Żart na Piorunowym Wzgórzu

Evan myślał, że gumowy wąż nie może nikogo skrzywdzić - dopóki tak się nie stało.

Słońce ogrzewało Park Klonowy (Maple Grove Park), a wzgórze lśniło jak wielka zielona zjeżdżalnia. Dzieci śmigały obok małej strażnicy, wołając: "Gotowi na Wyścig Piorunowego Wzgórza!". Evan Ortiz zacisnął pasek kasku i uśmiechnął się szeroko do swojego najlepszego przyjaciela, Leo. Ścieżka wiła się przez wysoką trawę i dzikie stokrotki, a potem zakręcała w zacienionym miejscu niczym znak zapytania.

Evan uwielbiał rozśmieszać ludzi. W kieszeniach zawsze miał monety do sztuczek, zabawne naklejki i malutką poduszkę pierdzuszkę. Dzisiaj miał coś "epickiego" - gumowego węża tak prawdziwego, że nawet on sam podskoczył, gdy po raz pierwszy spojrzał w jego namalowane oczy.

Żart

Przed wyścigiem Evan zbiegł truchtem ścieżką. Nucił pod nosem, jakby nigdy nic. Ptaki ćwierkały. Wiatr łaskotał go w szyję. Dotarł do zacienionego zakrętu, tego, na którym rowerzyści zawsze zwalniali. Ułożył węża blisko krawędzi ścieżki, na wpół ukrytego w opadłych liściach.

• To tylko szybki żart - szepnął. Wyobraził sobie, jak Leo z początku piszczy, a potem głośno się śmieje. Nikt go przecież nawet nie dotknie. Wszystko będzie dobrze.

Na szczycie wzgórza rozległy się gwizdki. Dzieci z nakolannikami ustawiły się w rzędzie na lśniących rowerach. Rodzice wiwatowali. Strażniczka Patel, w zielonej czapce, podniosła rękę. - Pamiętajcie o zasadach! Oczy szeroko otwarte. Ręce na hamulcach. Bądźcie ostrożni na trasie.

W brzuchu Evana coś zaszumiało niczym bąbelki w napoju gazowanym. Podjechał na koniec kolejki. Leo szturchnął go. - Nie wywiniesz nam dzisiaj żadnego numeru, prawda?

Evan uśmiechnął się półgębkiem. - Ja? Nigdy w życiu. - Szturchnął Leo w ramię. Leo zaśmiał się, ale jego palce mocno zaciskały się na kierownicy.

• Trzy, dwa, jeden - start! - zawołała strażniczka Patel.

Opony zasyczały na ubitej ziemi. Wiatr pachniał sosnami. Evan pedałował z całych sił. Leo sunął przed nim. Amaya przemknęła obok z długimi warkoczami powiewającymi za nią i szerokim uśmiechem.

Minęli pierwszy zakręt, potem drugi. Śmiech niósł się po wzgórzu. Evan czuł, jak przepełnia go radość.

Wtedy Leo wjechał w zacieniony zakręt.

Przednie koło roweru Leo gwałtownie szarpnęło. Chłopiec głośno wciągnął powietrze i z całej siły zacisnął dłonie na hamulcach. Rower wpadł w poślizg, a opony zapiszczały. Amaya skręciła gwałtownie, żeby go ominąć. Jej tylne koło podskoczyło na trawie i ześlizgnęło się. Z głuchym łoskotem wylądowała w miękkiej koniczynie.

Wszystko posypało się w jednej chwili.

• Amaya! - Leo szybko zeskoczył z roweru.

Serce zabiło Evanowi jak młotem. Zobaczył gumowego węża wyglądającego z liści. Szeroki uśmiech zniknął z jego twarzy równie szybko jak starta kreda. Zahamował tak mocno, że zaszurał butem po ziemi. Rzucił rower i podbiegł do przyjaciół.

Amaya podniosła się, mocno zaciskając usta. Na łokciu miała ślad z błota. Skóra na jej kolanie była zdarta do krwi, a nadgarstek był wygięty w bardzo nienaturalny sposób. Leo stał zupełnie blady, miał zaszklone oczy i szybko oddychał.

• N-nienawidzę węży - powiedział drżącym głosem Leo. - Nawet tych sztucznych. - Nie patrzył na Evana. Wpatrywał się w węża, jakby ten zaraz miał ożyć.

Przyznanie się do błędu

Twarz Evana zapłonęła. Wyciągnął gumowego węża z liści i wcisnął go do kieszeni, jakby ten go parzył. - To ja - wypalił. Głos mu się załamał. - To był mój żart. Bardzo, bardzo przepraszam.

Szybko podniósł rękę w górę, by wezwać pomoc. - Strażniczko Patel! Tutaj!

Żwir zachrzęścił, gdy strażniczka przybiegła na miejsce. - Co się stało? - zapytała, klękając przy Amayi. Jej głos był spokojny, ale wzrok bardzo czujny.

• Ja... położyłem gumowego węża na zakręcie - powiedział Evan. Zaschło mu w gardle. - Przestraszył Leo. Amaya skręciła. To moja wina.

Strażniczka Patel kiwnęła głową. - Dziękuję, że powiedziałeś mi o tym od razu. - Spojrzała na Amayę. - Możesz poruszać palcami?

Amaya spróbowała. Zacisnęła zęby. - Trochę. Strasznie boli.

• Zawołamy twoich rodziców - powiedziała strażniczka Patel. - Proszę wszystkich o uwagę, wyścig zostaje wstrzymany. - Podniosła krótkofalówkę.

Rodzice szybko zeszli w dół ścieżki. Zapadła cisza. Wiatr wciąż poruszał trawą, ale radosny nastrój gdzieś uleciał. Evan stał z tyłu, trzęsącymi się rękami.

Mama Amayi objęła ją ramieniem. - Pojedziemy do przychodni obejrzeć ten nadgarstek - powiedziała łagodnie. Posłała Evanowi spojrzenie, które nie było do końca złe. Raczej zmęczone i pełne troski. - Evan, dziękuję, że wezwałeś pomoc.

Evan nerwowo pokiwał głową. Słowa grzęzły mu w gardle. Odwrócił się do Amayi. - Przepraszam - powiedział ponownie, tym razem odrobinę pewniej. - Pomogę ci. Zrobię wszystko.

Kiedy wracał, z tyłu przy strażnicy jego wzrok przykuł drewniany znak. Były na nim symbole i proste zasady: kaski, sprawne hamulce, jazda jeden za drugim. Dużymi literami było tam też napisane: "Żadnych niespodzianek na trasie".

Te słowa mocno w niego uderzyły. Złamał zasadę, której tak naprawdę wcześniej nawet nie zauważył. Złamał też coś o wiele ważniejszego - zaufanie swoich przyjaciół.

• Powinienem był pomyśleć - szepnął do znaku. Dotknął krawędzi swojego kasku, niczym składając obietnicę.

Tego popołudnia Evan zapukał do drzwi Amayi z torbą mandarynek i zabawną, własnoręcznie narysowaną kartką. - Kurier! - powiedział, próbując się lekko uśmiechnąć.

Amaya siedziała na kanapie w czystej, białej ortezie na nadgarstku. - Skręcony - powiedziała. - Tydzień, może dwa.

Evan odłożył mandarynki. Zajął dłonie obieraniem jednej z nich. - W tym tygodniu będę nosił twój plecak. I mogę naprawić łańcuch w twoim rowerze. Wymyślę też, jak możemy zrobić nasz projekt z przyrody bez konieczności pisania przez ciebie na komputerze.

Amaya przypatrywała się jego twarzy. W końcu kiwnęła głową. - Dobrze. Wciąż musimy udowodnić, jak rośliny wyginają się w stronę światła.

• Zrobimy plakat z takimi zakładkami, które można otwierać - powiedział z zapałem Evan. - Ja zajmę się mazakami. Ty będziesz pokazywać palcem. Rozwalimy system.

Kąciki ust Amayi drgnęły. - Tylko jeśli nie narysujesz tam ani jednego węża.

Skrzywił się. - Nigdy więcej.

Później, już w parku, Evan znalazł Leo siedzącego na ciepłym, kamiennym murku przy strażnicy. Kask leżał na ziemi obok niego. Leo trząsł nogą i unikał wzroku przyjaciela.

• Nie wiedziałem o... - zaczął Evan i urwał. Usiadł kawałek dalej, wystarczająco blisko, by rozmawiać, ale na tyle daleko, by mu się nie narzucać. - Nie miałem pojęcia, że aż tak boisz się węży.

Ramiona Leo uniosły się ciężko, a potem opadły. - Wiem, że był sztuczny. Mój mózg to wie. Ale moje ciało... - Strzepnął dłońmi, jakby chciał wyrzucić z siebie to okropne uczucie. - To mnie sparaliżowało.

Evan przytaknął. - Rozumiem to. - Przesunął czubkiem buta po ziemi. - Nie będę więcej robił takich rzeczy. Chcę, żebyś ze mną po prostu jeździł, a nie martwił się o to, co głupiego znów wymyślę.

Wyraz twarzy Leo złagodniał. Szturchnął Evana w łokieć, dając mu tym samym mały, przyjacielski znak. - W porządku.

Nowy rodzaj wyścigu

Przez cały tydzień Evan pojawiał się, by pomagać. Truchtał do szkoły obok Amayi z jej plecakiem, starając się dotrzymać jej kroku. Wyczyścił ze smaru łańcuch w jej rowerze i owinął go miękką szmatką, żeby o nic nie haczył. Na przyrodzie wycinał kolorowe strzałki do ich plakatu i testował pędy fasoli, codziennie o odrobinę przekręcając pokrywkę pudełka po butach. Kiedy Amaya potrzebowała przerwy, rzucał krótkim, zabawnym żartem, który jednak wcale nie polegał na zaskoczeniu. Zdał sobie sprawę, że nadal potrafi wywołać śmiech robieniem śmiesznych min czy słownymi kalamburami.

Do soboty park znów stał się sobą. Evan przyszedł wcześnie rano na Piorunowe Wzgórze z miotłą, workiem na śmieci i kilkoma pomarańczowymi pachołkami, które wypożyczył ze strażnicy. Najpierw oczywiście spytał o zgodę.

Strażniczka Patel wyszła mu na spotkanie. - Jaki masz dziś plan, Evan?

Przełknął ślinę i głośno odpowiedział. - Mała jazda na czas. Całkowicie bezpieczna. Żadnych sztuczek. Zaznaczę trudne zakręty pachołkami i kredowymi strzałkami. Zrobiłem też dla wszystkich małą mapę. Stanę na tym zacienionym zakręcie i będę dawał znaki.

Przyjrzała mu się uważnie. - Pomyślałeś o wszystkim z wyprzedzeniem.

• Zrobiłem też listę - powiedział, dumnie podnosząc pomiętą kartkę papieru: kaski, sprawne hamulce, woda, wolna od przeszkód trasa. Na samym dole napisał koślawymi, drukowanymi literami: ŻADNYCH NIESPODZIANEK.

Strażniczka Patel uśmiechnęła się. - Bardzo podoba mi się twoja lista. Będę obserwować, ale to ty dowodzisz.

Dzieci zebrały się na miejscu. Evan rozdał malutkie mapy, które narysował grubymi, niebieskimi liniami, oznaczając start literą X. Razem z Leo precyzyjnie ustawili pachołki, a ich kroki chrzęściły na żwirze. Evan zmiótł małą, suchą gałązkę. Uklęknął na zacienionym zakręcie i podniósł papierek po gumie do żucia oraz dość gładki kamień. Liście pachniały wilgocią i niesamowitą świeżością.

Amaya podjechała w dopasowanej ortezie z wyraźnie zaciętą miną. - Spróbuję dziś w bardzo wolnym tempie - powiedziała. - Lekarz ocenił, że mogę jeździć, jeśli będę odpowiednio ostrożna.

Evan poczuł wielką ulgę. - Będę ci kibicować tak głośno, że z pewnością usłyszą mnie w sąsiednim mieście!

Zajął swoje ustalone miejsce na zakręcie, z jaskrawym gwizdkiem powieszonym na szyi. Wtedy niespodziewanie wpadł mu do głowy dość głupi pomysł: zagwizdać z całej siły, gdy Leo będzie przejeżdżał. Wyobraził sobie przez moment, jak Leo podskakuje z zaskoczenia, rower się chwieje, a opony głośno piszczą.

Evan poczuł ukłucie dawnej chęci do psot - ale potem przypomniał sobie zeszłą sobotę. Przeraźliwą ciszę. Pełen bólu wyraz twarzy Amayi. Oraz drewniany znak przy strażnicy.

Przycisnął szybko gwizdek płasko do klatki piersiowej i zamiast tego radośnie pomachał flagą.

• Zawodnicy gotowi! - zawołał. - Równo i spokojnie!

Jedno po drugim, dzieci ruszyły. Opony łagodnie szumiały. Kiedy Leo się zbliżył, Evan z entuzjazmem podniósł rękę i krzyknął: - Świetnie ci idzie! Zakręt przed tobą - wejdź w niego ładnie i łagodnie! Leo kiwnął mu głową, rozluźnił napięte ramiona i gładko pojechał dalej.

Następna była Amaya, a wiosenne słońce odbijało się od jej nowej ortezy. Była mocno skupiona na ścieżce, robiąc świadome wdechy i wydechy przy absolutnie każdym naciśnięciu na pedały. Evan dla dodania otuchy przetruchtał wzdłuż krawędzi trasy kilka kroków.

• Dasz radę, Amaya! - zawołał głośno. - Oczy szeroko - trzymasz piękną linię!

Pokonała trudny zakręt tak, jakby sama go zaprojektowała, ostrożnie, ale niezmiernie pewnie. U podnóża wzgórza od razu rozległy się wiwaty, radosne jak śpiew ptaków. Evan szybko pobiegł w dół, żeby do nich dołączyć, głośno zanosząc się śmiechem.

Gdy ostatni rowerzysta dojechał w końcu do mety, pot mocno perlił się na czołach wszystkich obecnych, a szerokie uśmiechy nie schodziły im z twarzy. Żadnych syren, żadnej smutnej ciszy, tylko ten niesamowicie radosny zgiełk przybijanych piątek i otwieranych butelek z zimną wodą.

Amaya zatrzymała się obok Evana. - To było super fajne - powiedziała z mocno zaróżowionymi policzkami. - Inne niż zwykle. Ale nadal fajne.

Evan podniósł rękę. Z uśmiechem przybiła mu piątkę swoją zdrową dłonią.

Leo podjechał powoli i zahamował z bardzo cichym piskiem. - Trzymałeś dziś wszystkich żelazną ręką - powiedział. - Dobra robota, Kapitanie Evanie.

Evan znów poczuł znajome bąbelki w brzuchu, ale tym razem nie pchnęły go one wcale do zrobienia czegoś niewłaściwego. Po prostu momentalnie zmieniły się w jeden wielki, szeroki uśmiech. - W przyszłym tygodniu - powiedział, patrząc z dumą na pachołki, oczyszczony zakręt i swoich najlepszych przyjaciół - robimy to znowu. Dokładnie te same zasady.

Podeszła do nich strażniczka Patel. - Widziałam uważnych rowerzystów i wzorowo przygotowaną trasę - powiedziała. - Widziałam też chłopaka, który uczy się niezwykle szybko.

Evan ze wstydu potarł się po karku. - Ja tak naprawdę nadal bardzo lubię żarty - powiedział szczerze. - Po prostu to uczucie dumy podoba mi się o wiele bardziej.

Spojrzał wprost na drewniany znak stojący przy strażnicy. W blasku słońca słowa te wydawały się jeszcze jaśniejsze. Tym razem wcale nie musiał ich czytać. Doskonale znał je już na pamięć.

Podniósł porzucony pachołek, wsunął go pod pachę i głośno roześmiał się razem z przyjaciółmi, gdy prowadzili swoje rowery z powrotem na Piorunowe Wzgórze, już planując kolejny w pełni bezpieczny wyścig i przynajmniej tuzin nowych, życzliwych sposobów, by na co dzień wywołać uśmiech na swoich twarzach.