rozbłysły. „Czy jest straszna?” Pani Vega potrząsnęła głową. „Tylko trochę trzymająca w napięciu. Wiewiórka jest odważna, tak jak twój mały lis.”

Nia wzięła obie książki do swojego kącika. Zaczęła ostatnie rozdziały podróży lisa, a potem zajrzała do swojej nowej książki o wiewiórce, z sercem trzepoczącym z ekscytacji. Gdy słońce zaszło niżej, Nia poczuła się znacznie lżejsza. Uśmiechnęła się do pani Vegi, wychodząc, trzymając obie książki blisko siebie.

Kilka dni później Nia wmaszerowała do biblioteki, z ukończoną książką o lisku w jednej ręce i z prawie skończoną przygodą z wiewiórką w drugiej. Jej młodszy brat podskakiwał obok niej, z szeroko otwartymi oczami. Nia poprowadziła go prosto do półki z „Wyborami bibliotekarzy”. „Pani Vega pomaga znaleźć najlepsze książki” – szepnęła szczęśliwie. Nie mogła się doczekać, aby opowiedzieć mu o odważnych zwierzętach, życzliwych bibliotekarzach i tym wyjątkowym uczuciu, które pojawia się, gdy prosi się o pomoc – i znajduje tak wiele więcej historii do pokochania.