Wielka przebudowa bobrowej tamy

Mokry problem

Bóbr Benio zbudował tamę - a potem usłyszał bardzo mokry problem.

Stał na słonecznym brzegu rzeki, z dumnie uniesioną głową i ubłoconymi łapkami. Gałęzie były równiutko ułożone. Błoto mocno ubite. Woda za tamą utworzyła lśniący staw. Benio uśmiechnął się szeroko i wydął policzki.

• Udało mi się! - powiedział do szepczących trzcin. Wyobrażał sobie ryby klaszczące płetwami. Wyobrażał sobie żaby podrzucające malutkie kapelusze. Uderzył swoim płaskim ogonem o wodę. Plask!

Wtedy usłyszał ciurkanie. Ciurkanie zamieniło się w siorbanie. Siorbanie zamieniło się w wielką, lśniącą kałużę. Pełzła po brzegu jak powolny, podstępny wąż.

• Hej! Moje paluszki! - pisnął jakiś głos.

Króliczka Ria wyskoczyła z norki na zboczu. Jej wąsiki opadły. Uszy smętnie zwisały. Z łapek kapała woda.

• Mój dom jest przemoczony! - powiedziała. - Moje łóżko jest mokre!

Ogon Benia też opadł. Jego uszy zwinęły się w dół. Wcale nie chciał, żeby to się stało. W klatce piersiowej poczuł ucisk, jakby ktoś zawiązał tam supeł.

• Przepraszam - powiedział natychmiast Benio. - Nie wiedziałem. Jak mogę pomóc?

Ria tupnęła nóżką. Błoto ochlapało jej futerko. Spojrzała na pełznącą kałużę. Spojrzała na ubłocone łapki Benia i jego zmartwione oczy. Jej uszy odrobinę się uniosły.

• Naprawdę nie wiedziałeś - powiedziała łagodnie. - W porządku. Naprawmy to.

Przyjacielska naprawa

Stanęli ramię w ramię jak przyjaźni detektywi. Słońce rzucało iskierki na wodę. Ptaki śpiewały na wierzbie. Żółw mrugał z pnia i obserwował ich.

Benio podłubał w błocie patykiem. - Zobaczmy, jak to płynie - powiedział.

Ria narysowała łapką w ziemi faliste linie. - Moja norka jest tutaj, na tym zboczu - powiedziała. - Woda szybko spływa w dół.

Najpierw spróbowali zrobić mały rów, żeby odprowadzić wodę. Benio kopał. Ria gładziła brzegi.

Woda pospieszyła do rowu, a potem z pluskiem wróciła z powrotem. Bulgotała i bekała jak rozśmieszona żaba.

• To nie zadziałało - powiedziała Ria, odskakując od pluskającej wody.

Następnie spróbowali zbudować mały kopiec, błotną ściankę. Benio ubijał ją łapkami. Ria ugniatała mocnymi tylnymi nogami.

Kopiec osunął się. Zadrżał. A potem rozpuścił się w powolną, czekoladową zjeżdżalnię.

Benio westchnął i usiadł na kamieniu. Ria klapnęła obok niego. Oboje byli wilgotni i cali w kropkach z błota.

• Przekąska? - zapytała Ria. Poczęstowała go chrupiącymi marchewkami z małego koszyka. Benio chrupał gałązki, które schował za uchem.

Przeżuwali i patrzyli na wodę. Kap. Kap. Kałuża pełzła. Ważka przemknęła obok jak niebieska iskierka.

• Moja mama mówi: "Woda zawsze znajdzie drogę" - powiedział Benio, stukając patykiem.

• Mój ogródek lubi delikatną wodę - powiedziała Ria. - Nie powódź.

Oczy Benia rozbłysły. - A gdybyśmy dali wodzie jej własną drogę?

• Taką powolną i przyjazną - dodała Ria.

Naszkicowali plan używając kamyków i liści. Benio ułożył trzy kamyki na szczycie tamy. - Tutaj będzie przelew - powiedział. - Taka mała szczelina. Nadmiar wody będzie mógł powoli wypływać.

Ria ułożyła z liści wygiętą linię wokół narysowanej norki. - Tutaj będzie kręte koryto - powiedziała. - Ominie domek, zamiast przez niego przepływać. - Dodała drugi, mniejszy łuk. - A to małe może podlewać grządkę.

• Zbudujmy to - powiedział Benio, podskakując.

Pracowali ramię w ramię. Kopanie. Ubijanie. Wygładzanie. Testowanie.

Benio wystukał równą szczelinę w tamie, szeroką akurat na swój ogon. Mocno ubił brzegi, żeby się nie kruszyły. Ria uformowała koryta tylnymi nogami, a potem ubiła je gładko jak miękką glinę.

Woda wyślizgnęła się przez przelew jak lśniąca wstążka. Szumiała nad kamykami. Płynęła wyżłobionym korytem, zakręcając na rogach jak delikatny wąż.

Ria skakała wzdłuż ścieżki. - Tędy, proszę - mówiła do wody ze śmiechem.

Wstążka minęła jej norkę i popłynęła dalej. Okrążyła zbocze i spłynęła do ogródka. Ziemia wokół odpowiednio pociemniała. Żadnych kałuż. Żadnego chlapania w drzwiach.

• Działa! - krzyknął Benio. Uderzył ogonem, tym razem daleko od brzegu. Plask!

Zasadzili natkę marchewki i nasiona koniczyny w wilgotnej, miękkiej ziemi. Ria poklepała każde miejsce jak małą poduszeczkę. Benio ułożył wokół grządki pierścień z kamieni.

O zachodzie słońca żaby rechotały radosne piosenki. Ryby migotały w spokojnych jeziorkach za tamą. Wiatr niósł zapach mokrej ziemi i słodkiej koniczyny.

Ria zajrzała do swojej norki. Była przytulna i sucha. Jej wąsiki znowu sterczały do góry. Uśmiechała się tak szeroko, że aż marszczył się jej nosek.

• Dziękuję - powiedziała. - Naprawiłeś to razem ze mną.

Benio spojrzał na gładki przelew i kręte koryta. Zrobiło mu się lekko i ciepło na sercu.

• Nadajmy jej imię - powiedział. - Tama Przyjaznego Nurtu.

Ria skinęła głową. - Idealnie.

Stanęli na brzegu i patrzyli, jak przemyka srebrna wstążka. Nad ich głowami przeleciała czapla. Zaczęły mrugać pierwsze wieczorne gwiazdy.

• Sprawdzajmy ją co tydzień - powiedział Benio. - Możemy przynosić przekąski.

• I nowe nasionka - dodała Ria. - Nasz ogród będzie rósł.

Benio uśmiechnął się szeroko. Lubił budować. Lubił się uczyć. I lubił naprawiać rzeczy z przyjaciółmi.

Rzeka cicho szumiała, spokojna i łagodna, znajdując swoją nową, dobrą ścieżkę.