Motylek Bella i Odważne Niebo

Piszczenie na łące

Zgięte skrzydełko Belli wydawało cichutki pisk za każdym razem, gdy próbowała nim trzepotać. Dźwięk był cichy i piskliwy, jak ziewająca myszka.

Wysoko w górze inne motyle wirowały jak płatki na wietrze. Opadały i wznosiły się, jasne jak małe flagi. Bella szybko trzepotała skrzydełkami, tak jak one. Pisk stawał się jednak coraz głośniejszy.

Spadła prosto na puszysty dmuchawiec. Nasionka uniosły się w górę i połaskotały ją w nos. Zakaszlała, a potem westchnęła. - Może niebo nie jest dla mnie - szepnęła.

Bella wsunęła się pod szeroki, zielony liść. Pachniało tam deszczem i cieniem. Patrzyła, jak wysokie trawy pochylają się i kołyszą. Błękit nad nią wydawał się bardzo odległy, jak sen, który ledwie się pamięta.

Małe Lekcje, Wielka Odwaga

Pod liść zajrzała czerwona kropka. - Cześć - powiedziała biedronka Lolo. - Słyszałam cichy pisk. Czy to ty?

Bella ukryła swoje zgięte skrzydełko. - Próbowałam latać.

Lolo skinęła głową. - Ja podskakuję małymi kroczkami. Widzisz? - Uniosła swoje okrągłe ciałko i delikatnie przeskoczyła na koniczynę. - Krótkie, ostrożne skoki też pozwalają dotrzeć do celu.

Bella spróbowała malutkiego skoku. Jej stópki wylądowały miękko. Pisk zamilkł. Uśmiechnęła się lekko.

Trawa zaszeleściła. Konik polny Brix wskoczył na gładki kamień. - Spójrz na to! - Ugiął nogi i wybił się w lekki wiaterek. Powietrze wślizgnęło się pod niego jak jedwab. Wylądował zgrabnie. - Skokiem można wyjść wiatrowi naprzeciw - powiedział.

Bella wspięła się na kamień. Ugięła nóżki i zrobiła mały skok. Wietrzyk musnął jej skrzydełka. Nie wystrzeliła w górę. Opadła łagodnym łukiem i wylądowała, zaskoczona i bezpieczna.

Ciepły blask zaczął się przybliżać. Świetlik Lumi mrugała jak maleńka latarenka. - Czasami światło pomaga mi poczuć się pewnie - powiedziała. - Kiedy zapada zmierzch, świecę. To mówi mi: "Dasz radę".

Bella spojrzała na swoje odbicie w błyszczącej kałuży. Słoneczna plamka na wodzie sprawiła, że wyglądała promiennie. Poczuła w serduszku ciepłą iskierkę.

Z wysokiej trawy dobiegło bzyczenie. Pszczoła Sunny zawisł nad kapeluszem grzyba. - Cześć, przyjaciele - zabzyczał Sunny. - Ja nie zawsze szybko macham skrzydłami. Szukam ciepłego powietrza i wznoszę się na nim jak windą.

Sunny wskazał włochatą nóżką. Nad nasłonecznionym kamieniem falowało gorąco. - Stań tam - powiedział. - Poczuj, jak cię unosi.

Bella weszła na ciepłe miejsce. Powietrze unosiło się delikatnymi powiewami. Rozpostarła skrzydełka i lekko pochyliła to zgięte. Powietrze trzymało ją niczym łagodna dłoń.

Pisnęła tylko raz. Potem poszybowała w dół łagodnym łukiem. Jej stópki stuknęły o kapelusz grzyba. Lolo wiwatowała. Brix radośnie uderzył w kamień. Lumi zamrugała jasno. Sunny zrobił w powietrzu małe kółko.

• Spróbuj jeszcze raz - powiedział Sunny. - Machaj wolniej z jednej strony. Przechyl brzuszek. Pozwól wiatrowi sobie pomóc.

Bella spróbowała skoku z koniczyny, potem z kamienia, a w końcu z szerokiego grzyba. Najpierw się zachwiała, a potem poszybowała. Jej lot przypominał pętle malowane pędzlem. Nie było prosto. Ani wysoko. Ale za to płynnie. Czuła się, jakby nuciła piosenkę.

Zapętlony Ratunek

Żwawy wietrzyk przemknął przez łąkę. Trawy zaszeptały. Pyłek z kwiatów błyszczał jak złoto.

Obok kałuży maszerował rządek malutkich mrówek. Dotarły do brzegu i zatrzymały się. Woda drżała od zmarszczek. Ich łódeczka z liścia była zbyt przemoczona, by utrzymać się na powierzchni.

• Czas na most - powiedział Brix. Pociągnął w stronę mrówek cienką łodygę trawy. Była długa, ale bardzo giętka. Trzeba było ją ostrożnie położyć, a nie po prostu upuścić.

• Mogę spróbować - powiedziała Bella. Jej serduszko biło szybko, ale czuła się bardzo odważna. Podniosła leciutką łodygę stópkami. Zgięte skrzydełko zapiszczało. Przechyliła ciało i pozwoliła, by wiatr ją uniósł.

Spadła pętlą, delikatna jak wstążka. Położyła jeden koniec blisko pierwszej mrówki. Maleńkie czułki zafalowały. Mrówki dotknęły łodygi i ruszyły na drugą stronę w maleńkiej paradzie.

Podmuch wiatru zepchnął drugi koniec. Bella znowu nabrała wysokości. Uniosła się na ciepłym wirze, tak jak uczył ją Sunny. Machała wolniej po zgiętej stronie, jakby ostrożne podskoki Lolo zamieniły się w latanie. Wykonała sprężysty łuk, zupełnie jak Brix.

Pętla za pętlą, odkładała łodygę na miejsce, delikatnie i precyzyjnie. Mrówki przechodziły, jedna po drugiej. Lumi unosiła się obok niej, świecąc jak przyjazna gwiazda. Jej światło pomogło Belli dostrzec zmarszczki na wodzie. Omijała je łukiem, płynnie i spokojnie.

• Prawie na miejscu - zawołał Sunny. - Dobrze trzymasz wiatr!

Ostatnia pętla Belli była najlepsza. Prześlizgnęła się przez przyjemną kieszeń powietrzną i opuściła drugi koniec łodygi na suchy ląd. Ostatnia mrówka zeszła i pomachała z wdzięcznością.

Wiatr się uspokoił. Kałuża znieruchomiała. Bella zawisła w powietrzu, a potem opadła na ciepły kamień. Jej przyjaciele zebrali się tuż obok.

• Nie poleciałaś najwyżej - powiedziała Lolo z uśmiechem. - Ale poleciałaś najżyczliwiej.

Brix znów uderzył w kamień. - Idealne celowanie - powiedział.

Lumi zamrugała wesołym rytmem. - Świeciłaś od środka - powiedziała.

Sunny zabzyczał przy jej uchu. - Znalazłaś swoją windę - zanucił.

Bella spojrzała w górę, na to samo niebieskie niebo. Teraz wcale nie wydawało się dalekie. Wydawało się otwarte, jak piosenka, w której jest miejsce na wiele nut.

Rozpostarła skrzydełka. To zgięte wciąż lekko piszczało. Ten dźwięk sprawił, że się uśmiechnęła. Przechyliła się i wzniosła łagodną pętlą, a potem kolejną. Jej droga kręciła się jak pnącza na płocie.

Nie latała źle. Latała w stylu Belli.

Łąka patrzyła, jasna i cicha. Nasionka unosiły się w powietrzu. Mrówki wiwatowały, cichutko pstrykając. Serduszko Belli było lekkie i odważne, a niebo wydawało się jej domem.