Sobotnia przygoda ze zwrotem akcji

Jai rozłożył swoją ręcznie narysowaną mapę, z sobotą zakreśloną na jaskrawopomarańczowo.

Narysował każdy zakręt cieniutkimi kreskami ołówka. Pomalował trasy jak cukierki - na niebiesko park, na zielono bibliotekę, na żółto przekąski, a na czerwono ostatnią wspinaczkę na punkt widokowy. W rogach roiło się od małych rysunków: uśmiechnięta mewa, latarnia morska, rząd fal z doklejonymi oczami. Jai wygładził zagięcia bokiem dłoni i uśmiechnął się. Dziś był Dzień Przygody.

Poranek z mapą

Zasznurował trampki na podwójny supeł. Wsunął dwa ołówki za ucho. Do kieszeni schował batonik muesli, tak na wszelki wypadek. Przez otwarte okno wpadało morskie powietrze, słone i chłodne. Mewa krzyknęła, jakby mu kibicowała.

Jego telefon zawibrował. Pojawił się SMS od Nii: "Hej, Jai! Starszaki zaprosiły mnie na pokaz jazdy na desce na molo! Zaczyna się niedługo! Chyba pójdę. Przepraszam za dzisiaj!!"

Jai wpatrywał się w ekran. Żołądek podszedł mu do gardła, jak w momencie, gdy kolejka górska gwałtownie spada w dół. Wyobraził sobie śmieszne zagadki, które poprzyklejał do witryn zaprzyjaźnionych sklepów. Widział ostatnią wskazówkę na punkcie widokowym, czekającą jak skarb. Wyobrażał sobie, jak Nia ściga się z nim do każdego miejsca, śmiejąc się i wykrzykując odpowiedzi.

Napisał coś, a potem skasował. Odłożył telefon ekranem do dołu. Wziął powolny oddech i spojrzał znowu na swoją mapę. "To wciąż jest przygoda" - powiedział sobie. Wsunął telefon do plecaka. Złożył mapę i schował ją do przezroczystej kieszonki z przodu bluzy.

Samotny start

Park pachniał skoszoną trawą i kremem do opalania. Dzieci biegały między strzałkami narysowanymi kredą na chodniku. Duży znak głosił: "Osiedlowa Gra Terenowa - Start Tutaj!". Jai stanął przy namalowanej rzece z kamieni, którą zaplanował z grupą parkową we wtorek. Niebieskie kamienie wiły się przez ścieżkę jak wąż z wody.

Utrzymał równowagę na pierwszym kamieniu. Rozłożył ręce jak skrzydła. "Lewa, prawa, lewa" - szeptał. Mała dziewczynka z naklejkami w kształcie gwiazdek na policzkach zaklaskała, gdy przeskoczył ostatnią przerwę. "Niezłe skoki!" - krzyknęła. Jai uśmiechnął się i pomachał jej.

Przy ławce pod biblioteką, stos atrap książek ukrywał kartkę z zagadką. Napisał ją sam. Kartka pachniała lekko miętą z jego szuflady.

"Mam twarz, lecz oczu brak, Mówię ci, jak mija czas, gdy słońce chowa się za las. Spójrz w górę, nie wstydź się - Mrugam do ciebie z wysoka, hej!"

Jai przeczytał ją na głos. Spojrzał w górę na wieżę zegarową biblioteki. Jej wskazówki minęły dziewiątą. Podbiegł do podstawy i znalazł następną wskazówkę, przyklejoną wewnątrz papierowego kubka. "Dobra robota, twórco mapy!" - ktoś napisał kolorowym mazakiem. Zrobiło mu się ciepło na sercu.

Przeszedł na drugą stronę do budki z przekąskami, gdzie właściciel, pan Cho, opierał się o ladę. Olej skwierczał we frytkownicy. Zapach frytek otulił Jai'a jak szalik.

"Masz dla mnie jakiś dowcip?" - zapytał pan Cho, a jego oczy zmarszczyły się w uśmiechu. To było częścią planu Jai'a. Opowiedz dowcip, dostaniesz wskazówkę.

Jai odchrząknął. "Dlaczego bocian stoi na jednej nodze?"

Pan Cho postukał się w brodę. "Bo jakby podniósł drugą, to by się przewrócił?"

"Dokładnie!" - powiedział Jai i skrzywił się. "Dobra, to było słabe."

Pan Cho zaśmiał się tak głośno, że aż otarł oczy. "Uwielbiam dobre, słabe żarty. Proszę." Podał mu złożoną karteczkę z tłustym odciskiem kciuka i dwie serwetki. "Na wypadek frytkowej awarii."

Jai wsunął wskazówkę do kieszonki na mapę i ruszył dalej. Minął witrynę sklepową, gdzie razem z Nią przykleili zagadkę uśmiechniętą, niebieską taśmą. Widział ich odbicie sprzed dwóch dni, twarze przyciśnięte do szyby, kłócące się o rymy. Dzisiaj w szybie odbijał się tylko on.

Jego telefon zawibrował raz w plecaku. Nie sięgnął po niego. Wyobraził sobie, jak jego kciuki latają po ekranie, a słowa wylewają się zbyt szybko. Nie był na to gotowy. Jeszcze nie. Szedł dalej, stawiając pewnie stopy na strzałkach, które sam narysował kredą.

Dotarł do ściany z muralem, gdzie kołysały się palmy, a namalowany wieloryb tryskał tęczą. Grupa dzieci próbowała dopasować próbki farb schowane pod cegłą. Jai pokazał im, jak przyłożyć próbkę do błękitu wieloryba. "Dwa odcienie jaśniejszy" - powiedział, a one krzyknęły z radości, gdy im się udało. Uśmiechnął się i poszedł dalej.

Decyzja na punkcie widokowym

Punkt widokowy wznosił się nad miastem jak czujny strażnik. Morze stało się srebrne tam, gdzie słońce położyło jasną ścieżkę. Wiatr szarpał za sznurki jego bluzy, uderzając końcówkami o jego brodę. Wszedł po ostatnich schodach, czując przyjemne pieczenie w łydkach.

Przy barierce, w drewnie osadzone były dwie brązowe tabliczki. Pomagał je wczoraj montować ekipie społecznej. Jeśli naciśnie się obie naraz, mały zatrzask zwolni niewielkie drewniane pudełko. Wiedział, że w środku są odznaki Dnia Przygody i niespodzianka.

Położył mapę na ławce i umieścił dłonie na tabliczkach. Rozszerzył palce, próbując dosięgnąć obu. Bez szans. Poszukał kamienia, żeby przycisnąć jedną z nich. Wiatr próbował porwać mu mapę. Złapał ją łokciem i zaśmiał się raz, krótkim, pustym dźwiękiem.

Jai wypuścił powietrze. Mógł poczekać, aż ktoś nadejdzie. Mógł pominąć ostatni krok. Mógł napisać do Nii i powiedzieć - co? Wyobraził sobie słowa, które by ukłuły i odbiły się echem. Wyobraził sobie te, które by trafiły i zostały.

Opony roweru zahuczały na ścieżce. Ktoś zdjął kask. "Jai!"

Odwrócił się. Stała tam Nia, z zaróżowionymi policzkami i włosami uciekającymi z warkocza. Trzymała kask pod pachą. Wyglądała, jakby przejechała na rowerze całe miasto.

"Przepraszam" - powiedziała bez tchu. "Ten pokaz deskorolkowy nie był taki, jak myślałam. Było głośno, a ja ciągle myślałam o naszym planie i wyobrażałam sobie, jak robisz to wszystko sam, i zrobiło mi się niedobrze. Zraniłam twoje uczucia. Nie przemyślałam tego."

Uścisk Jai'a na barierce zelżał. Przełknął ślinę. "Ja... tak. Poczułem się, jakbyś mnie wystawiła w ostatniej chwili." Utrzymywał spokojny ton głosu, jakby balansował na kamieniach. "Planowałem to z myślą o tobie. Na każdym przystanku słyszałem w głowie twój śmiech."

Nia kiwnęła głową, patrząc mu prosto w oczy. "Powinnam była z tobą porozmawiać. Dałam się ponieść zaproszeniu. Naprawdę, naprawdę przepraszam. Mogę pomóc ci skończyć?"

Jai spojrzał na brązowe tabliczki. Spojrzał na swoją mapę, z rogami zawiniętymi od wiatru i rąk. "Tak" - powiedział. "Zróbmy to."

Każde z nich położyło dłoń na tabliczce. Brąz był chłodny i gładki. Razem nacisnęli.

Rozległ się cichy klik. Małe drewniane pudełko otworzyło się zgrabnym podskokiem. W środku leżały dwie okrągłe odznaki z kompasem i zwinięty pasek papieru.

Jai rozwinął papier. Był przewiązany czerwoną nitką. Pociągnął za koniec i nitka pękła pod barierką. Szereg jaskrawych papierowych flag wystrzelił i załopotał wzdłuż punktu widokowego, od czerwieni przez pomarańcz, żółć, aż po błękit. Ludzie na dole spojrzeli w górę i zaczęli pokazywać palcami. Małe dziecko zawołało z radością: "Flagi!"

Wiatr zatrząsł flagami, sprawiając, że zaczęły śpiewać. Jai tym razem zaśmiał się naprawdę. Nia też się roześmiała, a jej śmiech odbijał się od wiatru.

Wyciągnął jedną odznakę. "Drużyna?"

"Drużyna" - odpowiedziała i przypięła ją do swojej kurtki.

Stali tak przez chwilę, patrząc na wodę i jasną ścieżkę, którą tworzyło słońce.

"Następnym razem" - powiedział Jai - "jeśli plany się zmienią, możemy pogadać wcześniej? Tak jakby... zdecydować razem?"

"Tak" - powiedziała Nia. "Zasady przyjaźni. Szczerze i wcześnie." Przechyliła głowę. "Powiesz mi, jeśli znowu coś schrzanię? Przyjmę to."

"Powiem" - odparł Jai. "I wysłucham, jeśli ty mi coś powiesz."

Powrót na start

Zbiegli po schodach, a potem wrócili do parku, podążając za czerwonymi strzałkami w odwrotnym kierunku. "Ścigamy się do kamiennej rzeki?" - zapytała Nia, a kask stukał o jej sprzęt.

"Zgoda" - odpowiedział Jai, a jego stopy dudniły o chodnik. Przeskoczyli niebieskie kamienie ramię w ramię, z szeroko rozłożonymi rękami. Przy ławce bibliotecznej Nia przeczytała zagadkę dramatycznym głosem i ukłoniła się, gdy ją odgadła. Przy budce z przekąskami Jai spróbował opowiedzieć kolejny okropny dowcip. Pan Cho jęknął, ale i tak dał im obojgu frytki.

Gdy szli, trasa wydawała się nowa, jakby ktoś podkręcił kolory. Mapa Jai'a, trochę pognieciona i dzielna, spoczywała w kieszeni jego bluzy. Czuł odznakę na piersi przy każdym wdechu.

Kiedy dotarli do muralu, Nia dotknęła tęczowego strumienia wieloryba i uśmiechnęła się. "Podoba mi się twoja trasa, Twórco Mapy" - powiedziała.

"A mi podoba się kończenie jej z tobą" - odpowiedział Jai.

Kiedy znowu dotarli na punkt widokowy, flagi wciąż tańczyły na wietrze. Ocean toczył się dalej, miarowo i pewnie. Oparli się o barierkę, niemal dotykając się ramionami, i patrzyli, jak mewa unosi się w powietrzu, lekka jak myśl.

"Chcesz zaplanować następną razem?" - zapytała Nia.

Jai spojrzał na nią i kiwnął głową. "Tak" - powiedział. "Razem brzmi dobrze."