Właściwy wybór podczas Biegu z Zagadkami

Wstęp

Jace uwielbiał wygrywać - dopóki wskazówki nie pokazały mu, kim się staje.

Nad rzeką dudniły bębny i gwar rozmów. Na wietrze łopotały transparenty. Stoiska ciągnęły się wzdłuż alei, kolorowe jak cukierki, a pięć mostów wyginało się nad wodą niczym srebrne żebra. Drużyny wiązały bandany i się rozciągały. Jace Morales rozruszał ramiona i uśmiechnął się tak, jakby już po cichu przekroczył linię mety.

Wyścig się zaczyna

• Riptides, jedziemy z tym. Płyniemy z prądem - powiedział Troy, wysoki, głośny i zawsze pierwszy do żartów. Zeke zawiązał swoją bandanę na supeł. Lena poprawiła smartwatcha. Jace zasznurował buty, szybkie palce, jeszcze szybsze bicie serca.

Zeskanował tłum. Amina stała z Theo przy furgonetce z koktajlami, a ich pasujące do siebie niebieskie opaski oznaczały ich drużynę. Włosy Aminy były schowane pod czapką, jej oczy były spokojne i czujne. Theo trzymał złożoną mapę, kciukiem śledząc ścieżki, które tylko on widział.

• Nie przejmuj się nimi - powiedział Troy, podążając za wzrokiem Jace'a. - Mózgowcy zacinają się pod presją.

• Jasne - powiedział Jace. Sprawił, że zabrzmiało to lekko. Chciał, żeby Troy myślał, że jest w to w pełni zaangażowany. Riptides byli grupą, na którą ludzie patrzyli w czasie lunchu, tymi, którzy rzucali najlepsze riposty. Jace lubił iskrę bycia w ich kręgu. Lubił czuć się chciany.

Zapiszczał sygnał startera. W niebo wystrzeliły papierowe serpentyny. Nogi Jace'a poniosły go naprzód z falą biegaczy. Pierwsza wskazówka czekała na jasnej tablicy pod sznurem papierowych ryb: Ścigaj się z rzeką, policz łabędzie, na trzecim południowym moście rozwiązanie będzie.

• Trzeci most - powiedziała Lena, już truchtając. - Łabędzie to metalowe wycinanki wzdłuż ścieżki. Liczcie szybko.

Jace liczył na głos biegnąc, sapiąc z wysiłku. - Jeden, dwa, trzy... - Dotrzymywał kroku długim susom Troya, jego trampki uderzały o deptak w rytm bębnów wraz z setką innych. W powietrzu unosił się zapach słodkiej waty cukrowej. Dzieci machały zza barierek. Rzeka błyszczała jak uśmiech.

Dotarli na trzeci most. Wolontariusz we fluorescencyjnej kamizelce podniósł plastikowy pojemnik z kopertami. - Nazwa drużyny?

• Riptides - powiedzieli razem. Koperta była lekka jak powietrze i ciężka od władzy. Lena rozerwała pieczęć. W środku znajdowała się karta z zagadką i mała materiałowa naszywka w kształcie mostu.

• Wskazówki kończą się na piątym moście - powiedział Zeke. - Możemy zostawić wszystkich daleko w tyle.

Jace pokiwał głową. Zagadka zawierała szkic muralu - jasne dłonie sięgające po słońce - i wersy, które brzmiały: Tam gdzie spotykają się kolory i toczą opowieści, zostaw jeden ślad, a odpowiedź tam się mieści.

Zbiegli po schodach i minęli namioty z jedzeniem. Mural wybuchał kolorami na ścianie w pobliżu skateparku - wiry błękitów, dłonie w czerwieni i żółci, wzniesione twarze. Dzieci pozowały do zdjęć. Kredowe strzałki na ziemi kierowały drużyny wzdłuż ścieżki opowieści.

• Ktoś tu już kombinuje - powiedział Troy. Uklęknął i roztarł kredową strzałkę nasadą dłoni, przeciągając ją w łuk, który odchylał się od alejki z muralem.

• Hej - zaczął Jace.

• Tylko wyrównuję szanse. - Troy zaśmiał się, jakby to był żart między przyjaciółmi. Zeke dołączył, rozcierając kredę, dopóki strzałka nie zaczęła przypominać haczyka na ryby.

Podbiegła inna drużyna - ta z Aminą i Theo. Oczy Aminy spoczęły na strzałce. Zahaowała się. Theo przeczytał na głos klucz do muralu. - Podążaj za dłońmi skierowanymi na północ.

Amina zerknęła na rzekę, a potem na słońce. - Północ jest tam. - Wskazała w stronę przeciwną do rozmazanej strzałki. Jej drużyna ruszyła dalej.

Troy parsknął. - Fart. - Stuknął delikatnie kostkami w ramię Jace'a. - Dajesz, Morales. Już miękniesz?

Jace wymusił uśmiech i ruszył z miejsca. Ale ślad roztarcia ciągnął się w jego umyśle jak olej na wodzie.

Przekroczone granice

Na następnym punkcie kontrolnym przy stole stała skrzynia z małymi drewnianymi klockami oraz znak: Zbuduj most, który utrzyma tę pomarańczę. Bez taśmy. Bez kleju.

Drużyny łapały klocki, śmiejąc się, kłócąc, próbując różnych rzeczy. Palce Jace'a śmigały, układając trójkąty w kratownicę. - Ciężar na środku - powiedział. - Podpory po bokach.

Pomarańcza zadrżała na ich miniaturowym moście, a potem utrzymała się. Wolontariuszka zaklaskała i wręczyła kolejną kartę. Lena schowała ją do kieszeni. Jace złapał linijkę na samym dole: Motyw Festiwalu: Zbuduj Most - między dzielnicami, pomysłami i ludźmi. Przeczytał to dwa razy, podczas gdy Troy robił sobie selfie.

Wyścig pędem wpadł do ogrodu społecznościowego, gdzie gleba pachniała bogato i żywo. Pszczoły zszywały powietrze. Kredowa tablica stała przy słonecznikach: Policz osiem grządek z warzywami, spójrz nisko w cień, gdzie rośnie fiolet, tam wskazówkę zmień. Lena kucnęła przy krzaku papryki i znalazła wciśniętą w róg ramy grządki kartę, w połowie podartą.

• Ktoś to podarł - powiedziała.

• Super dla nas - mruknął Zeke. - Gorzej dla nich. - Złożył urwaną połówkę i wsunął ją do kieszeni szortów. Napotkał wzrok Jace'a, jakby rzucając mu wyzwanie, by zaprotestował.

Jace przełknął ślinę. Karta w dłoni Leny miała cyfry i symbole. Urwana krawędź wyglądała na poszarpaną, jak klif nad wodą. - Powinieneś to zostawić - powiedział. Wyszło to zbyt cicho.

Troy pstryknął w kieszeń. - Oddamy to później. Jak już wygramy. Nazwij to ubezpieczeniem.

Jace spojrzał za siebie na znak powitalny w ogrodzie. Namalowane litery głosiły: Tutaj Każda Dłoń Pomaga Rość. Usłyszał werbel ze sceny nad rzeką i poczuł, jak jego klatka piersiowa podłapuje ten rytm. Mógł powiedzieć "nie". Wiedział o tym. Znał też spojrzenie, jakim rzuciłby w niego Troy. Spojrzenie, które zamykało drzwi.

Pobiegli dalej. Muzyka goniła ich między stoiskami. Dziecko z pomalowaną twarzą wiwatowało. Maszyna do baniek wypuszczała mieniące się kule, które pękały na ramionach Jace'a. Udawał, że te chłodne uderzenia wystarczą, by uspokoić żar w jego żołądku.

Brakująca połówka

Dotarli do publicznego muralu przy piątym moście - tego ze szkicu. Wolontariuszka z megafonem zamachała na nich. Na stole leżała metalowa skrzyneczka i kłódka szyfrowa. Zalaminowana kartka z instrukcjami głosiła: Finałowa Zagadka - Dwie Połówki, Jeden Kod. Połączcie siły z inną drużyną, by znaleźć pełen klucz.

Płuca Jace'a zapomniały, jak oddychać. Dwie połówki.

Drużyny napływały zewsząd. Plac iskrzył od głosów. Przybyła drużyna Aminy, kurz na ich trampkach, mapa Theo złożona jak mała, schludna tajemnica. Amina podniosła połówkę karty, która odzwierciedlała poszarpaną krawędź z pamięci Jace'a.

Zeskanowała twarze, spokojna, ale skupiona. - Mamy połowę - powiedziała do swoich kolegów z drużyny. - Ktoś musi mieć drugą.

• Nie my - powiedział szybko Troy, zbyt szybko. - Mamy swoją. - Mignął ich kartą z zagadką i schował ją z powrotem jak magiczną sztuczkę.

Wzrok Jace'a przykuła kieszeń Zeke'a. Krawędź papieru wystawała jak flaga poczucia winy. Ze sceny dobiegało bicie bębnów - ba-BUM, ba-BUM. Wolontariusze rozdawali wodę. Dzieci krzyczały sobie wskazówki przez plac. Zapach popcornu unosił się, ciężki i słodki.

Palce Jace'a zaciskały się i rozluźniały. Własną, uczciwie zdobytą naszywkę w kształcie mostu czuł w swojej kieszeni. Gapił się na słowa na arkuszu instrukcji, aż mu się rozmazały. Dwie Połówki, Jeden Kod.

• Ej, Morales - szepnął Troy. - Nie zamulaj teraz.

Jace wytarł pot z czoła. Jego ręka była brudna od kurzu. Wyobraził sobie Aminę w ogrodzie, wskazującą północ. Wyobraził sobie Theo, ostrożnie składającego swoją mapę. Wyobraził sobie kredową strzałkę rozmazaną w kłamstwo.

• Dawaj to - powiedział do Zeke'a. Jego głos nie drżał.

Zeke zaśmiał się. - Bo co? Jesteśmy prawie na mecie. Chcesz oddać im pierwsze miejsce?

Jace podszedł bliżej. Bez przepychanek. Nie próbując udawać większego, niż jest. Po prostu stając tam, gdzie mógł być usłyszany. - Chcę być w porządku z tym, kto wygra.

Uśmiech Troya pękł. - Chyba żartujesz.

Wybór mostu

Jace odwrócił się, patrząc na plac rozświetlony kolorem, wrzawą i słońcem. Podniósł głos, nie na tyle, by krzyczeć, ale by go usłyszano. - Amina - zawołał. Spojrzała w górę, zaskoczona. - Mamy waszą połówkę. Nie powinniśmy. Przepraszam.

Wyciągnął rękę w stronę kieszeni Zeke'a. Zeke odtrącił jego dłoń z zaciśniętą szczęką. Jace nie odepchnął go. Wyciągnął dłoń, pewnie. - Zeke. - Spojrzał swojemu koledze z drużyny w oczy. - Nie zmuszaj mnie, bym ci to wyrwał.

Chwila przeciągała się jak lina do chodzenia. Świat zawęził się do oddechu, gorąca, skrzypienia skrzyneczki, gdy wiatr szturchał wieczko. Wtedy Zeke wyrwał papier i uderzył nim o dłoń Jace'a. - Dobra - warknął. - Zgrywaj bohatera.

Jace zignorował pieczenie. Podszedł do drużyny Aminy. Teraz ludzie już patrzyli. Telefony uniosły się jak małe lusterka. Położył rozdartą połówkę obok jej. Zygzaki pasowały idealnie.

• Oddaję wam to - powiedział równym głosem. - My też zamazaliśmy kredową strzałkę. To było złe. - Słowa paliły i chłodziły jednocześnie, gdy opuszczały jego usta. - Przepraszam.

Amina przyglądała mu się przez ułamek sekundy, po czym kiwnęła raz głową. - Dziękuję. - Zsunęła obie połówki, oczami skanując wzór. - Theo?

Theo pochylił się. - Cyfry przecinają się w miejscach zmiany kolorów - powiedział, wodząc palcem. - Z czerwonego na żółty to pięć. Z niebieskiego na zielony to dwa. Dodaj liczbę mostów między nimi. I spójrzcie - sylwetki palców wskazują na cyfry.

Jace wtrącił się bez pytania, ponieważ ta zagadka była jak rzeka, a on potrafił pływać. - Skoro z czerwonego na żółty to pięć, a na muralu pomiędzy czerwonymi dłońmi są dwa mosty, to daje siedem. Zróbcie to dla każdej pary.

Razem szybko to poskładali, głosy się nakładały, pomysły łapały i zatrzymywały. Powstał kod: 7-4-9-2. Amina przekręciła tarczę. Kłódka otworzyła się z najczystszym kliknięciem, jakie Jace kiedykolwiek słyszał.

Sprintem ruszyli w stronę transparentu mety wzdłuż rzeki. Riptides za nimi nie pobiegli. Twarz Troya z tyłu wyglądała jak burza. Lena odwróciła wzrok. Zeke kopał pachołek i nie patrzył Jace'owi w oczy.

Drużyna Aminy i Jace przekroczyli linię mety nie jako pierwsi, ale śmiejąc się, bez tchu, wiatr kradł im słowa i rzucał jak konfetti. Wolontariusz zapisał ich czas. Inny wręczył im zimne kubki z wodą, które zostawiały kółka na chodniku.

Po przekroczeniu mety

Prowadząca na scenie stuknęła w mikrofon. - Co za dzień! - zawołała. - Nasze trzy najlepsze drużyny, zróbcie trochę hałasu! - Tłum wiwatował, podczas gdy zwycięzcy unosili medale, które błyszczały w słońcu.

• A teraz - dodała prowadząca - nowa tradycja. Nagroda Budowniczego Mostów. Dla drużyn, które łączą się, współpracują i podnoszą na duchu innych. - Uśmiechnęła się do tłumu. - Usłyszeliśmy dzisiaj pewną historię na ostatniej stacji. Ktoś zwrócił brakującą wskazówkę i wybrał uczciwość na widok mety.

Jace poczuł, że jego klatka piersiowa staje się jednocześnie lżejsza i cięższa. Przełknął ślinę. Łokieć Aminy szturchnął go lekko, nie żeby popchnąć, ale by powiedzieć: Widzę cię.

• Nagroda Budowniczego Mostów wędruje do Jace'a Moralesa i drużyny, która dołączyła do niego przy ostatniej zagadce. - Prowadząca wskazała palcem. - Chodźcie tu na górę!

Trampki Jace'a nagle nic nie ważyły. Wszedł po schodach z Aminą i Theo. Prowadząca zawiesiła mu na szyi wstążkę - mały medal w kształcie dwóch spotykających się dłoni. Metal był ciepły od słońca.

Gdzieś wybuchła przyśpiewka, głupkowata i urocza. - Buduj ten most! Buduj ten most! - Sprawiło to, że Jace się roześmiał. Nie zdawał sobie sprawy, jak bardzo tego potrzebował.

Z powrotem na dole, podszedł Troy. Powietrze między nimi przypominało przestrzeń pod mostem przed jego ukończeniem - otwartą, niepewną. Troy wzruszył jednym ramieniem. - Przez ciebie wypadliśmy słabo - powiedział, ale jad w jego głosie stępiał.

Jace spojrzał mu w oczy. - Sami przez siebie wypadliśmy słabo - powiedział cicho. - Stać nas na więcej.

Usta Troya drgnęły. Nie odpowiedział. Odszedł z Zekiem i Leną, wolniej niż zwykle, jakby niósł myśl, której nie był jeszcze gotów odłożyć.

Amina odwróciła się do Jace'a. - Przydaje nam się ktoś szybki w czwartki - powiedziała. - Biblioteczne kółko kodowania. Albo żeby po prostu zjeść przekąski i pokłócić się o zagadki.

Theo podniósł torbę karmelowego popcornu. - Darmowe próbki, jeśli pomożesz nieść - zaoferował z poważną miną.

Jace zaśmiał się znowu, szczerze i swobodnie. - Wchodzę w to. I tak wiszę wam koktajl.

Podeszli w stronę stoisk, a ich medale cicho brzęczały. Rzeka sunęła obok, spokojna jak oddech. Bębny przeszły w toczący się rytm, który dawał poczucie, jakby otwierały się drzwi. Dzieci przemykały między kredowymi grami. Mały chłopiec w butach do wody wskazał na medal Jace'a i pokazał mu kciuk w górę, który starał się ukryć za dłonią.

Na skraju placu Jace się zatrzymał. Mural łapał światło, kolory stawały się głębsze. Rozmazana strzałka została starta przez dziesiątki stóp. Na jej miejscu nowe strzałki, wyraźne i jasne, wskazywały właściwą drogę.

Stał tam przez chwilę, smakując sól z potu, cukier ze wspólnego popcornu i ten dziwny, czysty smak ulgi. Spojrzał za siebie jeszcze raz. Riptides stali przy furgonetce z koktajlami, cicho się kłócąc. Troy podniósł wzrok, a potem spuścił, jak ktoś czytający trudne zdanie po raz drugi. Jace podniósł rękę w drobnym geście pożegnania. Nie do widzenia. Niezupełnie.

• Hej, Morales - zawołał Theo. - Ścigamy się do bramy ogrodu!

Jace uśmiechnął się szeroko. - Stoi. - Ruszył sprintem, nogi pewne, serce lżejsze, stopy odnajdujące rytm wzdłuż jasnego brzegu rzeki. Zwycięstwo wciąż dawało dobre uczucie. Ale czuł się lepiej, gdy ścieżka pod nim zgadzała się z tym, jakim człowiekiem chciał być.