Nowa Szkoła, Nowy Przyjaciel - Wielka Przygoda

Pierwszy Poranek

Brzuch Liny dziwnie bulgotał pierwszego poranka w Szkole Maple Grove.

Stała przy wielkich drzwiach wejściowych. Jej plecak wydawał się bardzo ciężki. Korytarze były jasne i pełne ruchu. Piszczały buty. Trzaskały szafki. W powietrzu unosił się zapach kredek i ciepłych tostów.

Lina dotknęła swojej plakietki z imieniem. Lina Ortiz, klasa 2. Wyszeptała to do siebie. Nie chciała zapomnieć. A co, jeśli zapomni czyjegoś imienia? A co, jeśli się zgubi? Albo nie będzie wiedziała, gdzie usiąść podczas obiadu?

Dzwonek zadzwonił jak cichutka piosenka. Lina ruszyła za rzędem dzieci do jasnej sali. Światło słoneczne oblewało kolorowe dywany i kosze z książkami. Uśmiechnięta nauczycielka pomachała do nich.

• Jestem pani Patel - powiedziała. - Witajcie, Odkrywcy.

Lina usiadła przy stoliku. Schowała dłonie na kolanach. Zaczęła liczyć okna. Jedno, drugie, trzecie. Liczenie dodawało jej otuchy.

Pani Patel uklękła przy krześle Liny. Jej głos był ciepły i spokojny.

• Widzę uważne oczy - powiedziała. - Mam dla ciebie specjalne zadanie. - Położyła błyszczącą, papierową naklejkę na dłoni Liny. Miała kształt małego kompasu, srebrno-niebieskiego. Błyszczała w świetle.

• Lino, mamy jeszcze jednego nowego ucznia - powiedziała pani Patel. - Ma na imię Omar. Czy zostaniesz naszym klasowym Odkrywcą i oprowadzisz go po szkole?

Lina zamrugała. Odkrywcą? Ugięły się pod nią kolana. Wcale nie czuła się odważna. Ale naklejka z kompasem zalśniła. Dziewczynka skinęła głową.

Mapa Odkrywcy

Pani Patel przyprowadziła chłopca z kręconymi włosami i nieśmiałym, lekkim uśmiechem.

• To jest Omar - powiedziała.

• Cześć - powiedziała Lina. Jej głos był cichy, ale udało jej się to z siebie wydusić.

• Cześć - odpowiedział Omar, patrząc na swoje buty.

Pani Patel wręczyła im małą, papierową mapę. Były na niej kropki, strzałki i gwiazdki. Obok każdej gwiazdki znajdowała się notatka.

1. Znajdźcie bibliotekę. Wybierzcie książkę z niebieską okładką.
2. Odliczcie pięć kroków do drzwi sali muzycznej.
3. Zapytajcie panią w stołówce o tajemniczy owoc.

Lina poczuła, jak w jej głowie coś przeskakuje, niczym pasujący puzel. Mapa! Przecież potrafi czytać mapę. Przykleiła naklejkę z kompasem do koszulki. Była chłodna i gładka.

• Mój kuzyn pokazał mi, jak czytać znaki - powiedziała Lina do Omara. - Damy radę.

Wyszli na przyjazny korytarz. Z plakatów uśmiechały się postacie. Pan woźny pchał wózek, który pachniał cytrynami.

• Dzień dobry - powiedziała Lina. Przypomniała sobie radę kuzyna. - Dziękujemy, że podłogi są takie błyszczące.

Oczy pana woźnego zwęziły się w radosnym uśmiechu. - Nie ma za co, podróżnicy. - Wskazał na znak z obrazkiem książki. - Biblioteka jest w tamtą stronę.

Przytulna biblioteka czekała na nich z miękkimi fotelami i tęczowym dywanem. Pani bibliotekarka miała kolczyki w kształcie gwiazdek.

• Dzień dobry - powiedziała Lina, próbując się uśmiechnąć. - Jesteśmy na misji z mapą.

• Misja z mapą? - zapytała bibliotekarka, odwzajemniając uśmiech. - Wspaniale.

Zaczęli przeglądać półki. Grzbiety książek tworzyły kolorowe paski. Ręka Omara zawisła w powietrzu, po czym się zatrzymała.

• Niebieska - szepnął, dotykając okładki z wielorybem.

• Niezłe znalezisko - powiedziała Lina. Jej brzuch już tak nie bulgotał. Czuła przyjemne ciepło, zupełnie jak po wypiciu herbaty.

Odznaczyli książkę na mapie i ruszyli za strzałkami namalowanymi na podłodze. Na drzwiach do sali muzycznej widniała notatka i mały klucz wiolinowy.

• Odliczcie pięć kroków - przeczytała Lina. Przystawiła czubki butów do płytki.

• Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć - powiedziała.

• Pięć - powtórzył Omar, stojąc tuż obok niej. W środku cicho zabił bębenek. Dobiegał stamtąd cichy gwar głosów, przypominający bzyczenie pszczół.

Uśmiechnęli się od ucha do ucha. Zaznaczyli kolejną gwiazdkę.

Stołówka brzęczała jak pracowity ul. Przesuwały się tace. Strzelały kartoniki z mlekiem. Zapach pizzy mieszał się z zapachem pomarańczy.

Omar zwolnił. Zaczął nerwowo wykręcać brzeg swojego rękawa.

• Jest głośno - powiedział.

Lina też poczuła, jak hałas naciska na jej uszy. Rozejrzała się. Zauważyła mały stolik przy oknie. Światło tworzyło na nim jasny kwadrat.

• Usiądźmy tam - zaproponowała. - Będzie ciszej.

Ustawili się w kolejce. Pani w różowym fartuchu uśmiechnęła się do nich.

• Cześć, przyjaciele. Chcecie spróbować tajemniczego owocu?

• Tak, poprosimy - odpowiedziała Lina. - A co to takiego?

• Smoczy owoc - odparła pani, pokazując jaskraworóżową skórkę i biały miąższ w kropeczki.

• Wygląda jak gwiezdna impreza - stwierdził Omar.

Każde z nich wzięło po plasterku. Owoc był chłodny i słodki, niczym łagodny melon. Lina zaznaczyła ostatnią gwiazdkę na ich mapie.

Podczas przerwy grupa dzieci bawiła się w klaskankę. Omar trzymał się na uboczu. Czubkami butów rysował linie w kurzu.

• Chcesz się nauczyć takiej jednej śmiesznej? - zapytała Lina. - Jest bardzo prosta. - Klasnęła w swoje dłonie, potem w jego, a na koniec skrzyżowała ręce i poklepała się po ramionach.

• Klask, klask, krzyż, ramionka chwyć - zaśpiewała.

Omar spróbował. Nie trafił i się roześmiał. Spróbowali znowu. Udało mu się! Dwójka dzieci przyglądała się im z uśmiechem.

• Możemy się przyłączyć? - zapytało jedno z nich.

• Jasne - powiedziała Lina. Nagle poczuła, że jej stopy są lekkie jak piórko.

Odznaki i Dzień Drugi

Po południu pani Patel wezwała ich na środek klasy.

• Za odważne odkrywanie - ogłosiła - Lina i Omar zdobywają Odznaki Odkrywcy. - Przykleiła papierowe odznaki do ich koszulek. Cała klasa zaczęła klaskać. Lina poczuła ciepło na policzkach.

Pod koniec dnia Lina spojrzała na drzwi i znaki. Nie wydawały się już obce. To były miejsca, które znała.

Omar pomachał swoją książką o wielorybach. - Do zobaczenia jutro?

• Do zobaczenia - odpowiedziała Lina. Dziwne uczucie w jej brzuchu minęło, zastąpiła je jasna radość. Czuła się, jakby nosiła w sobie małą iskierkę.

Drugiego dnia przy umywalce do farb, jedno z dzieci stało bezradnie z brudnymi rękami.

• Yy... gdzie mogę je wytrzeć? - zapytało.

Lina spojrzała na Omara. On już się uśmiechał.

• Chcesz dołączyć do Drużyny Odkrywców? - powiedzieli równocześnie.

Wskazali na suszarkę przy oknie. Krople farby tworzyły małe rzeczki. We trójkę patrzyli, jak kolory błyszczą. Szkoła wydawała się duża i przyjazna, niczym mapa z mnóstwem gwiazdek.

Lina dotknęła swojej naklejki z kompasem. Nie świeciła, ale dziewczynka tak. I była gotowa na odkrycie kolejnej ścieżki.