Wiewiórka Nia odnajduje odwagę

Nia wpatrywała się w sąsiednie drzewo i tuliła się do kory wszystkimi czterema łapkami.

Dąb obok niej był wysoki i przyjazny. Jego kora wydawała się chłodna i szorstka. Światło słoneczne nakrapiało mech poniżej niczym maleńkie monety. Ogon Nii ciasno owinął się wokół gałęzi.

Uwielbiała las o poranku. Uwielbiała lśniące liście i szyszki z paskami żywicy. Trzymała małe zapasy w dziupli. Po obiedzie dzieliła się przekąskami z przyjaciółmi.

Ale Nia nie lubiła skakać. Jej kuzyni szybowali w powietrzu jak latawce. Piszczeli i chichotali po drodze. Nia schodziła w dół i wybierała dłuższą drogę, robiąc ostrożne kroki.

Pip, gadatliwa błękitna sójka, wylądował tuż przy jej paluszkach.

• Dzień dobry, gałęziowa przyjaciółko! - zaćwierkał. - Dzień lśniącego liścia?

Nia uśmiechnęła się i uniosła złoty liść. Błysnął w słońcu. - Znalazłam go nad strumykiem - powiedziała. - Chcesz później podzielić się orzechami?

• Zawsze - powiedział Pip. Przeskakiwał z nogi na nogę. - Jesteś gotowa spróbować malutkiego skoku? Umiem liczyć. Jestem mistrzem świata w liczeniu.

Nia znów spojrzała na sąsiednie drzewo. Odległość wydawała się mała. Ale jej palce mrowiły, a kolana trzęsły się jak galareta. Pokręciła głową.

• Może później - powiedziała cicho. - Po prostu nie jestem skoczkiem.

Pip nastroszył piórka jak puszek.

• Każdy uczy się w swoim czasie - powiedział. - Nie umiałem gwizdać, dopóki nie skończyłem pięciu nasionkowych lat. - Na dowód zagwizdał wesołą melodyjkę. Nia roześmiała się, a ucisk w jej klatce piersiowej zelżał.

Poranek w dębach

Wyruszyli gałęziowymi ścieżkami. Dęby szeroko rozpościerały swoje ramiona. Paprocie muskały korę niczym zielona koronka. Powietrze pachniało mokrą ziemią i słodką żywicą.

Spotkali jeża toczącego jagodę. Pomachali pręgowiecowi z wypchanymi policzkami. Nia zatrzymała się, by wsunąć miedziany liść pod szalik. Pasował do jej futerka i wywołał uśmiech na jej pyszczku.

Do południa nad wzgórzami zebrały się ciemne chmury. Wiatr przybrał na sile i sprawił, że liście zaczęły szumieć. Światło stało się szare i miękkie. Po niebie przetoczył się grzmot.

• Wietrzny dzień zmienił się w burzowy dzień - powiedział Pip. - Powinniśmy znaleźć przytulny dach nad głową.

Pospieszyli po gałęziach w stronę dębu Nii. Pierwsze krople uderzyły w ich uszy. Kap. Kap-kap. Potem deszcz przeszył powietrze srebrnymi liniami. Wiatr zaszumiał i szarpnął za ogon Nii.

• Ostrożnie - powiedziała Nia, tuląc się do drzewa. - Trzymaj się mocno.

Pip zmrużył oczy pod wiatr. - Mój szczęśliwy talizman! - zawołał. Na gałązce po drugiej stronie niewielkiej szczeliny kołysał się i obracał maleńki wisiorek. Był to mały splot gałązek przewiązany niebieską nitką. Dostał go od taty, kiedy nauczył się swojego pierwszego długiego lotu.

Silny podmuch pchnął Pipa w bok. Zamachał skrzydłami, ale wiatr odepchnął go z powrotem.

• Nie mogę równo lecieć - sapał. - Wiatr mną rzuca. A talizman się zsuwa.

Łapki Nii przylegały do kory. Jej serce biło jak dzięcioł. Przestrzeń między gałęziami wydawała się duża i głośna.

Spojrzała na Pipa, przemoczonego i mrugającego. Przypomniała sobie, jak za każdym razem dla niej liczył. Każdą głupiutką piosenkę. Każde cierpliwe czekanie.

Głos Babci Wiewiórki zabrzmiał jak szept liścia. - Patrz, dokąd idziesz. Ugnij kolana. Potem skocz i wyląduj nisko.

Nia wzięła tak głęboki oddech, że aż rozszerzyły jej się żebra. Deszcz chłodził jej wąsiki. Wiatr trzepotał jej uszami. Ustawiła łapki, miękko i pewnie. Spojrzała. Ugięła kolana.

Skoczyła.

Przez jedno uderzenie serca utrzymywała się w powietrzu. Burza huczała w jej futerku. Potem jej łapki dotknęły oddalonej gałęzi. Zachwiała się. Jej pazurki zadrapały korę. Opuściła brzuszek nisko i mocno się przytuliła.

• Zrobiłam to - sapnęła, prawie w to nie wierząc.

Talizman z gałązek zsunął się ku krawędzi. Nia przesunęła się, cal po calu, trzymając trzy łapki na dole. Jedną ostrożną łapką zahaczyła niebieską nitkę.

• Mam cię - szepnęła do talizmanu. Przesunęła się z powrotem tą samą drogą, powoli i miarowo. Wiatr pchał, ale ona przywierała płasko i ruszała się, gdy wiał słabiej.

Dotarła do Pipa i położyła talizman przy jego pazurkach. Gapił się z otwartym dziobem. Potem stuknął w niego dwa razy jak w bębenek i wsunął pod skrzydło.

• Poleciałaś bez skrzydeł - powiedział cicho i radośnie. - Nia, to było odważne.

Woda kapała z policzków Nii. Mimo to było jej ciepło. Jej ogon powoli się rozwinął.

Burza zamieniła się w ciche stukanie. Światło słoneczne wyjrzało zza chmur niczym nieśmiałe uśmiechy. Las pachniał świeżością, jak mięta i deszcz.

Pip podszedł do krótkiej przerwy. - Chcesz poćwiczyć? - zapytał łagodnie. - Tylko jeśli chcesz. Mogę liczyć po mistrzowsku.

Nia spojrzała na przestrzeń. To wciąż była przerwa. Ale nie wydawała się już tak duża jak wcześniej. Ustawiła łapki. Spojrzała. Ugięła kolana.

• Raz, dwa, ty! - zawołał Pip.

Nia skoczyła. Krótki, ostrożny skok. Wylądowała z cichym plaśnięciem i wielkim uśmiechem.

Spróbowali ponownie. - Raz, dwa, ty! - zaśpiewał Pip. Każdy skok wydawał się trochę płynniejszy. Nia zaczęła czuć, jak gałąź się ugina, a powietrze ją niesie. Jej ogon ułożył się w lekki, wesoły loczek.

Późnym popołudniem chmury rozwiały się. Krople przylegały do liści niczym maleńkie, szklane guziki. Nia i Pip jedli orzechy laskowe w jej przytulnej dziupli. Ich śmiech był ciepły jak herbata.

Następnego słonecznego dnia z niskiej gałęzi wyjrzała młoda wiewiórka. Jej uszy drżały jak trawa.

• Jestem Lila - powiedziała. - Czasami utykam.

Nia wspięła się obok niej. Położyła łapkę na korze i uśmiechnęła się.

• Mam plan - powiedziała. - Chcesz posłuchać?

Lila skinęła głową.

• Trzy kroki - powiedziała Nia. - Spójrz. Ugnij kolana. Skocz. - Pokazała każdy z nich, powoli i wyraźnie. Pip usiadł wyżej i cicho odliczał.

• Raz, dwa, ty.

Lila zrobiła maleńki skok i pisnęła z zachwytu. Nia zaśmiała się, dźwięcznie jak ptasi śpiew. Czuła, jak las otwiera się przed nią, po jednym ostrożnym skoku na raz.