Wielka Gra Terenowa i Sekretny Czat

Powiadomienie, które zepsuło lunch

Powiadomienie, które zepsuło lunch Jayi, przyszło ze zrzutem ekranu - jej przyjaciele mieli grupowy czat bez niej.

Jej widelec zawisł nad samosą. Po drugiej stronie stołu ekran telefonu Neela znów się zaświecił. Nazwa czatu raziła w oczy neonowym błękitem: Tropiciele Śladów. Pod nią zamigała nowa wiadomość: Priya: Spotkajmy się przy muralu o 15:00. Żołądek Jayi zrobił fikołka, jakby ominęła stopień na schodach.

"Fajnie, nie?" - powiedział Neel, po czym spojrzał na twarz Jayi. "Och. Nie chciałem-"

"Muszę wziąć serwetki" - powiedziała Jaya, chociaż obok jej mleka leżały już trzy. Wstała za szybko, uderzając o stół. Jej taca z lunchem zagrzechotała, a sos tikka ubrudził jej notatki z matematyki.

Na korytarzu gwar głosów ucichł. Przycisnęła dłonie do chłodnego metalu szafki i wzięła głęboki oddech. Tropiciele Śladów. Bez niej. Ci sami ludzie, którzy w zeszłym roku błagali o jej mapy z zagadkami. Ta sama grupa, którą miała nadzieję poprowadzić jako kapitan w Wielkiej Grze Terenowej.

Czy była za głośna? Zbyt apodyktyczna? A może po prostu jej nie chcieli?

Na tablicy ogłoszeń załopotała ulotka. Rejestracja do Wielkiej Gry Terenowej - Szukamy Kapitanów! Jej umysł wyostrzył się jak czubek ołówka.

Jeśli oni jej nie zaprosili, to ona sama zaprosi się na ten wyścig w inny sposób.

Budowanie drużyny nowego typu

Do ostatniego dzwonka plan Jayi nabrał kształtów.

Pobiegła truchtem do pracowni przyrodniczej. Theo siedział sam, szkicując mechanicznego chrząszcza w rogu zeszytu, a jego ołówek cicho szurał po papierze.

"Theo" - powiedziała Jaya, łapiąc jego spojrzenie. "Lubisz zagadki?"

Zamrugał. "Bardziej niż pizzę ze stołówki."

"Chcesz być w mojej drużynie w Grze Terenowej? Potrzebujemy nawigatora. Ty zauważasz różne rzeczy." Skinęła głową na maleńkie zębatki, które narysował.

Jego uszy zrobiły się różowe. "Ja? Jestem... wolny w bieganiu."

"To dobrze. Nie przegapimy wskazówek." Uśmiechnęła się szeroko. "Zastanowisz się?"

Założył skuwkę na długopis. "Okej. Spróbuję."

Na próbie szkolnego zespołu bliźniaki Amaya i Luis kłócili się o rytm na werblu. Kiedy Jaya zadała im pytanie, oboje otworzyli szeroko oczy.

"Nikt nas nigdy o to nie prosił" - powiedziała Amaya z zaskoczeniem w głosie.

Luis zakręcił pałeczką. "Szybko liczymy uderzenia. Czy to jak liczenie kroków na mapie?"

"Dokładnie" - powiedziała Jaya. "Poza tym potraficie wyklaskiwać kody."

W domu zapukała do drzwi swojej sąsiadki. Mei otworzyła z rękami umazanymi farbą w granatowe i złote zawijasy.

"Co robisz?" - zapytała Jaya.

"Feniksa na kółko plastyczne. Będzie na mural w centrum." Mei zdmuchnęła kosmyk włosów z czoła. "Co tam?"

"Wielka Gra Terenowa" - powiedziała Jaya. "Potrzebuję myśliciela wizualnego. Widzisz wzory."

Uśmiech Mei zaczął się niepozornie, a potem rósł. "Zawsze chciałam spróbować."

Trening rozpoczął się w parku następnego dnia. Powietrze pachniało wilgotną ziemią i kremem z filtrem. Jaya rozłożyła koc i położyła na nim kompas, sznurek, kredę chodnikową i torbę z elementami tangramu.

"Pierwsze ćwiczenie" - powiedziała. "Znajdźcie wschód bez telefonu."

Luis wskazał na znak drogowy. "Litera E oznacza-"

"Nie w ten sposób" - zaśmiała się Jaya. Pokazała im, jak przesuwa się cień w słońcu. Theo trzymał stabilnie patyk, podczas gdy Amaya zaznaczała kredą czubek cienia. Poczekali, a potem zaznaczyli ponownie.

"Najkrótsza linia wskazuje wschód" - powiedziała Mei, mrużąc oczy. "Ponieważ łuk słońca-"

"Tak!" Serce Jayi zabiło mocniej. Narysowali strzałkę.

Ćwiczyli odszyfrowywanie murali, szukając liczb ukrytych w płatkach kwiatów. Zbudowali most ze sznurka nad kredową "rzeką" i przeszli, nie dotykając "zakazanych kamieni". Kiedy stopa Theo otarła się o kredowy owal, cofnął się tak gwałtownie, że usiadł na trawie.

"Zmiana trasy" - rzuciła Jaya i śmiali się razem, zdyszani i cali w zielonych plamach od trawy.

W nocy, w świetle lampki, Jaya naszkicowała czystą trasę na mapie miasta. Ołówkiem zaznaczyła prawdopodobne punkty kontrolne: schody biblioteki, szkolny ogród, alejkę z muralami. Jej telefon zawibrował raz - wiadomość od Priyi, której nie otworzyła. Odłożyła telefon ekranem do dołu i narysowała pogrubioną gwiazdkę przy przejściu przez strumień.

Dzień Wyścigu, Deszcz i Plotki

Sobotni poranek smakował tostami z cynamonem i stresem. Park tętnił życiem drużyn w jasnych chustach. Wolontariuszka w pomarańczowej kamizelce rozdawała pierwsze wskazówki. "Pamiętajcie" - powiedziała przez megafon. "Punkty są za szybkość, dokładność i ducha sportowej rywalizacji."

Jaya wsunęła kartę ze wskazówką do plastikowej koszulki. "Drużyno, gotowi?"

Amaya wystukała cichy werbel na swoich udach. "Gotowi."

Pobiegli truchtem do alejki z muralami. Ściana kwitła ptakami, twarzami i wzorami. Wskazówka brzmiała: Policz skrzydła, które nigdy nie latają; ich suma wskaże ci prawą stronę.

"Namalowane skrzydła na posągach" - powiedziała Mei, wskazując na dwa kamienne anioły siedzące nad sklepikiem. "Cztery."

"Plus papierowe żurawie w oknie" - powiedział Theo, osłaniając oczy. "Dziesięć."

"Czternaście skrzydeł" - zauważył Luis. "Prawa to parzysta."

"Czternaście stopni na wschód?" - zgadywała Amaya.

"Nie do końca." Jaya przeskanowała cegły. Na narożnej płytce była wyryta maleńka róża wiatrów. "Czternaście kroków w prawo" - powiedziała. "Od róży."

Znaleźli naklejkę w kolorze swojej drużyny pod rynną i odebrali kolejną wskazówkę.

W szkolnym ogrodzie przewróciła się tablica informacyjna. Jej strzałka wskazywała w stronę parkingu dla pracowników, a nie bramy. Drużyna Priyi - Priya, Neel, Tamika i Miguel - przebiegła obok, podążając w złym kierunku.

Kucyk Priyi zawirował. "Dalej!" - krzyknęła do swojej drużyny.

Stopa Jayi zamarła w pół kroku. Zrzut ekranu przemknął jej przez myśl: żarty z jej imieniem, których wcześniej nie widziała, plany, które jej nie uwzględniały. Zacisnęła usta.

"Widzisz to?" - zapytał cicho Theo.

Jaya widziała. Zauważyła poluzowaną śrubę, naniesiony przez wiatr brud u podstawy i to, jak mlecze wyginały się w stronę prawdziwej bramy.

Wzięła oddech, co przypominało wejście do zimnego basenu. "Priya!" - zawołała głośno, a jej głos niósł się daleko. "Strzałka spadła. Brama jest w tę stronę."

Priya zatrzymała się z poślizgiem. Odwróciła się. Przez ułamek sekundy zaskoczenie uniosło jej brwi. "Dzięki" - rzuciła krótko, jakby to słowo było nowe w jej ustach.

Ich drużyny przeszły właściwą ścieżką, a grupa Jayi dotarła następnie do strumienia. Wskazówka brzmiała: Przejdź z kompasem; kamienie, które lśnią, są zakazane.

Deszcz, zapowiadany na popołudnie, przyszedł wcześnie - srebrne nici w powietrzu. Gładkie kamienie strumienia lśniły jak pestki melona.

"Zakazane kamienie to te mokre" - powiedziała Mei. "Będą śliskie."

Jaya podała Theo kompas. "Poprowadź nas pod kątem czterdziestu pięciu stopni. Ustawimy się w rzędzie i będziemy podawać instrukcje."

Palce Theo drżały, ale uspokoiły się, gdy ustawił igłę. "Czterdzieści pięć od tamtej brzozy zaprowadzi nas na suchy grzbiet."

Poruszali się jak stonoga, wykrzykując "bezpiecznie", "pomiń" i "czekaj". Plusk za nimi i śmiech - drużyna Priyi dotarła na miejsce i zwolniła. Bicie serca Jayi znalazło spokojny rytm razem z deszczem.

Na drugim brzegu wolontariuszka z podkładką przybiła pieczątkę na ich karcie. "Dobra komunikacja w zespole" - powiedziała.

Pobiegli sprintem na plac, by ułożyć gigantyczny tangram. Drewniane elementy były śliskie, a ich krawędzie pociemniały od deszczu. Kontur na ziemi przedstawiał lisa.

"Najpierw ogon" - powiedziała Amaya, przesuwając trójkąt.

"Obróć to" - powiedział Luis do Theo, trzymając drugi róg, żeby się nie ześlizgnął.

"Uszy muszą być lustrzanymi odbiciami" - dodała Mei, kładąc płasko dłonie na kształtach.

Jaya uklękła i przyjrzała się całości. Nie układała za nich elementów. Zamiast tego zapytała: "Co tu nie pasuje?"

"Ciało jest za szerokie" - mruknął Theo. "Musimy odwrócić równoległobok."

Tak zrobili i lis wskoczył na swoje miejsce. Pieczątka. Nowa wskazówka. Wiatr szarpnął czapką Jayi, a z tyłu drużyna Priyi wiwatowała, gdy ich lis też był gotowy.

Na przedostatniej stacji przy bibliotece deszcz przybrał na sile. Wszyscy kulili się pod zadaszeniem, a z wilgotnych kurtek unosiła się para. Jaya usłyszała swoje imię, wypowiedziane cicho zza filaru.

"-Żałuję, że nie dodaliśmy jej z powrotem, kiedy naprawili jej telefon" - wyszeptała Tamika. "To zrobiło się... złośliwe."

Głos Miguela był cichy, ale stanowczy. "Mówiłem o tym na czacie."

Jaya spojrzała w dół na swoje mokre sznurówki. Zimna kropla spłynęła po jej szyi. Przełknęła ślinę.

Priya wyłoniła się zza filaru, jej twarz pod piegami była blada. "Jaya-"

Wolontariuszka rozdała przedostatnią wskazówkę, przerywając ten moment. "W bibliotece zachowujemy ciszę!" - zaszczebiotała. "Rozwiążcie ten akrostych, by znaleźć swój ostateczny punkt kontrolny."

Wtłoczyli się w ciepłe alejki między regałami. Papier pachniał deszczem i kurzem. Po rozwiązaniu akrostychu miał powstać wyraz czytany z góry na dół. Mei postukała ołówkiem. "Pierwsza litera każdego wersu może tworzyć słowo."

"Albo ostatnie litery" - powiedział Theo. "Zależy od wzoru."

Próbowali, skreślali, próbowali znowu. Pierwsze litery złożyły się na K-Ł-A-D-K-A-P-I-E-S-Z-A.

"Kładka dla pieszych!" - wykrzyknął Luis. "Z powrotem na deszcz, hurra." Uśmiechnął się szeroko, a woda kapała mu z linii włosów.

Pobiegli, a ich buty chlupały. Ostatni punkt kontrolny znaleźli pod łukiem mostu. Rzeka syczała od nowych kropel. Wolontariuszka trzymała metalowe pudełko i wyćwiczony uśmiech.

"Ostatni szyfr" - powiedziała. "Aha, uwaga: stół sędziowski przyznaje premię za ducha sportowej rywalizacji." Mrugnęła. "Tylko mówię."

Podpowiedzi, Odpowiedzi i Co Było Dalej

Drużyna Jayi stłoczyła się wokół szyfru. Litery w czterech przerywanych rzędach. Krawędzie były rozmazane od spływającej wody. Theo zmrużył oczy. "Vigenère? Cezar?"

"Może znowu akrostych" - powiedziała Mei.

Luis wybił nerwowy rytm na balustradzie i przestał, gdy Jaya uniosła brew. "Racja. Cisza."

Amaya prześledziła linie w powietrzu. "A co jeśli to pierwsze litery każdego rzędu?"

Sprawdzili. Z pierwszych liter wyszło P-A-R-K. Z drugich powstało S-C-E-N-A.

"Scena w parku" - powiedziała Jaya. "Meta."

Wydali okrzyk radości i rzucili się pędem do przodu, poślizgnęli się tylko raz, gdy Luis wpadł w poślizg na liściu i zaczął machać rękami jak wiatrak, jakimś cudem odzyskując równowagę ze śmiechem, który wywołał uśmiech u obcych.

Przy scenie w parku klepnęli swoją kartę ze wskazówkami o stół sędziowski. Zadzwonił dzwonek. "Pierwsza drużyna na mecie!" - ogłosił wolontariusz.

Za nimi, ciężko dysząc, wpadła drużyna Priyi. Ręce Priyi trzęsły się nad ich przemoczonym szyfrem. "Nie damy rady tego rozwikłać" - powiedziała do swojej drużyny z frustracją zaciśniętą w szczęce.

Jaya zawahała się. Deszcz chłodził jej policzki. Nic im nie była winna. Ale pomyślała o różowych uszach Theo, kiedy poprosiła go o dołączenie. O skupionych oczach Mei. O przewróconym znaku i tym, jak jej okrzyk zmienił ścieżki dwóch drużyn.

Podbiegła i delikatnie postukała w kartę. "Spróbujcie pierwszych liter z każdej linii" - powiedziała. "A potem drugich."

Priya podniosła wzrok. Bezbronność przemknęła przez jej twarz, zastępując jej zwykłą twardość. "Dziękuję" - powiedziała, tym razem wyraźnie.

Rozwiązali zagadkę i pobiegli w stronę sceny.

Rozdanie nagród było szybkie, ponieważ deszcz nie odpuszczał. "Mistrzowie Wielkiej Gry Terenowej" - ogłosiła spikerka, podnosząc ręce drużyny Jayi. Podniosły się okrzyki, tak jasne jak ich poncza. "Ponadto, premia za ducha sportowej rywalizacji wędruje do Drużyny Odkrywców Map-" spojrzała na Jayę z uśmiechem "-za pomoc innej drużynie i poprawienie oznakowania. To przeważyło."

Później, pod drzewem, które tylko połowicznie chroniło przed mżawką, podeszła Priya. Miguel też przyszedł, z rękami w kieszeniach i spokojnym spojrzeniem. Tamika kręciła się kilka kroków z tyłu, przygryzając wargę.

Głos Priyi był cichszy, niż Jaya kiedykolwiek słyszała. "Czat powstał na potrzeby naszego projektu na targi naukowe, kiedy miałaś zepsuty telefon. Mieliśmy cię dodać później. Potem... zmieniło się to w planowanie Gry Terenowej i niektórzy z nas powiedzieli rzeczy, które nie były miłe. Przepraszam, że tego nie powstrzymałam. Przepraszam, że w tym uczestniczyłam."

Miguel skinął głową. "Powiedziałem im, że to nie było w porządku. Mogę ci pokazać, jeśli chcesz." Wyciągnął aplikację, a jego kciuk zawisł w powietrzu. Nie naciskał; proponował.

Jaya zerknęła na szare niebo. Deszcz pachniał teraz metalem. Przypomniała sobie każdą późną noc, gdy rysowała mapy, podczas gdy jej telefon leżał martwy z pękniętym ekranem. Jak nie prosiła o pomoc, bo potrzeba czegoś sprawiała, że ściskało ją w klatce piersiowej.

Pamiętała też twarz Priyi, kiedy ostrzegła ją o znaku. To czyste, zaskoczone dziękuję.

"Nie muszę oglądać tych najgorszych rzeczy" - powiedziała Jaya do Miguela. "Wierzę, że stanąłeś w mojej obronie. To ma znaczenie." Odwróciła się do Priyi. "Czułam się wykluczona. I... zawstydzona. Jakbym mówiła za głośno w pokoju, w którym nikt nie chciał mnie słuchać."

Priya skrzywiła się. "Robisz wielkie plany. Czasami przejmujesz kontrolę. Ale to też powód, dla którego sprawy są załatwiane. Powinnam była powiedzieć to tobie, a nie o tobie."

Jaya skinęła głową. "Mogę popracować nad słuchaniem. Ty możesz popracować nad mówieniem rzeczy prosto w twarz." Starła deszcz z brwi. "Nie wracam od razu na czat. Jeśli zrobimy coś razem, zacznijmy od małych kroków. Żadnych pobocznych rozmów. Jeśli twoje czyny będą pasować do dzisiejszych słów, zobaczymy."

Priya wypuściła powietrze. "Sprawiedliwie." Jej ramiona opadły, jakby dźwigała coś ciężkiego.

Miguel kopnął kamyk. "Może wieczór z zagadkami w wolnej chwili? Czat nie jest wymagany. Przyniosę churros."

Jaya uśmiechnęła się, prawdziwie, tak że uśmiech dotarł do jej oczu. "Wchodzisz w to. W piątek?"

Po drugiej stronie trawnika jej drużyna machała z pawilonu, trzymając papierowe kubki z kakao jak trofea. Włosy Theo sterczały w wilgotnych kosmykach. Bliźniaki uczyły rytmu za pomocą kubków. Mei wyciągnęła telefon, rejestrując rytm.

Jaya pobiegła z powrotem do nich. Luis podał jej kubek. "Pani kapitan" - powiedział z udawanym salutem.

"Drużyno" - poprawiła go, wznosząc toast. To słowo brzmiało właściwie w jej ustach.

Skupili się blisko, para wirowała między nimi, planując kolejną przygodę. Nie dlatego, że musiała już czegokolwiek dowodzić, ale dlatego, że mapy były fajniejsze, gdy więcej rąk trzymało ich brzegi. Deszcz zelżał do szeptu, a światła w parku zaczęły mrugać jedno po drugim, jak kod, który już potrafiła odczytać.