Lily i drużyna karate

Lily przycisnęła nos do okna dojo i wstrzymała oddech.

W środku stopy cicho uderzały o lśniącą drewnianą podłogę. Białe stroje migały i obracały się. Pasy zawiązane jak ciasne uściski podskakiwały przy każdym kroku. Serce Lily biło szybko, jak mały bębenek.

Lubiła te czyste zapachy. Ryżowe maty, cytrynowy spray i świeże powietrze. Lubiła spokojną muzykę i równe odliczanie. Ale drzwi wydawały się bardzo duże.

Jakaś dłoń otworzyła je od środka. Wysoki mężczyzna o dobrych oczach uśmiechnął się.

• Witaj - powiedział. - Jestem Sensei Marcos. Ty na pewno jesteś Lily.

Lily prawie zrobiła krok w tył. - Ja... może tylko popatrzę - powiedziała.

• Patrzenie to dobry początek - powiedział Sensei. - Próbowanie to kolejny krok. Wejdź. Kłaniamy się, aby okazać szacunek.

Pokazał jej, jak stanąć prosto i się ukłonić. Kucyk Lily otarł się o jej ramię. Drewno wydawało się ciepłe pod jej skarpetkami. Wzięła maleńki oddech i weszła do środka.

Pierwszy dzień w dojo

Grupa ustawiła się w rzędzie według wzrostu. Lily spojrzała w bok.

Stały tam też trzy inne dziewczynki. Jedna podskakiwała na palcach i szeroko się uśmiechała.

• Jestem Maya - powiedziała. - To mój pierwszy dzień!

Dziewczynka o spokojnych oczach schowała luźną chustkę do torby. - Jestem Noor - powiedziała. - Trochę się denerwuję.

Inna dziewczynka pomachała i zachichotała. - Elena. Mylę lewą i prawą stronę.

Ramiona Lily rozluźniły się. - Jestem Lily. Myślałam, że będę jedyną dziewczynką.

Maya zaśmiała się cicho. - Nie ma mowy. Już jesteśmy drużyną.

Sensei Marcos klasnął raz. Dźwięk był wyraźny w dużej sali.

• Zbiórka, uczniowie - powiedział. - Zaczynamy od ukłonu.

Ukłonili się do przodu. Ukłonili się sobie nawzajem. Policzki Lily były ciepłe, ale jej stopy czuły się pewnie.

• Rozgrzewka w parach - powiedział Sensei. - Pomagajcie swojemu partnerowi. Bądźcie delikatni. Bądźcie mili.

Lily była w parze z Noor. Wyciągały ręce do nieba. Dotykały palców u stóp i poruszały palcami u rąk. Ich chichoty zderzały się ze sobą jak bańki mydlane.

• Karate to szacunek - powiedział Sensei, przechodząc obok. - I wysiłek. Oraz pomaganie.

Cztery Latające Kopnięcia

• Teraz nasze pierwsze kata - powiedział Sensei. - To taki mały taniec skupienia.

Pokazał pierwszy ruch. Krok, blok, wdech. Lily próbowała go naśladować.

Jej stopa trochę się poślizgnęła. Ręka powędrowała za wysoko. Jej policzki płonęły jak małe grzanki.

Maya spróbowała dużego kopnięcia i zachwiała się. - Ojej! - powiedziała, machając rękami jak wiatrak.

Noor zapomniała kroku i zatrzymała się, poruszając ustami podczas myślenia.

Elena odwróciła się w lewo zamiast w prawo. Zamrugała, a potem znów zachichotała.

Sensei uśmiechnął się. - Oto sztuczka - powiedział cicho. - Liczcie razem. I bądźcie jak silny bambus na wietrze. Wyginajcie się, ale nie łamcie.

Pokazał im, jak stać jak bambus. Stopy zakorzenione. Plecy proste. Ramiona miękkie.

• Spróbujmy - szepnęła Noor. - Raz.

• Dwa - powiedziała Maya, mniej podskakując.

• Trzy - powiedziała Elena, ostrożnie stawiając stopę.

• Cztery - powiedziała Lily. Jej głos był cichy, ale pewny.

Poruszały się razem. Krok, blok, wdech. Krok, blok, wdech. Ich szepty tworzyły cichą rzekę dźwięków.

• Jeszcze raz - powiedziała Lily, trochę głośniej.

Ćwiczyły, aż kroki zaczęły przypominać piosenkę. Lily czuła, jak jej ręce przecinają czyste powietrze. Jej stopy odnajdywały podłogę, jakby już ją znały.

• Nazwa drużyny? - zapytała szeptem Maya.

• Cztery Latające Kopnięcia - powiedziała Elena, a potem zasłoniła uśmiech.

• Cztery Latające Kopnięcia - powtórzyła Noor, a jej oczy zabłysły.

• Cztery Latające Kopnięcia - powiedziała Lily, i te słowa brzmiały bardzo odważnie.

Sensei przygotował zabawny tor przeszkód. Pachołki, miękki tunel, poduszki do przeskakiwania i niska równoważnia.

• Pracujcie jako drużyna - powiedział. - Kibicujcie cicho. Mocno się skupcie.

Maya ruszyła pierwsza, lekka jak kot. Przeskoczyła przez poduszki i uniosła pięść.

Noor poruszała się jak woda. Przepłynęła przez tunel i uśmiechnęła się delikatnie.

Elena stawiała ostrożne kroki na równoważni. Lewa, prawa - sprawdziła ręce - i udało się.

Lily stanęła na starcie. Równoważnia wydawała się wąska. Podkurczyła palce u stóp w skarpetkach.

Czuła mrowienie w dłoniach. Serce podeszło jej do gardła. Spojrzała na drugi koniec i przełknęła ślinę.

Maya wyklaskała delikatny rytm. Klep, klep, klep.

• Dasz radę - szepnęła Noor. - Zakorzeń się jak bambus.

• Cztery Latające Kopnięcia - westchnęła Elena. - Jesteśmy z tobą.

Lily wzięła jeden oddech. Potem jeden krok. Równoważnia ugięła się pod jej stopą. Zachwiała się, a potem rozłożyła ręce jak skrzydła.

Krok. Krok. Krok. Jej oczy były skupione na końcu. Ciche klaskanie przyjaciółek tworzyło mały bębenek.

Dotarła do ostatniego centymetra. Ugięła kolana. Zeskoczyła i wylądowała.

Uśmiech rozjaśnił jej twarz. Był wielki i jasny, jak słońce wpadające przez okna.

Zajęcia zakończyły się ukłonem. Sensei trzymał mały koszyk.

• Za wysiłek i za pomaganie - powiedział. Przewiązał im w pasie miękkie białe pasy. Przykleił papierowe gwiazdki na ich rękawach.

Gwiazdka Mai zaszeleściła, gdy się poruszyła. Noor obrysowała swoją opuszkiem palca. Elena podniosła swoją do światła i zaśmiała się.

Lily dotknęła swojej gwiazdki. Była gładka i trochę lepka. Jej pas wydawał się dopasowany i pewny.

• Wszystkie się starałyście - powiedział Sensei. - Wszystkie pomagałyście.

Cztery Latające Kopnięcia ustawiły się ramię w ramię. Ukłoniły się razem, jak jedna.

Na zewnątrz niebo było pomarańczowo-złote. Drzwi do sali gimnastycznej zabrzęczały, gdy się rozsunęły.

Lily spojrzała za siebie na duże okno. Jakaś mała twarzyczka zaglądała do środka, z nosem przyciśniętym do szyby.

Lily podniosła rękę i pomachała. - Cześć! - zawołała. - Chcesz spróbować z nami?

Stanęła trochę prościej. Jej kroki wydawały się lekkie. Papierowa gwiazdka szeleszczała na jej rękawie, gdy szła, i była już gotowa na następny raz.