Obietnica, Drużyna, Prawda

Lista zapisów na nabór trzepotała na drzwiach sali gimnastycznej, jakby namawiała Amayę, by chwyciła za długopis.

Przytuliła plecak i odwróciła wzrok. W sali gimnastycznej, gdzie niósł się pogłos, pachniało gumą i cytrynowym środkiem do czyszczenia. Piszczały trampki. Rozległ się ostry gwizdek. Gdzieś uderzała piłka, miarowo jak bicie serca.

Obietnica

Tydzień wcześniej, na słonecznym asfalcie, Amaya i Jada rzucały do kosza, aż na ich czołach pojawiły się kropelki potu. Powietrze drżało od gorąca, a siatka szeptała za każdym razem, gdy piłka przez nią wpadała.

• Pamiętasz zeszły rok? - zapytała Jada, obracając piłkę w dłoniach. - Ten test umiejętności? Jak kozłowałam na dwie ręce przed wszystkimi?

Amaya pamiętała. Jej samą piekło w piersi, gdy spudłowała trzy rzuty z dwutaktu pod rząd. Kilku piątoklasistów chichotało. Uszy zrobiły jej się czerwone jak światła stopu.

• Odpuśćmy sobie nabór - powiedziała Jada, wyciągając mały palec. - W tym roku gramy tylko dla zabawy. Legendy przerw. Królowe trybun.

Amaya splątała swój mały palec z palcem Jady. Poczuła się bezpiecznie, jakby zasuwała kurtkę pod samą szyję. - Zgoda.

Zaśmiały się, a potem zagrały do pięciu punktów, same odgwizdując faule i przybijając sobie piątki po głupich, popisowych rzutach.

Przez cały tydzień naborów na korytarzach wrzało. Między lekcjami dzieci tłoczyły się wokół listy zapisów. W gwarnych korytarzach przyjaciele przekrzykiwali się, szeleściły kartki, trzaskały szafki. Amaya i Jada przechodziły obok z zadartymi nosami, udając, że ich to nie obchodzi. Na lunchu kozłowały winogronami na swoich tackach i naśladowały odgłos piłki wpadającej do kosza.

Ale w czwartek po szkole asfalt był złoty. Słońce ogrzewało piłkę w dłoniach Amayi. Została poćwiczyć, podczas gdy Jada poszła na kółko plastyczne. Kozioł, krok, rzut. Kozioł, krok, rzut. Ten rytm był jak muzyka. Jej oddechy dopasowały się do niego, gładkie i równe. Spróbowała zrobić zwód. Jej stopy były szybkie. Piłka jej słuchała.

• Niezły drybling - zawołał głos.

Trener Lee stał przy płocie z założonymi rękami i łagodnym uśmiechem ukrytym pod wąsami. - Jutro nabór. Przychodzisz?

Serce Amayi podskoczyło. Obietnica ciągnęła w jedną stronę. Boisko w drugą.

• Ja... myślałyśmy, żeby nie iść - powiedziała.

Trener kiwnął głową, jakby z dwóch słów zrozumiał całą historię. - Jesteś tu pełna życia. Jeśli chcesz spróbować, będę na sali. Bez presji. - Uniósł daszek czapki i odszedł.

Pełna życia. To słowo odbijało się w jej głowie, nawet gdy ucichł ostatni dzwonek.

Sekret

Nie powiedziała Jadzie. W piątek Amaya stwierdziła, że idzie do biblioteki. Jej głos był cichy i bardzo skupiła się na zapinaniu bluzy.

• Okej - powiedziała Jada. Obracała ołówek jak pałeczkę perkusyjną. - Zajmę ci miejsce na trybunach na przyszłotygodniowy sparing.

Amaya kiwnęła głową zbyt szybko. Korytarz wydawał się za jasny.

Na sali gimnastycznej podłoga lśniła jak miód. Dwadzieścioro dzieci ustawiło się w rzędzie. Z głośnika leciał popowy hit. Trener Lee zagwizdał. - Rozgrzewka!

Amaya czuła się niepewnie, więc podskakiwała na palcach i kręciła ramionami. Gdy zaczęły się ćwiczenia, jej ciało przypomniało sobie rytm z asfaltowego boiska. Zwód, krok, rzut. Podanie kozłem. Podanie sprzed klatki piersiowej. Praca nóg wokół pachołków. Piłka była planetą w jej dłoniach, a palce jej księżycami, które prowadziły ją po orbicie.

Na koniec zagrali sparing. Amaya znalazła wolne miejsce, poprosiła o piłkę i wbiegła pod kosz. Spudłowała, ale w następnej akcji zastawiła rywalkę i złapała zbiórkę. Gwizdek trenera zapiszczał. - Dobra walka, Patel!

Wracała do domu z nogami jak z waty i uśmiechem, którego nie mogła spłaszczyć. Schowała go, gdy spotkała Jadę na rogu ulicy.

• Jak było w bibliotece? - zapytała Jada, trącając ją ramieniem.

• Cicho - odpowiedziała Amaya. Jej policzki zrobiły się ciepłe na chłodnym powietrzu.

W poniedziałek, jeszcze przed lekcjami, wywieszono listę drużyny. Dzieci tłoczyły się przy drzwiach sali. Kartka szeleściła na wietrze wpadającym na korytarz. Amaya przepchnęła się do przodu z sercem w gardle. I było: Amaya Patel.

Ekscytacja eksplodowała w jej piersi, a potem uderzyła w ścianę zmartwienia. Jada.

• Gratulacje - powiedział szóstoklasista za nią.

Amaya podskoczyła. Jada nagle też tam była, jej oczy przesuwały się po kartce. Znalazła nazwisko i zamarła. To było jak drzwi, które zamknęły się cicho, ale stanowczo.

• Poszłaś na nabór - stwierdziła Jada. To nie było pytanie. Jej głos był płaski, jak piłka, która po odbiciu nie wraca.

• Ja... zamierzałam ci powiedzieć - wyrzuciła z siebie Amaya.

• Kiedy? - zapytała Jada. Cofnęła się, gdy tłum na korytarzu napierał na nie.

Amaya sięgnęła po jej rękaw, ale zatrzymała się. - Jak już bym wiedziała.

Jada przełknęła ślinę i kiwnęła raz głową, ale nie był to radosny gest. - Spoko. Baw się dobrze na treningu. - Odwróciła się i pozwoliła, by tłum ją poniósł.

Dzień wlekł się jak powolna jazda autobusem. Na przerwie Amaya podawała piłkę młodszym dzieciom i zawiązała koleżance sznurowadło. Na przyrodzie zaoferowała Jadzie fioletowy długopis żelowy - jej ulubiony kolor. Jada podziękowała, nie podnosząc wzroku. Po szkole Amaya czekała przy drzwiach sali plastycznej, ściskając dwa batoniki musli. Jada przeszła obok, mocno przytulając szkicownik.

• Chcesz coś porobić? - zapytała Amaya.

• Jestem zajęta - odpowiedziała cicho Jada, wpatrując się w podłogę.

Każdy miły gest był jak wrzucanie kamyków do głębokiej studni. Czekała na plusk przebaczenia. Odpowiedziała jej tylko cisza.

Prawda i Plan

Do środy cisza była cięższa niż jej plecak. Na treningu Amaya spudłowała dwa łatwe rzuty. Boisko nie śpiewało. Wzdychało.

Potem znalazła trenera Lee w jego gabinecie, gdzie sortował pachołki. - Trenerze? Zepsułam coś.

Podał jej butelkę wody. - Mów dalej.

• Obiecałam najlepszej przyjaciółce, że nie pójdziemy na nabór. Złamałam obietnicę. Bałam się jej powiedzieć, bo tak bardzo tego chciałam. - Te słowa były jak rozwiązywanie supełka w jej piersi. - Próbowałam to naprawić, nie mówiąc o co chodzi. Ale to nie działa.

Trener kiwnął głową. - Co chcesz teraz zrobić?

• Powiedzieć jej. Tak naprawdę.

Uśmiechnął się. - Brzmi jak plan.

Amaya znalazła Jadę na słonecznym boisku, gdzie szkicowała w swoim notatniku linie boiska. Niebo było jak wielka, niebieska miska.

• Mogę usiąść? - zapytała Amaya.

Jada wzruszyła ramionami, ale nie odsunęła się.

Amaya położyła dłonie na ciepłym asfalcie. - Złamałam naszą obietnicę. Wybrałam nabór i ci nie powiedziałam. Przepraszam. Bez wymówek.

Ołówek Jady zatrzymał się. Siatka ogrodzenia brzęknęła na wietrze. - Dlaczego mi nie powiedziałaś?

• Bałam się - przyznała Amaya. - Zeszły rok bolał. Myślałam, że jeśli powiem to na głos, a potem mi się nie uda, to będzie bolało jeszcze bardziej. Nie chciałam też, żebyś myślała, że cię zostawiam.

Jada narysowała małą piłkę do koszykówki w rogu strony. - Ta obietnica dawała poczucie bezpieczeństwa - powiedziała po chwili. - Jeśli obie byśmy odpuściły, żadna z nas nie byłaby tą jedyną, której się nie udało. To było jak trzymanie się za ręce na krawędzi basenu.

Amaya patrzyła, jak pomarańczowy liść przesuwa się po boisku. - Powinnam była zaufać ci i powiedzieć prawdę.

Jada wypuściła powoli powietrze. - A ja powinnam była ci powiedzieć, że nadal chciałam spróbować. Po prostu nie chciałam, żeby znowu się ze mnie śmiano. Porażka w pojedynkę wydawała się... ogromna.

Siedziały z tą myślą. W sali gimnastycznej rozległ się gwizdek. Echo potoczyło się na zewnątrz jak fala.

Trener Lee wyszedł na boisko, wycierając ręce w ręcznik. Zatrzymał się, czytając z ich twarzy jak z tablicy wyników. - Wszystko w porządku?

Amaya spojrzała na Jadę. Jada lekko kiwnęła głową. - Rozmawiamy - powiedziała.

Trener przykucnął. - Jada, widziałem twoje notatki na sparingu w zeszłym miesiącu. Zapisywałaś każdy kosz i asystę z trybun. Masz oko do gry.

Jada zamrugała. - Lubię dostrzegać schematy.

• A co powiesz na to - zaproponował trener. - Potrzebujemy kogoś do prowadzenia statystyk podczas treningów i meczów. I do pomocy przy rozgrzewkach. Byłabyś przy boisku, częścią ekipy. A jeśli chcesz, będę otwierał salę dwa razy w tygodniu wcześniej, żebyś mogła poćwiczyć rzuty. Bez publiczności. Tylko praca. Wchodzisz w to?

Usta Jady wygięły się, niepewnie, a potem z ciekawością. Spojrzała na Amayę.

Amaya wstrzymała oddech. - Bardzo bym chciała - powiedziała, uważając, by nie naciskać. - Tylko jeśli ty chcesz.

Jada kiwnęła głową, a mały uśmiech w końcu się pojawił. - Chcę.

Trener wstał. - Świetnie. Jutro jesteś odpowiedzialna za notatki i patrol przybijania piątek. - Mrugnął i wrócił do środka.

Amaya i Jada siedziały jeszcze przez minutę, a słońce grzało ich ramiona.

• Więc - powiedziała Jada, stukając w swój szkicownik. - Nowy plan?

• Nowy plan - odparła Amaya. - Ja gram. Ty prowadzisz rozgrzewki i statystyki. Obie trenujemy. I świętujemy każde najmniejsze zwycięstwo.

Jada uśmiechnęła się szeroko. - Nawet twoje rzuty w powietrze?

• Zwłaszcza moje rzuty w powietrze - powiedziała Amaya, śmiejąc się.

W piątkowy wieczór sala gimnastyczna tętniła życiem rodzin. Trybuny grzechotały. Podłoga lśniła w jasnym świetle. Podczas rozgrzewki Jada prowadziła rozciąganie, licząc głośno i dumnie. Podawała piłki, które leciały prosto do celu. Na ławce zapisywała punkty i przechwyty, a jej ołówek śmigał po kartce.

W drugiej kwarcie Amaya spudłowała rzut z dwutaktu. Skrzywiła się, patrząc w podłogę. Z linii bocznej Jada klasnęła raz, krótko i głośno. - Następna akcja - zawołała.

• Następna akcja - powtórzyła Amaya. W kolejnej akcji zrobiła zwód, złapała piłkę i delikatnie odbiła ją od tablicy. Wpadła do kosza z przyjemnym świstem.

Wskazała na ławkę. Jada uniosła podkładkę z notatkami jak trofeum.

Po meczu szły razem gwarnym korytarzem, w powietrzu unosił się zapach potu i popcornu. Ich kroki były zsynchronizowane. Ich cienie rozciągały się przed nimi, długie i tuż obok siebie.

• Hej - powiedziała Jada, trącając ramię Amayi. - Królowa trybun przechodzi na emeryturę. Czas na kapitankę rozgrzewki.

Amaya roześmiała się. - A legendy przerw?

• Nadal aktualne - stwierdziła Jada. - Jutro. U ciebie. Przyniosę winogronowe "rzuty wolne".

Amaya zamachnęła się torbą, która teraz wydawała się lekka. - Zgoda.