Psikus, który wymknął się spod kontroli

Na kartce w szafce Amira widniał napis: "Operacja Plusk - dzisiaj".

Stał bez ruchu. Korytarz brzęczał porannymi głosami. Szafki trzaskały jak metalowe bębny. Amir wsunął karteczkę do kieszeni, czując, jak papier drapie go w dłoń.

Nico pojawił się tuż za jego ramieniem. "Dostałeś? Dzisiaj jest ten dzień". Jego uśmiech był szeroki jak naklejka.

Leila pomachała z drugiego końca korytarza. Trzymała w ręku mały, niebieski aparat. "Zrobimy epickie ujęcie w zwolnionym tempie" - powiedziała. "Będzie przezabawnie".

Amir próbował się uśmiechnąć. Lubił się z nimi śmiać. Lubił, gdy przyklejali wąsy z samoprzylepnych karteczek szkieletowi w sali przyrodniczej. Nawet pani Rivera uśmiechnęła się na ten widok.

Ale to było coś innego.

Operacja Plusk

Spotkali się przy bibliotece podczas przerwy na lunch. Słońce wpadające przez wysokie okna tworzyło na podłodze świetlistą plamę. Drzwi do biblioteki były ciężkie i pomalowane na zielono. Nico niósł puste wiadro. Leila miała sznurek i taśmę klejącą.

"Dobra" - powiedział Nico, podskakując na palcach. "Ustawiamy wiadro na drzwiach. Drzwi się otwierają, plusk! Nagrywamy i uciekamy".

"Kto jest celem?" - zapytał Amir. Jego głos był jakiś cienki.

"Ktokolwiek" - odparł Nico. "To nic groźnego".

Leila zawiązała sznurek w ciasną pętlę. "Możemy je tu zrównoważyć" - powiedziała, stukając w framugę drzwi. "Potrzebujemy tylko odpowiedniego kąta".

Amira ścisnęło w żołądku. Wyobraził sobie zimną wodę lejącą się komuś na głowę. Wyobraził sobie kałuże rozlewające się po dywanie jak ciemne gwiazdy.

Przy biurku zwrotów stał wózek z podkładką. Amir podszedł bliżej, próbując uspokoić oddech. Na pierwszej stronie widniał napis Harmonogram Biblioteki. Przeczytał staranną listę. Godzina czternasta: Pan Howard - dostawa książek.

Wyobraził sobie powolny, ostrożny chód pana Howarda. Wyobraził sobie nowe pudła z książkami, które wtoczył w zeszłym tygodniu. To, jak rozprostowywał i masował sobie plecy.

"Chłopaki" - powiedział Amir ze ściśniętym gardłem. "A co, jeśli to będzie pan Howard?"

Nico wzruszył ramionami. "To trochę zmoknie. Na pewno się zaśmieje".

Leila przytaknęła. "To tylko woda, Amir".

Amir spojrzał na zielone drzwi, a potem na wysokie, ciche regały. Niemal czuł rześki, papierowy zapach nowych książek. Widział rządek lśniących grzbietów, czekających na czytelników. Przełknął ślinę.

"A co, jeśli to zniszczy książki?" - zapytał. "Albo jeśli się poślizgnie?"

Nico przewrócił oczami. "Za bardzo się przejmujesz".

Twarz Amira oblała się rumieńcem. Słowa cisnęły mu się na usta, ale utknęły w gardle. Lubił tę dwójkę. Nie chciał być tym dzieciakiem, który ciągle mówi "nie". Nie chciał stracić żartów przy lunchu ani ich tajnych uścisków dłoni.

"Dobra" - powiedział Nico. "Pomóż mi ustawić kąt, panie Mózgu Matematyczny".

Amir spojrzał na wiadro. Pomysł dudnił mu w piersi jak serce. Grać na zwłokę. Zyskać na czasie.

"Daj mi to sprawdzić" - powiedział. "Kąt ma ogromne znaczenie". Sięgnął w górę, a jego ręce były stabilne, chociaż kolana miał jak z waty. Krawędź wiadra zarysowała framugę. Plastik był zimny i lekki.

Opuścił je. "Muszę to zmierzyć" - powiedział szybko. "Dwie minuty".

Nico sprawdził korytarz. "Pospiesz się" - szepnął. "Pani Benton niedługo wróci z lunchu".

Leila majstrowała przy aparacie. "Sprawdzę ostrość" - powiedziała, podnosząc go do oka.

Amir delikatnie postawił wiadro na podłodze, za rośliną przy drzwiach. Ręce lekko mu drżały. Wytarł je w dżinsy.

"Zaraz wracam" - powiedział. "Tylko wezmę linijkę z sekretariatu".

Nico machnął na niego ręką. "Leć, leć".

Amir nie pobiegł do sekretariatu. Pobiegł do bocznych drzwi i wślizgnął się do biblioteki.

Wybór między regałami

W środku powietrze było chłodne i pachniało cytrynowym środkiem do czyszczenia i papierem. Słońce tworzyło na dywanie do czytania szachownicę. Pani Benton stała przy ladzie, sortując kolorowe zakładki z małymi, jaskrawymi rybkami.

"Pani Benton" - wyrzucił z siebie Amir. Jego głos odbił się echem w ciszy. "Mogę coś pani powiedzieć?"

Jej dobre oczy uniosły się. "Oczywiście, Amirze".

Podszedł bliżej. "Ktoś planuje... coś z wodą. Nad drzwiami". Nie wymienił ich imion. Wpatrywał się w swoje trampki. "Pan Howard niedługo przyjdzie z nowymi książkami".

Ręka pani Benton zatrzymała się nad zakładkami z rybkami. Przez chwilę jedynym dźwiękiem był cichy szum wentylacji.

"Dziękuję, że mi o tym powiedziałeś" - odparła. Jej głos był spokojny. "Pomożesz mi zabezpieczyć wejście?"

Amir skinął głową, czując, jak zalewa go fala ulgi. Razem przetoczyli zapasowy wózek, blokując wejście. Pani Benton wyciągnęła z szafki jaskrawożółty znak. Widniał na nim napis: Mokra Podłoga - Proszę Używać Bocznego Wejścia.

Podała Amirowi ręcznik. "Na wypadek, gdyby coś kapało" - powiedziała z lekkim uśmiechem.

Amir przełknął ślinę. "Nie powiedziałem, kto to zrobił" - powiedział. "Ja po prostu... nie chciałem, żeby komuś stała się krzywda".

"To wystarczy" - odparła pani Benton. "Czasem robienie tego, co słuszne, jest głośne. A czasem ciche". Postawiła znak na miejscu. "Tak czy inaczej, pomaga".

Na korytarzu rozległy się kroki. W idealnym momencie otworzyły się boczne drzwi. Pojawił się pan Howard, pchając wózek załadowany świeżymi pudłami. Poruszał się powoli, ze ściśniętą szczęką, wzrokiem wlepionym w drogę przed sobą. Kółka wózka skrzypiały.

Przez okno na korytarzu Amir zobaczył wracających Nico i Leilę, z uniesionym aparatem i gotowymi uśmiechami. Zamarli, gdy zobaczyli żółty znak.

"Hej!" - powiedział Nico z korytarza. Wskazał na znak. Jego uśmiech zniknął.

Leila opuściła aparat. Jej wzrok przeskoczył na pana Howarda. Potem na pudła z napisem NOWE TYTUŁY - OBCHODZIĆ SIĘ OSTROŻNIE. Otworzyła usta, a potem je zamknęła.

Amir wyszedł na korytarz. Serce waliło mu mocno, ale nogi miał pewne. "Przeniosłem wiadro" - powiedział. "Powiedziałem pani Benton". Wskazał na pudła. "Widziałem harmonogram".

Twarz Nico poczerwieniała. "Zepsułeś wszystko" - powiedział.

Leila nie odpowiedziała. Wpatrywała się w ostrożne dłonie pana Howarda na uchwycie wózka. Potarła swój nadgarstek, jakby czuła ten ciężar.

Pan Howard lekko skinął im głową. "Dzień dobry, dzieciaki" - powiedział. Przejechał wózkiem obok znaku i skierował się do szerokiego, bocznego wejścia. Jego buty znów zaskrzypiały. Ten dźwięk był jak szczęśliwe ocalenie.

Dzień Śmiechu w Bibliotece

Pani Benton stanęła w drzwiach, a jej żółty sweter był jaskrawy jak cytryna. "Wygląda na to, że mamy zmianę planów" - powiedziała. Jej oczy były poważne, ale w ich kącikach czaił się cień uśmiechu.

Nico przełknął ślinę. "Czy my... mamy kłopoty?"

"To zależy od tego, co zrobicie teraz" - powiedziała pani Benton. "W tej chwili panu Howardowi przydałyby się cztery ręce. A może sześć".

Leila odezwała się pierwsza. "Możemy pomóc" - powiedziała cichym, ale pewnym głosem.

Amir podszedł do wózka i podniósł lekkie pudło. Poczuł, jak jego rogi delikatnie wbijają mu się w palce. Nico zawahał się, a potem chwycił drugą stronę. Niesli pudło razem, ich kroki i oddechy były zgrane.

Stworzyli łańcuch. Pudła przesuwały się z wózka na ręce, a potem na ladę. Taśma klejąca odrywała się z ostrym trzaskiem. Wieczka unosiły się. Mignęły jaskrawe okładki: smok ze srebrnymi skrzydłami, biografia piłkarza, książka z zagadkami, przewodnik przyrodniczy z lisem na zbliżeniu.

"Patrzcie na to" - powiedziała Leila, stukając w książkę z zagadkami. Jej uśmiech powrócił, mniejszy, ale bardziej autentyczny. "To jest o wiele śmieszniejsze niż bycie mokrym".

Pan Howard wyprostował się i potarł plecy. "Dzięki, drużyno" - powiedział. "Mógł być z tego niezły bałagan". Rzucił Amirowi szybkie, wdzięczne spojrzenie, które mówiło więcej niż słowa.

Pani Benton oparła się o ladę. "Jeśli nadal chcemy się pośmiać" - powiedziała - "moglibyśmy zorganizować Dzień Śmiechu w Bibliotece. Tylko żarty dozwolone w szkole". Jej oczy błysnęły. "Zakładki z kalamburami. Stacje z zagadkami. Może godzina śmiesznych kapeluszy, jeśli pan dyrektor Diaz się zgodzi".

Nico podrapał się po głowie. "Zakładki z kalamburami?"

Leila otworzyła książkę z zagadkami. "Tu jest napisane: 'Czytam książkę o antygrawitacji. Nie da się jej odłożyć'". Parsknęła śmiechem.

Uśmiech pojawił się na ustach Nico. "Okej, to jest całkiem dobre". Zerknął na Amira. "Moglibyśmy to... zaprojektować? Tak na serio?"

"Moglibyśmy" - powiedziała pani Benton. "Ale będziecie musieli pracować razem".

I tak zrobili. Po szkole rysowali śmieszne ryby w okularach na zakładki. Amir pisał zagadki starannym, równym pismem. Leila dodawała małe rysunki na marginesach - lisa wyglądającego zza krzaka, smoka w okularach przeciwsłonecznych. Nico zbudował znak z napisem "Śmiej się Tutaj" ze strzałkami z taśmy klejącej.

Dzieci zatrzymywały się, chichocząc, gdy wymieniały się zagadkami. Nauczyciele przystawali, żeby spróbować opowiedzieć dowcip. Nawet pan dyrektor Diaz nosił papierową koronę z napisem "Królowa Ortografii".

Nico szturchnął Amira przy stacji z zagadkami. "Hej" - powiedział cicho. "Miałeś rację. Co do wiadra. Co do... wszystkiego". Zdziwił się, że to powiedział, i podrapał się po policzku.

Amir spojrzał na roześmianą kolejkę i na bezpieczne, suche drzwi. Wypuścił powietrze, które, jak mu się wydawało, wstrzymywał przez cały dzień. "Dzięki, że posłuchałeś" - powiedział. Jego ramiona się rozluźniły. Ciepło rozlało mu się w piersi jak światło słoneczne wpadające przez okna.

Leila dołączyła do nich, machając aparatem. "Zdjęcie grupowe?" - zapytała. "Bez pluskania. Tylko uśmiechy".

Przechylili się do siebie przed znakiem "Śmiej się Tutaj". Aparat kliknął. Za nimi biblioteka lśniła, a nowe książki czekały, gotowe na ręce, które nie będą kapać wodą, ale przewracać strony, jedna po drugiej, równym ruchem.

Wychodząc, Amir minął zielone drzwi. Dotknął chłodnej farby opuszkami palców. Wciąż słyszał ciche skrzypienie kółek wózka, wciąż widział wiadro ukryte za rośliną. Teraz już nie czuł się niepewnie.

Szedł jasnym korytarzem ze swoimi przyjaciółmi. Ich kroki wybijały pewny rytm na płytkach, a każdy dźwięk był obietnicą, że będą celować ze swoimi żartami wyżej i dbać o to, by były życzliwe.