Lila i Wielki Błękit Odwagi

Palce Lili zatrzymały się na brzegu basenu, gdzie woda wydawała się szeroka jak ocean. Jej ręcznik zwisał z ramion jak czerwona peleryna. Dzieci pluskały się i piszczały z radości. Lila mocno trzymała swoją pelerynę i ani drgnęła.

Trener Rivera ukląkł obok niej. Jego głos był opanowany i spokojny. "Widzisz ten błękit?" powiedział, wskazując na falującą wodę. "To jest Wielki Błękit Odwagi. On lubi małe kroczki."

Aisha pomachała z płytkiej części basenu. "Chodź popluskać się z nami!" zawołała. Marco i Jamal robili śmieszne miny. Woda błyszczała na ich policzkach jak małe gwiazdki.

Palce Lili zacisnęły się na ręczniku. Jej kolana drżały jak galaretka na talerzu. "Chciałabym," szepnęła. "Ale ta woda wydaje się taka wielka."

"Zaczniemy od czegoś małego," powiedział Trener Rivera. "Usiądź ze mną na brzegu. Policzymy do dziesięciu, robiąc małe chlapnięcia stopami. Gotowa?"

Usiedli. Ich pięty musnęły wodę. Lila wzięła oddech i zaczęła. "Raz, dwa, trzy," liczyli, a ich palce poruszały się jak małe rybki. Chłodne krople spadały na łydki Lili. Przy dziesiątce jej ramiona trochę się rozluźniły.

Następnego dnia słońce mocno nagrzało basenowe kafelki. Trener postawił płytkie wiaderko na pierwszym schodku. "Smocze pufnięcia," powiedział z uśmiechem. "Bąbelki sprawiają, że smoki stają się przyjazne."

Lila pochyliła się nad wiaderkiem. Chlor łaskotał ją w nos. Wydęła policzki i dmuchnęła. Miękkie bąbelki zadrżały i pękły jak małe bębenki. Klasa wiwatowała po każdym pęknięciu.

Aisha pochyliła się i zanuciła dźwięk. "Buczyj o tak," powiedziała. "Dzięki temu bąbelki są gładkie." Lila spróbowała. Mmmmmmm. Okrągłe bąbelki unosiły się równym rzędem.

Marco zapukał w brzeg wiaderka. "Ja liczę powoli, jak żółw," powiedział. "Raz... dwa... trzy." Lila podążała za jego rytmem, powoli i pewnie. Jamal stał na schodku obok niej. "Jestem tuż obok," powiedział. Ich ramiona się stykały.

W środę Trener podniósł tabliczkę. Były na niej krzywe litery i gwiazdka. "Czas na zadanie! Rozgwiazda!" ogłosił. "Ręce szeroko, nogi szeroko, brzuch do góry."

Woda chlupała i szumiała. W brzuchu Lili latały motyle. Spróbowała położyć się na plecach, ale szybko usiadła. Jej oddechy były krótkie, jak małe czkawki.

Trener położył liść na powierzchni wody. Zakołysał się, a potem znieruchomiał, jaskrawozielony na błękitnym tle. "Woda unosi ten liść," szepnął. "Ciebie też może unieść."

Lila patrzyła, jak liść dryfuje. Coś w jej klatce piersiowej nagle się odblokowało. Zsunęła się w dół, aż jej uszy dotknęły wody. Chłód otulił jej szyję. Wytrzymała jeden oddech, potem drugi, a w końcu wyskoczyła z wody. Aisha klasnęła. Trener podniósł kciuk do góry. Lila uśmiechnęła się, a mokre włosy przykleiły się do jej policzków.

Po przerwie zrobili Krok Aligatora. "Ręce na ścianie, stopy na dnie," powiedział Trener. "Chaps, chaps, powoli i mocno." Przesuwali się wzdłuż brzegu, a ich palce trzymały się szorstkich kafelków. Nogi Lili rozsuwały wodę jak zupę. Spodobało jej się to mocne chaps-chaps.

W czwartek był czas na Łowienie Skarbów. Kolorowe kółka opadały na dno, tuż na wyciągnięcie ręki. Woda chłodziła nadgarstki Lili. Wyciągnęła rękę, poruszała palcami i złapała fioletowe kółko. Gładko wślizgnęło się w jej dłoń. Jamal pisnął z radości i chlapał stopami jak pałeczkami perkusyjnymi. Lila roześmiała się i sięgnęła po czerwone.

Potem znów przyszedł czas na uszy. Lila zamarła. Świat ucichł, słychać było tylko kap, kap. Zatrzymała oddech, który ścisnął się jak supeł na sznurówce.

Trener usiadł na schodku, żeby ich oczy były na tym samym poziomie. Wyciągnął z kieszeni małą, wyblakłą wstążkę. Słowa "UDAŁO MI SIĘ" były napisane kredką. "Ktoś mi to kiedyś dał," powiedział cicho. "Byłem mały, a woda wydawała się ogromna. Moje serce waliło jak orkiestra marszowa. Małe kroczki mi pomogły. Małe kroczki pomogły mi bardzo."

Lila dotknęła miękkiego brzegu wstążki. Przypominała w dotyku stary papier i słońce. Spojrzała na liść unoszący się obok liny wyznaczającej tor. Jej klatka piersiowa się rozluźniła. Zanurzyła jedno ucho, potem drugie. Chłodna cisza wypełniła jej świat. Usłyszała, jak jej bąbelki śpiewają, mmmmmmm, jak pszczoły.

Most na Wyspę

Piątek przywitał ich jasnym niebem i chichotem. Pływająca mata czekała dwa małe kroki od ściany basenu. "Most na Wyspę!" zawołał Trener. "Dwa kroki, a potem chichot."

Serce Lili waliło w klatce piersiowej. Jej palce u stóp kurczyły się na brzegu. Przypomniała sobie smocze pufnięcia i żółwie odliczanie. Przypomniała sobie liść i wstążkę.

Trener wyciągnął obie ręce. "Trzymam cię," powiedział. "Ty robisz kroki." Aisha, Marco i Jamal stali tuż obok. Kołysali się jak przyjazne drzewa.

"Jeden krok," powiedziała Lila. Jej stopa napotkała wodę, a potem matę. Mata zakołysała się. Jej kolana ugięły się jak sprężyny. "Dwa kroki," powiedziała. Wylądowała miękko na macie. Zakołysała się, ale nie przewróciła. Woda ją unosiła. Śmiech wyrwał się z jej ust, jasny i lekki.

Wokół basenu rozległy się wiwaty. Ręcznik-peleryna Lili wisiał zapomniany na ławce. Rozłożyła szeroko ramiona. "Czas na rozgwiazdę!" zawołała. Powoli położyła się na plecach, uszy miała mokre, a twarz ciepłą od słońca. Jeden oddech. Dwa oddechy. Trzy pełne oddechy. Unosiła się na wodzie, cicho jak liść.

Kiedy wstała, woda spływała po jej policzkach. Na ustach smakowała trochę słono. Jej przyjaciele klaskali i uderzali w wodę jak deszcz. Oczy Trenera błyszczały. Wcisnął w jej dłoń starą wstążkę. "Pożyczam ci ją na dziś," powiedział. "Kiedyś zrobisz swoją własną."

Lila wyszła z mokrymi włosami i wielkim uśmiechem na twarzy. Jej klapki piszczały na ciepłych kafelkach. Spojrzała za siebie na spokojną, błękitną wodę. Teraz już nie wydawała się tak szeroka jak ocean. Szepnęła do swojej ręcznikowej peleryny. "Jutrzejsza odwaga zaczyna się od jednego małego kroku." A jej stopy czuły, że są gotowe.