Rywale na Górskim Szlaku

Mapa załopotała na wietrze, a Amir zorientował się, że Zoe nie ma już obok niego.

Przycisnął dłonią trzepoczący brzeg papieru i obrócił się. Mgła snuła się między sosnami niczym powolny dym. Z różnych ścieżek dobiegały echa głosów, stłumione przez wiatr, ale żaden z nich nie należał do niej.

Przez chwilę zapach mokrego cedru i zimnej ziemi przeniósł go do wakacji, kiedy on i Zoe rozciągali liny między drzewami na podwórku i testowali domowe tyrolki w starych kaskach rowerowych. Wtedy plany i skoki w nieznane wydawały się jednym i tym samym. W tym roku niewiele rzeczy odczuwali tak samo.

Początek Górskiego Rajdu

Wszystko zaczęło się tego ranka na szkolnym boisku. Transparenty łopotały na wietrze. Bibliotekarka dzwoniła krowim dzwonkiem. Ich nauczyciel wiedzy o społeczeństwie, pan Lang, dobrał ich w pary jako współliderów Drużyny Tamarack - dwoje ósmoklasistów miało poprowadzić czworo szóstoklasistów i jednego siódmoklasistę.

• Stary, dobry zespół marzeń znów w akcji - powiedział pan Lang, wręczając im kompas i mapę topograficzną. - Narzućcie sobie dobre tempo. Uczcie ich po drodze.

Amir przyjął mapę niczym ważny kontrakt. Przez cały tydzień studiował poziomice, ucząc się, że gęste linie oznaczają strome wzgórza, a blade przerwy łagodniejsze zbocza. Obliczył możliwe międzyczasy i schował do plecaka linkę typu paracord. Podzielił nawet przekąski według godzin.

Zoe pojawiła się z oklejonymi taśmą kostkami, gwizdkiem i szerokim uśmiechem. Od razu zarządziła drużynie żartobliwą rozgrzewkę w truchcie. - Kończymy z mocą, bo zaczynamy mądrze - powiedziała młodszym dzieciom. - Głowy w górę, pewny krok i robimy zbiórkę co dziesięć minut.

Przy pierwszym punkcie kontrolnym szli jak burza. Amir podawał kierunki. Zoe narzuciła tempo, za którym nadążał nawet najmniejszy szóstoklasista. Powietrze pachniało ciepłą trawą. Polne świerszcze cykały głośno na skraju łąki.

Rozstaj Dróg

Potem szlak rozwidlił się pod kępą jodeł, a nastrój wyraźnie się zmienił.

Amir zmierzył odległość kciukiem na mapie. - Lewa strona jest dłuższa, ale to stałe nachylenie. Utrzymamy dobry czas.

Zoe wskazała na prawo. - Skrót. Bardziej stromo, ale szybciej schodzi do strumienia. Zdobędziemy przewagę i szybciej dotrzemy do trzeciego punktu.

Stali w kurzu, podczas gdy reszta drużyny patrzyła to na jedno, to na drugie. Konkurencyjna drużyna, Bluff Hawks, przemknęła obok lewym szlakiem, a ich rozmowy szybko ucichły w oddali.

Szczęka Zoe lekko się napięła. - Damy radę na stromym. Trenowaliśmy to.

Amir stuknął palcem w poziomice. - To wygląda jak ostrze noża. Jeśli spadnie deszcz...

• Prognoza mówi, że będzie padać późnym popołudniem - przerwała mu. - Będziemy już dawno po wszystkim.

Usłyszał ostry ton w jej głosie i poczuł, że sam też zaczyna się irytować. Szóstoklasiści przestępowali z nogi na nogę.

W końcu zgodzili się rozdzielić tylko na ten jeden odcinek i spotkać się przy trzecim punkcie kontrolnym przy strumieniu. Zoe poszła skrótem z dwójką szóstoklasistów, którzy chętnie ruszyli w pościg. Amir wybrał dłuższą drogę w lewo z resztą, obiecując równe tempo i szybkie ponowne połączenie grupy.

Kilka minut później niebo zmieniło kolor z błękitnego na cynowy. Wiatr przybrał na sile i przyniósł mżawkę. Kurz zamienił się pod ich butami w ciemne, lepkie błoto.

Grupa Amira przemieszczała się w cieniu jodeł, których igły błyszczały od wilgoci. Mapa szeleściła, gdy sprawdzał ich pozycję względem wcięcia w linii grzbietu. W niskim siodle, z gałęzi powinna zwisać flaga punktu kontrolnego, ale gałąź była pusta. W powietrzu czuć było zbliżający się deszcz.

Kucnął, śledząc linie opuszką palca. - Jeśli brakuje znacznika, zaufajcie terenowi - powiedział pan Lang podczas treningu. Amir przysłonił mapę dłonią. Jasne wybrzuszenie po ich prawej stronie oznaczało subtelny grzbiet; słaby niebieski kolor sugerował sezonowy wąwóz. Skorygował ich kurs o kilka stopni.

• Trzymaj się blisko mnie - powiedział do siódmoklasisty, który ściskał kartę perforowaną drużyny, jakby to był bilet w kosmos.

Znaleźli flagę piętnaście kroków dalej, schowaną nisko za pniakiem, gdzie ktoś prawdopodobnie ją strącił. Amir poczuł ten mały dreszczyk emocji, gdy podjęta decyzja okazuje się słuszna. Podbił kartę i ruszyli dalej, podczas gdy deszcz zostawiał mokre kropki na ich rękawach.

Przeprawa Przez Strumień

Skrót Zoe okazał się prawdziwym wyzwaniem. Wzgórze opadało tak stromo, że z każdym krokiem piekły ją łydki. Mżawka przeszła w miarowy, ciągły deszcz. Przy wąskim strumieniu woda napierała z siłą na podmyty mostek, którego deski były powykrzywiane jak połamane zęby.

Jeden z szóstoklasistów spojrzał na wyrwę i zacisnął zęby. - Przeskoczę to.

Zoe przypomniała sobie pogadankę Amira o bezpieczeństwie, wodzie i pędzie. Zdmuchnęła raz, krótko i stanowczo w gwizdek. - Nie skaczemy przez bystry nurt - powiedziała spokojnym głosem. - Znajdziemy bezpieczne miejsce do przeprawy.

Podążyli brzegiem w dół rzeki, szukając szerszego, płytszego zakrętu. Kosztowało ich to cenne minuty. Prawie czuła na plecach oddech nadrabiających straty Bluff Hawks.

Gdy mgła opadła, dostrzegła Drużynę Tamarack na przeciwległym brzegu - to była grupa Amira, ich twarze jaśniały przez szarość. Flaga punktu kontrolnego wisiała irytująco po drugiej stronie, łapiąc krople deszczu, jakby z nich kpiła. Inne drużyny zaczęły schodzić się z różnych kierunków, tworząc mały, kolorowy węzeł mokrych plecaków.

Dzieciak z Bluff Hawks podszedł zbyt blisko mokrej trawy przy brzegu. Jego stopy się poślizgnęły. Zoe rzuciła się i złapała go za łokieć. Błoto ubrudziło jej golenie. Chłopak wydał z siebie drżący śmiech, próbując obrócić to w żart.

Amir wszedł do łagodnego zakrętu po kolana w żwirze. - Tutaj! - zawołał, szukając punktów zaczepienia. Rzucił plecak i wyciągnął zwój paracordu.

• Jaki mamy plan? - zapytała dysząc Zoe, gdy dołączyła do niego na zakręcie. Woda uderzała o jej buty.

Owinoął linkę wokół grubego korzenia, który wbijał się w brzeg, a następnie rzucił drugi koniec do niej. Złapała go i rozstawiła szeroko nogi dla równowagi. Razem zacisnęli górną linę na wysokości ramion, tworząc prostą poręcz przez najpłytszą część strumienia.

Amir przetestował ją jako pierwszy, poruszając się powoli, jedną ręką trzymając się liny, podczas gdy buty stabilnie stąpały po żwirze, który wcześniej sprawdził patykiem. - Małe kroki. Trzy punkty podparcia - powiedział. Jego głos brzmiał jak na pokazie laboratoryjnym, ale na ułamek sekundy podniósł wzrok i spotkał spojrzenie Zoe. Zaufanie przepłynęło między nimi jak iskra.

Przeprowadzili swoją drużynę na drugą stronę, a potem machnęli też na dzieciaki z rywalizujących zespołów. Buty skrzypiały. Nauczyciel pełniący rolę sędziego obserwował ich z górnego biegu rzeki, pokazując uniesiony kciuk. Deszcz zbierał się na mankietach kurtek i kapał z zimna. Przy każdym przejściu lina cicho nuciła melodię napięcia i rozluźnienia.

Zanim wszyscy przeprawili się na drugą stronę, z obu brzegów rozległy się wiwaty. Strumień wyglądał tak samo - bystry, szary - ale dzieci wokół niego już nie. Stali wyżsi, przemoczeni, ale pełni energii.

Amir rozwiązał linę, jego palce były zaczerwienione z zimna. - Straciliśmy czas - powiedział cicho.

• Taak - odpowiedziała Zoe, a jej policzki były zarumienione. Szturchnęła go ramieniem. - Ale sprawiliśmy, że wszyscy idą dalej.

Podbili kartę w punkcie kontrolnym i pobiegli dalej. Nikt nie narzekał.

Finałowe Podejście i Meta

W pobliżu ostatniej łąki mgła zebrała się nisko jak rozlane mleko. Drewniany drogowskaz wskazywał szlak na szczyt. Coś w nim wydało się Amirowi nie w porządku. Przeskanował słupek i zobaczył róg zalaminowanego papieru wciśniętego z tyłu, trzepoczącego przy każdym podmuchu wiatru.

• Poczekaj - powiedział. Zoe zatrzymała się ześlizgując się tuż obok niego. Ostrożnie sięgnął i uwolnił papier. To była wskazówka z Rajdu - liczby i strzałka - prawdopodobnie poluzowana przez kogoś, kto przechodził obok.

Przeczytał ją dwa razy, a następnie odniósł do ukształtowania terenu. Najszybsza droga na górę nie była wcale prosta, jak wszyscy się spodziewali. Strzałka kierowała pętlą wznoszącą się wzdłuż zawietrznej strony grzbietu, gdzie wiatr załamywał się, a nachylenie było łagodniejsze. Ostatni fragment i tak będzie stromy, ale pętla oszczędzi płuca na ostateczne podejście.

Podniósł mapę, żeby Zoe mogła zobaczyć. - Jeśli pójdziemy głównym szlakiem, wykończymy szóstoklasistów. Ta pętla jest dłuższa w odległości, ale nie w czasie.

Przeskanowała zbocze okiem kapitana, biorąc pod uwagę śliskie podłoże i zmęczone nogi. - Ty ustalasz kierunek - powiedziała. - Ja przypilnuję tempa.

Ustawili się tak, jakby znów byli na podwórku - jedno oko na planie, drugie na sobie nawzajem. Amir prowadził z cichymi komendami i drobnymi korektami, trzymając ich po zawietrznej stronie, gdy podmuchy wiatru targały wierzchołkami drzew. Zoe liczyła oddechy i kroki, zarządzając trzyminutowe biegi i trzydziestosekundowe marsze, równo jak metronom. Przemieszczała się wzdłuż linii, poprawiając plecaki, wypatrując korzeni, rzucając drobne żarty, które sprawiały, że szóstoklasiści uśmiechali się przez dzwoniące z zimna zęby.

Mgła przerzedziła się do poszarpanych welonów. Mokra trawa ocierała się o ich golenie. Powietrze pachniało metalem i żywicą sosnową. Gdzieś w dole zabił dzwon witający drużyny na mecie.

Razem weszli na ostatnie wzniesienie, ich buty drapały o granit. Znaleźli składany stół przywiązany do upartej sosny. Na nim leżała zapieczętowana koperta z napisem "Drużyna Tamarack" wykonanym markerem. Obok leżał mały stosik kart i długopis w plastikowej torebce.

Zoe ostrożnie rozerwała kopertę, jej ręce trochę się trzęsły. Przeczytała instrukcję na głos. - Napisz jedną decyzję, z której jesteście dumni. Wrzućcie do pudełka. A potem ruszajcie.

Deszcz uderzał o plastik. Drużyna zamilkła. Słowo "dumni" wydawało się kłopotliwe, gdy Bluff Hawks byli prawdopodobnie minuty przed nimi.

Amir pomyślał o strumieniu i lince z paracordu. Pomyślał o zaginionym znaczniku i poluzowanej wskazówce, i o tym, jak łatwo byłoby napisać: "Znaleźliśmy punkt kontrolny jako pierwsi", ponieważ nikt nie mógłby udowodnić, że było inaczej. Długopis wydawał się cięższy, niż powinien.

Podniósł wzrok. Zoe patrzyła na niego, ciężko oddychając, z pewnym spojrzeniem. Nie kiwnęła głową. Nie mówiła mu, co ma robić. Po prostu pozwoliła, by ta chwila była autentyczna.

Zdjął skuwkę z długopisu. Jego charakter pisma był bardziej niedbały niż zwykle. "Wybraliśmy bezpieczeństwo i uczciwość zamiast szybkości", napisał. Wsunął kartę do szczeliny skrzynki zwrotnej.

Zoe uśmiechnęła się, w ten swój mały, ale zadziorny sposób, jak wtedy, gdy ustawiała piłkę do rzutu wolnego. - Zatem skończmy to tak, jak zaczęliśmy - powiedziała. - Razem.

Ostatni odcinek przebiegli całą grupą. Błoto pryskało na skarpetki. Łąka otworzyła się, jasna nawet pod szarym niebem. Transparent na linii mety łopotał, a dzwonek krowi bibliotekarki powitał ich w domu. Nie byli pierwsi. Ale wcale nie czuli, że przegrali.

Pan Lang podbiegł do nich, z deszczem we włosach. Dyrektorka wyścigu podniosła mikrofon. - Specjalne wyróżnienie - ogłosiła, a jej głos niósł się ponad mżawką. - Za odwagę, rozwiązywanie problemów i sportową postawę - nagroda Ducha Górskiego Rajdu trafia do Drużyny Tamarack.

Wiwaty rozległy się po całym boisku. Szóstoklasiści krzyczeli z radości tak głośno, że mało co się nie poprzewracali. Bluff Hawks klaskali ubłoconymi rękami.

Zoe i Amir odebrali małą drewnianą tabliczkę z wygrawerowanym drzewem i różą wiatrów. Nie była błyszcząca. Ale była solidna. Spojrzeli na siebie znad jej górnej krawędzi.

• Pokaz robotyki w czwartek? - zapytała Zoe później, kiedy boisko zamieniło się w mozaikę kałuż i śladów stóp.

Amir strzepnął wodę z okularów. - Mecz kapitański w sobotę?

Uśmiechnęli się, trochę niezręcznie, ale bardzo szczerze. Mgła w ich głowach zdawała się opadać tak samo, jak ta na zewnątrz.

Nie udawali, że nagle wszystko stało się takie jak dawniej. Zoe wciąż chciałaby od razu zdobywać wzgórza. Amir wciąż wolałby najpierw odczytać wszystko z mapy. Ale pakując się pod wciąż łopoczącym transparentem, zrozumieli coś, co miało większą wartość niż trofeum: mogą najpierw zapytać zamiast zakładać z góry, planować i przeć do przodu, czytać z mapy i działać. Bycie różnymi wcale nie oznaczało podziału. To była linia, którą mogli wspólnie utrzymać.

W drodze do autobusu deszcz zmienił się w drobną mgiełkę. Grzbiet górski nad miastem wyglądał jak śpiący smok pod mokrym kocem. Zoe trzymała statuetkę. Amir zwijał linkę z paracordu, czysto i pewnie.

• Następnym razem - powiedziała Zoe, kopiąc do przodu szyszkę - celowo wybieramy dłuższą pętlę.

• Tylko jeśli obiecasz, że będziesz nadawać nam tempo - odpowiedział Amir.

Zasalutowała dwoma palcami, w połowie żartobliwie, w połowie jako obietnica. Za nimi dzwon uderzył po raz ostatni, czysto i donośnie w rześkim powietrzu.